پاورپوینت کامل دَعَو (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل دَعَو (مفردات‌قرآن) دارای ۶۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل دَعَو (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل دَعَو (مفردات‌قرآن) :

منبع: دَعَو (قاموس قرآن (جلد ۲))

مقالات مرتبط: دعاء (لغات‌قرآن)، دُعاء (مفردات‌نهج‌البلاغه)، دعا.

دُعاء (به ضم دال) از ریشه دَعَو (به فتح دال و عین) از واژگان قرآن کریم به معنای خواندن، حاجت خواستن و استمداد است.
مشتقات دُعاء که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

دَعْوَه (به فتح دال و سکون عین) به معنای خواندن؛

دَعانِ (به فتح دال و عین) به معنای می‌خواند؛

ادْعُونِی‌ (به سکون دال و ضمّ عین) به معنای بخوانید مرا؛

دَعا (به فتح دال و عین) به معنای بخواند؛

دَعَوْا (به فتح دال و عین) به معنای نسبت دادند؛

لا تَدْعُوا (به سکون دال و ضمّ عین) به معنای نخوانید؛

تَدَّعُونَ‌ (به فتح دال مشدّد و ضمّ عین) به معنای به شدّت می‌خواستند؛

دَعْوا (به فتح دال و سکون عین) به معنای ادعاء؛

تَدْعُونَنِی‌ (به سکون دال و ضمّ عین) به معنای می‌خوانید مرا؛

أَدْعِیاءَ (به سکون دال و کسر عین) به معنای پسرخوانده‌ها است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای دُعاء
۲ – کاربردها
۲.۱ – دُعائِی‌ (آیه ۶ سوره نوح)
۲.۲ – الدُّعاءِ (آیه ۳۹ سوره ابراهیم)
۲.۳ – دَعْوَهَ (آیه ۱۸۶ سوره بقره)
۲.۴ – ادْعُونِی‌ (آیه ۶۰ سوره غافر)
۲.۵ – دَعاهُ‌ (آیه ۲۷ سوره نمل)
۲.۶ – دَعَوْا (آیه ۹۱ سوره مریم)
۲.۷ – تَدْعُوا (آیه ۳۵ سوره محمد)
۲.۸ – تَدَّعُونَ‌ (آیه ۳۱ سوره فصلت)
۲.۹ – تَدَّعُونَ‌ (آیه ۲۷ سوره ملک)
۲.۱۰ – دُعاءً (آیه ۱۷۱ سوره بقره)
۲.۱۱ – دُعاءَ (آیه ۶۳ سوره نور)
۲.۱۲ – دَعْواهُمْ‌ (آیه ۵ سوره اعراف)
۲.۱۳ – دُعاؤُکُمْ‌ (آیه ۷۷ سوره فرقان)
۲.۱۴ – تَدْعُونَنِی‌ (آیه ۴۳ سوره غافر)
۲.۱۵ – أَدْعِیاءَکُمْ‌ (آیه ۴ سوره احزاب)
۲.۱۶ – أَدْعِیائِهِمْ‌ (آیه ۳۷ سوره احزاب)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای دُعاء

دُعاء

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۲، ص۳۴۴.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۱۵.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۱، ص۱۳۸.

به معنى خواندن و حاجت خواستن و استمداد است.

۲ – کاربردها

به مواردی از دُعاء که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – دُعائِی‌ (آیه ۶ سوره نوح)

(فَلَمْ یَزِدْهُمْ‌ دُعائِی‌ إِلَّا فِراراً)

[۴] نوح/سوره۷۱، آیه۶.

(امّا دعوت من چیزى جز فرار از حق بر آنان نیفزود.)

[۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۷۰.

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۴۴.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۲۹.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۵، ص۳۳۳.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۵۴۲.

گاهى مطلق خواندن از دعاء منظور است.

۲.۲ – الدُّعاءِ (آیه ۳۹ سوره ابراهیم)

(الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی وَهَبَ لِی عَلَى الْکِبَرِ إِسْماعِیلَ وَ إِسْحاقَ إِنَّ رَبِّی لَسَمِیعُ‌ الدُّعاءِ)

[۱۰] ابراهیم/سوره۱۴، آیه۳۹.

(ستایش مخصوص خدایى است که در پیرى، اسماعیل و اسحاق را به من بخشید. به یقین پروردگار من، شنونده و اجابت‌کننده دعاست.)

[۱۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۶۰.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۱۱۲.

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۷۷.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۱۴۴.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۴۹۰.

گاهى مراد همان درخواست و استمداد است.

۲.۳ – دَعْوَهَ (آیه ۱۸۶ سوره بقره)

(وَ إِذا سَأَلَکَ عِبادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِیبٌ أُجِیبُ‌ دَعْوَهَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْیَسْتَجِیبُوا لِی)

[۱۶] بقره/سوره۲، آیه۱۸۶.

(و هنگامى که بندگان من، از تو درباره من سوال کنند، بگو من نزدیکم. دعاى دعاکننده را به هنگامى که مرا مى‌خواند، پاسخ مى‌گویم. پس باید دعوت مرا بپذیرند.)

[۱۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۸.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۴۱.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۰.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۲۱۵.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۵۰۰.

«دعوه» به معنى خواندن می‌باشد.

۲.۴ – ادْعُونِی‌ (آیه ۶۰ سوره غافر)

(وَ قالَ رَبُّکُمُ‌ ادْعُونِی‌ أَسْتَجِبْ لَکُمْ‌)

[۲۲] غافر/سوره۴۰، آیه۶۰.

(پروردگار شما گفته است مرا بخوانید تا دعاى شما را اجابت کنم.)

[۲۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۷۴.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۵۱۹.

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۳۴۳.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۱، ص۲۹۰.

[۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۸۲۳.

از این دو آیه روشن می‌شود که هر که خدا را بخواند خدا حتما اجابت خواهد کرد و این‌که بیشتر دعاها به اجابت نمی‌رسد یا از آن است که اجابت آن صلاح بنده نیست، خدا می‌داند و بنده نمی‌داند. در این‌صورت دعا، دعا نیست که قبول شود، بلکه نفرین است.
یا آن است که اخلاص در دعا نیست؛ چون خدا فرموده «إِذا دَعانِ‌»، «ادْعُونِی‌» تا انسان قطع از علایق مادّى نکند و خدا را با اخلاص نخواند خدا را نخوانده است، بلکه در حین دعوت به جاهاى دیگر نیز تکیه نموده است. وقتی انسان خود را مضطرّ دید و از هر درى ناامید گردید و فقط به خدا روى آورد، حتما اجابت خواهد شد.

۲.۵ – دَعاهُ‌ (آیه ۲۷ سوره نمل)

(أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ‌ وَ یَکْشِفُ السُّوءَ)

[۲۸] نمل/سوره۲۷، آیه۶۲.

(یا کسى که دعاى مضطر را هنگامى که او را بخواند اجابت مى‌کند و ناراحتى او را برطرف مى‌سازد.)

[۲۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۸۲.

[۳۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۵۴۵.

[۳۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۸۱.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۱۳۱.

[۳۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۵۸.

مراد از اضطرار آن است که راه علاج را از هر سو بسته ببیند.
کلمه مضطرّ روشنگر اخلاص در دعاست و آن در مقام یاء متکلّم، در دو آیه فوق است.
مطلبی که نباید از نظر دور داشت تلاش بعد از دعا و در وقت دعاست. بیشتر مردم فکر می‌کنند که اثر دعا باید «مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ‌» باشد و ما کارى نکنیم و دعا به طور خرق عادت یا نزدیک به آن مستجاب باشد. نه، بلکه باید پس از دعا و در حین آن تلاش کرد و در پى وسیله بود تا خدا مقصود را بر آورد.

(وَ ابْتَغُوا إِلَیْهِ الْوَسِیلَهَ)

[۳۴] مائده/سوره۵، آیه۳۵.

(و وسیله‌اى براى تقرب به او بجویید.)

[۳۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۱۳.

[۳۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۵۳۵.

[۳۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۳۲۸.

[۳۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۷، ص۲۲.

[۳۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۲۹۳.

گذشته از این‌ها اثر دعا نسبت به بنده ضرورى و غیرقابل انفکاک است؛ زیرا یادآورى خدا و توجه به درگاهش و استمداد از کبریاییش سبب قرب است و این اثر پیوسته هست.
درباره شرایط و اوقات و فضیلت دعا مطالبى است که باید در کتب اخبار از جمله کافی و وسائل دیده شود.

۲.۶ – دَعَوْا (آیه ۹۱ سوره مریم)

(أَنْ‌ دَعَوْا لِلرَّحْمنِ وَلَداً • وَ ما یَنْبَغِی لِلرَّحْمنِ أَنْ یَتَّخِذَ وَلَداً)

[۴۰] مریم/سوره۱۹، آیات۹۱-۹۲.

(از این رو که براى خداوند رحمان فرزندى قائل شدند، در حالى‌که سزاوار نیست خداوند رحمان، فرزندى اختیار کند.)

[۴۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۱۱.

[۴۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۱۵۳.

[۴۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۱۱۱.

[۴۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۲۰۹.

[۴۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۸۲۱.

بیضاوی و زمخشری گفته‌اند «دَعَوْا» ممکن است از «دعا» به معنى نام نهاد باشد و ممکن است از «دعا» به معنى نسبت داد باشد.

[۴۶] بیضاوی، عبدالله بن عمرو، تفسیر البیضاوی، ج۴، ص۳۶.

[۴۷] زمخشری، جارالله، الکشاف، ج۳، ص۴۵.

راغب گفته است دعا گاهى در جاى‌ تسمیه می‌آید. مثل «دَعْوُت‌ ابْنِى هَذَا زِیداً» یعنى او را زید نامیدم.

[۴۸] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۱۵.

فکر می‌کنم که‌ «دَعَوْا» در آیه فوق به معنى نسبت باشد. یعنى این‌که به خدا نسبت فرزند دادند و این به معنى دعاء نزدیک است.
طبرسی به طور تردید، خواندن و نامیدن گفته است.

[۴۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۸۲۱.

۲.۷ – تَدْعُوا (آیه ۳۵ سوره محمد)

(فَلا تَهِنُوا وَ تَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ وَ اللَّهُ مَعَکُمْ)

[۵۰] محمد/سوره۴۷، آیه۳۵.

«سست نباشید و کفّار را به مسالمت نخوانید. شما پیروز هستید و خدا با شماست.»

[۵۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۳۷۳.

[۵۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۲۴۸.

[۵۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۹۰.

[۵۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۱۶۲.

به نظر می‌آید مراد آن است که در اثر سستى آن‌ها را به صلح نخوانید و گرنه اسلام دین صلح و مسالمت است‌.

(وَ الصُّلْحُ خَیْرٌ)

[۵۵] نساء/سوره۴، آیه۱۲۸.

(و صلح، بهتر است.)

[۵۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۹۹.

[۵۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۱۶۳.

[۵۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۱۰۱.

[۵۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۶، ص۷۸.

[۶۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۱۸۴.

۲.۸ – تَدَّعُونَ‌ (آیه ۳۱ سوره فصلت)

(وَ لَکُمْ فِیها ما تَشْتَهِی أَنْفُسُکُمْ وَ لَکُمْ فِیها ما تَدَّعُونَ‌)

[۶۱] فصلت/سوره۴۱، آیه۳۱.

(و براى شما هرچه دلتان بخواهد در بهشت فراهم است و هرچه ط