پاورپوینت کامل وَ خُزّانَ الْعِلْم (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ خُزّانَ الْعِلْم (زیارت جامعه کبیره) دارای ۸۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ خُزّانَ الْعِلْم (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ خُزّانَ الْعِلْم (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ خُزّانَ الْعِلْم (زیارت جامعه کبیره)

مقالات مرتبط: وَ خُزّانَ الْعِلْمِ – مقاله دوم (زیارت جامعه).

وَ خُزّانَ الْعِلْم

ترجمه: و خزانه داران دانش….

عبارت «خزان‌ العلم» در متن زیارت جامعه کبیره به معنای سرچشمه و گنجینه دانش و حکمت الهی است که در وجود امامان ‌ (علیهم‌السّلام) تجلی یافته است.
این تعبیر نشان‌دهنده جایگاه امامان به‌عنوان مظهر رحمت و راهنمایی الهی در زندگی انسان‌ها است.
در این بخش، ابتدا واژه‌ها و مفاهیم اصلی توضیح داده شده، سپس اقسام رحمت الهی (رحمت عام و خاص) معرفی می‌شوند و نهایتاً پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و امامان (علیهم‌السّلام) به عنوان مظهر رحمت الهی و الگویی برای مهرورزی، عدالت و هدایت جامعه معرفی می‌گردند.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – ویژگی‌های دانش اهل‌بیت
۲.۱ – خزانه‌دار دانش خداوند
۲.۲ – ظرف دانشِ خداوند
۲.۳ – وارثان دانش پیامبران
۲.۴ – همسانیِ سخن ائمه با حدیث پیامبر
۲.۵ – آگاه‌ترین مردم
۳ – انواع دانش اهل بیت
۳.۱ – دانش کتاب
۳.۲ – تاویل قرآن
۳.۳ – اسم اعظم خدا
۳.۴ – آشنایی با همه زبان‌ها
۳.۵ – آشنایی با زبان جانوران
۳.۶ – علمِ ما کان و ما یکون
۳.۷ – آگاهی از حوادث آسمان و زمین
۴ – منابع دانش امامان
۴.۱ – آموزش پیامبر
۴.۲ – اصول دانش
۴.۳ – کتاب‌های پیامبران
۴.۴ – کتاب امام علی
۴.۵ – مُصحَف فاطمه
۴.۶ – الهام
۵ – چگونگی علم اهل بیت
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

خُزّان: جمع «خازن»، به معنای نگهبان، خزانه‌دار، کلیددار:
«خَزَن الشیء: احْرَزَه و جَعَلَه فی خِزانَهٍ و اختزنه لِنَفسه».

[۱] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۳۹.

دانش اهل بیت (علیهم‌السّلام)، از مهم‌ترین ویژگی‌های امامان (علیهم‌السّلام) است که در چندین مورد در زیارت «جامعه کبیره» با تعابیر گوناگون از آن یاد می‌شود.

برای پرهیز از تکرار مطالب، آنچه درباره دانشِ امامان (علیهم‌السّلام) باید دانسته شود، در این مجال بررسی می‌کنیم و در موارد دیگر، تنها به ترجمه آن‌ها بسنده می‌نماییم. در این عبارت، امامان (علیهم‌السّلام)، گنجوران دانش معرّفی شده‌اند. بنابراین، سه موضوع مهم باید بررسی شود:

الف) ویژگی‌های دانشِ اهل بیت؛
ب) عناوین دانش اهل بیت؛
ج) منابعِ دانش اهل بیت (علیهم‌السّلام).

اکنون، شرح کوتاهی درباره عناوین یاد شده را از نظر می‌گذرانیم و خوانندگان محترم را برای اطّلاع بیشتر به منابع دیگر در این زمینه، ارجاع می‌دهیم.

[۲] ر. ک:محمدی ری‌شهری، محمد، اهل بیت (علیهم‌السّلام) در قرآن و حدیث، ج۱، ص۲۵۱.

۲ – ویژگی‌های دانش اهل‌بیت

مهم‌ترین ویژگی‌های دانش اهل بیت (علیهم‌السّلام) که ویژه آنان است و دیگران از آن محروم‌اند، عبارت است از:

۲.۱ – خزانه‌دار دانش خداوند

امامان (علیهم‌السّلام)، نگهبانِ دانش خداوند هستند و آن را به سانِ گنجی پُربها، پاس می‌دارند.
در حدیثی قدسی، گزارش شده که خداوند، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را برای پیامبرش چنین توصیف فرموده است:

«هُمْ خُزّانی عَلی عِلْمِی مِن بَعدِکَ»،

[۳] کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۱۹۳، ح۴.

ترجمه: ایشان، پس از تو، خزانه‌دار دانش من هستند.

امام باقر (علیه‌السّلام)، در حدیثی، فرموده است:

«وَاللّهِ انّا لَخُزّانُ اللّهِ فِی سَمائِهِ وَ ارضِهِ، لا عَلی ذَهَبٍ وَلا عَلی فِضَّهٍ الّا عَلی عِلْمِهِ»،

[۴] کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۱۹۲، ح۲.

ترجمه: به خدا سوگند، ما خزانه داران خدا در آسمان و زمینش هستیم، نه بر زر و سیم، که خزانه داران دانش اوییم.

ماهیّت دانش الهی نیز برای ما مجهول است و ائمّه (علیهم‌السّلام)، در توضیحِ دانش خداوند، فرموده‌اند:

«انَّ للّهِِ تَعالی عِلمَا خاصَّا وَ عِلمَا عامَّا، فَامّا العِلمُ الخاصُّ فَالعِلمُ الّذی لَمْ یُطْلِع عَلَیهِ مَلائِکَتَهُ المُقَرَّبِینَ وَ انبِیاءَهُ المُرسَلِینَ، وَ امَّا عِلْمُهُ العامُّ فانَّهُ عِلْمُهُ الَّذی اطلَعَ عَلَیهِ مَلائِکَتَهُ المُقَرَّبِینَ وَ انبِیاءَهُ المُرسَلِینَ، وَ قَد وَقَع الَینا مِن رَسولِ اللّهِ»،

[۵] شیخ صدوق، التوحید، ص۱۳۸، ح۱۴.

ترجمه: خداوند متعال، دانشی خاص دارد و دانشی عام.
دانش خاصّ او، همان دانشی است که فرشتگان مقرّب و پیامبرانِ فرستاده شده او هم بر آن، آگاهی ندارند؛ و دانش عامّ او، همان دانشی است که فرشتگانِ مقرّب و پیامبران فرستاده شده او بر آن، آگاهی دارند و همانا آن، از پیامبر خدا به ما رسیده است.

دانش خاصّ خداوند، اشاره به علم ذات باری تعالی است که سرچشمه همه دانش‌هاست و کسی از آن آگاهی ندارد. دانش عامّ خداوند نیز تنها از طریقِ خاصّان الهی انتقال می‌یابد و از این رو، اهل بیت (علیهم‌السّلام) هم از طریق پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به آن آگاه شده‌اند.

۲.۲ – ظرف دانشِ خداوند

هر کسی نمی‌تواند دانش الهی را تحمّل کند؛ بلکه دانش الهی به سبب گستردگی، نیازمندِ انسان‌های باظرفیتی است که دانش الهی را می‌پذیرند و از هم فرو نمی‌ریزند. یکی از ویژگی‌های دانش اهل بیت (علیهم‌السّلام)، توانایی پذیرشِ دانش خداوند است. آنان، برگزیده خداوند و ظرفِ دانش او هستند.
امام سجّاد (علیه‌السّلام)، در توصیف اهل بیت (علیهم‌السّلام) فرموده است:

«نَحنُ ابوابُ اللّهِ وَ نَحنُ الصِّراطُ المُستَقِیمُ وَ نَحنُ عَیبَهُ عِلمِهِ»،

[۶] شیخ صدوق، معانی الاخبار، ص۳۵، ح۵.

ترجمه: ما، درهای خدا هستیم و ما، راه راست اوییم و ما، ظرف دانش او هستیم.

این، از عنایات خداوند به اهل بیت (علیهم‌السّلام) است و چنین ظرفیتی را خداوند، تنها برای ایشان، فراهم آورده است. امام صادق (علیه‌السّلام) می‌فرماید:

«انَّ اللّهَ ـ تَبارَکَ وَ تَعالی ـ انتَجَبَنا لِنَفسِهِ فَجَعَلَنا صَفوَتَهُ مِن خَلقِهِ وَ اُمَناؤَهُ عَلی وَحْیِهِ وَ خُزّانَهُ فی ارْضِهِ وَ مَوضِعَ سِرِّهِ وَ عَیبَهَ عِلْمِهِ»،

[۷] صفار قمی، محمد بن حسن، بصائر الدرجات، ص۶۲، ح۷.

ترجمه: خداوند (تبارک و تعالی)، ما را برای خود برگزید و سپس، ما را برگزیده خود از مردمان و امینان خود بر وحی و خزانه‌دار خود در زمین و جایگاه راز و ظرف دانش خود، قرار داد.

امامان (علیهم‌السّلام) که دانش الهی را در جانِ خویش پذیرا بوده‌اند، به همه دانستنی‌ها از دنیا و آخرت، آگاه بوده، و از مردم می‌خواسته‌اند که از آنان بهره‌مند شوند و هرچه می‌خواهند بپرسند.
امیرمؤمنان (علیه‌السّلام)، با تکیه بر همین دانش الهی، بارها فرمود:

«سَلونی قَبْلَ انْ تَفقِدُونی»،

[۸] شیخ صدوق، التوحید، ص۳۰۵، ح۱.

[۹] ر. ک:محمدی ری‌شهری، محمد، دانش نامه امیرالمؤمنین (علیه‌السّلام)، ج۱۱، ص۴۲۱.

ترجمه: پیش از آن که مرا از دست بدهید، از من بپرسید.

و آنانی که در گذر تاریخ، خود را دانشمند می‌دانستند و چنین ادّعایی کردند، همگی رسوا شدند؛
برای نمونه، قتاده، از فقیهان بصره، این جمله را بر فراز منبر تکرار کرد. ابوحنیفه (که نوجوانی بیش نبود)، پرسید: مورچه‌ای که در قرآن، مورچگان را از عبور سپاه سلیمان (علیه‌السّلام) آگاه کرد، ماده بود یا نر؟! همین پرسش او، قتاده را سرافکنده کرد و از منبر پایین آمد.

[۱۰] ر. ک:محمدی ری‌شهری، محمد، دانش نامه امیرالمؤمنین (علیه‌السّلام)، ج۱۱، ص۴۴۱.

امّا علی (علیه‌السّلام) بارها توانست دانشِ گسترده خویش را برای دوستان و دشمنانش نمایان کند و آنان را به حیرت وا دارد.
ابوذر، همراه با امام علی (علیه‌السّلام) از بیابانی عبور می‌کرد که ناگهان، حرکت سیل مانند مورچگانی را مشاهده کرد و فریاد زد: اللّه اکبر! بزرگ است کسی که بتواند این‌ها را شمارش کند.
امام (علیه‌السّلام) نگاهی به او کرد و فرمود:

«چنین نگو. بگو: بزرگ است خدایی که این‌ها را آفریده است! به جان آن‌که من و تو را آفرید، تعداد آن‌ها را می‌دانم و نَر و ماده آنان را به اذن خداوند می‌دانم».

[۱۱] استرآبادی، سیدعلی، تاویل الآیات الظاهره، ج۲، ص۴۹۰، ح۸.

[۱۲] استرآبادی، سید علی، تاویل الآیات الظاهره ط مؤسسه النشر الاسلامی، ص۴۸۰.

۲.۳ – وارثان دانش پیامبران

سومین ویژگی دانش اهل بیت (علیهم‌السّلام)، میراث‌داری دانشِ پیامبران است. دانش تمام پیامبران پیشین، به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) واگذار شد و پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، آن را به اهل بیت (علیهم‌السّلام) خود سپرد.
امام باقر (علیه‌السّلام)، در روایتی، از پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) نقل کرده که فرمود:

«انَّ اوَّلَ وَصِیٍّ کانَ عَلی وَجهِ الارضِ هِبَهُ اللّهِ بنُ آدَمَ، وَ مَا مِن نَبِیٍّ مَضی الّا وَ لَهُ وَصِیٌّ وَ کانَ جَمیعُ الانبیاءِ مِئَهَ الفِ نَبِیٍّ وَ عِشرِینَ الفَ نَبِیٍ مِنهُم خَمسَهٌ اُولوا العَزمِ: نوحٌ وَ ابراهِیمُ وَ موسی وَ عِیسی و مَحَمَّدٌ (علیهم‌السّلام). وَ انَّ عَلِیَّ بنَ ابی طالِبٍ کانَ هِبَهَ اللّهِ لِمُحَمَّدٍ وَ وَرِثَ عِلمَ الاوصیاءِ وَ عِلمَ مَن کانَ قَبلَهُ، امّا انَّ مُحَمَّدا وَرِثَ عِلْمَ مَنْ کان قَبلَهُ مِنَ الانبیاءِ وَ المُرسَلِینَ»،

[۱۳] کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۲۲۴، ح۲.

ترجمه: نخستین جانشینی که بر زمین بود، هبه اللّه، پسرِ آدم (علیه‌السّلام) بود، و پیامبری رحلت نکرده، مگر آن‌که جانشینی داشته است و شمارِ همه پیامبران، یکصد و بیست هزار پیامبر بوده است که پنج تن از ایشان، یعنی: نوح، ابراهیم، موسی، عیسی و محمّد (علیهم‌السّلام)، اولوالعزم بوده‌اند و علی بن ابی‌طالب (علیهماالسّلام)، هدیه خداوند به محمّد است که دانش اوصیا و دانش کسانی را که پیش از او بوده‌اند، به ارث برده است؛ ولی محمّد، دانش پیامبران و فرستاده شدگان پیشین را به ارث برده است.

امیرمؤمنان (علیه‌السّلام)، مردم را از بیراهه و کژراهه، باز می‌داشت و به مردم می‌فرمود:

«انَّ العِلمَ الّذی هَبَطَ بِهِ آدَمُ وَ جَمیعُ مَا فُضّلَتْ بِهِ النَّبِیّونَ الی خاتَمِ النَّبِیینَ فی عِترَهِ مُحَمَّدٍ (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، فَاینَ یُتاهُ بِکُم؟ بَل اینَ تَذهَبونَ! ؟»،

[۱۴] شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۲۳۲.

ترجمه: دانشی که آدم (علیه‌السّلام) آن را فرود آورد و هر آنچه پیامبران تا خاتم الانبیا، بدان برتری داده شده‌اند، در خاندان محمّد (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) است. پس به کدام کژراهه می‌روید؟ و به کدام سو روانید؟

۲.۴ – همسانیِ سخن ائمه با حدیث پیامبر

در باور پیروان اهل بیت (علیهم‌السّلام)، حدیثِ اهل بیت (علیهم‌السّلام)، همان حدیثِ پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) است و در میان گفتار پیشوایان دینی، هیچ‌گونه تفاوتی دیده نمی‌شود.
سخن خاندان رسالت، تفصیل و تبیین احادیث پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) است و میراثِ ماندگار حدیثی شیعه، ۲۷۳ سال، همراه معصومان (علیهم‌السّلام) بوده است، در حالی که میراث حدیثی اهل سنّت، تنها به ۲۳ سال عمر پُربرکتِ پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) محدود می‌شود و برای پاسخگویی به مشکلات دینی، به سخن صحابیان و تابعیانِ غیر معصوم، پناه می‌برند.
امام صادق (علیه‌السّلام)، در سخن زیبایی، یکسانی سخن ائمّه (علیهم‌السّلام) با حدیث پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) را چنین ترسیم فرموده است:

«حدیثی حدیثُ ابی، وَ حدیثُ ابی حدیثُ جدّی، وَ حدیثُ جدّی حدیثُ الحسینِ (علیه‌السّلام)، وَ حدیثُ الحسینِ (علیه‌السّلام) حدیثُ الحسنِ (علیه‌السّلام)، وَ حدیثُ الحسنِ (علیه‌السّلام) حدیثُ امیرالمؤمنین (علیه‌السّلام)، وَ حدیثُ امیرالمؤمنین حدیثُ رسول اللّهِ (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، وَ حدیثُ رسولِ اللّه (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) قولُ اللّه عز و جل»،

[۱۵] . کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۵۳، ح۱۴

ترجمه: سخن من، سخن پدرم [ امام باقر (علیه‌السّلام) ] است و سخن پدرم، سخن جدّم [ امام زین العابدین (علیه‌السّلام) ] است و سخن جدّم، سخن حسین (علیه‌السّلام) است و سخن حسین، سخن حسن (علیه‌السّلام) است و سخن حسن، سخن امیرمؤمنان (علیه‌السّلام) است و سخن امیرمؤمنان، سخن پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) است و سخن پیامبر خدا، کلام خداوند (عزّوجلّ) است.

آنچه سخن پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و خاندان ایشان را همسان کرده، اتّصال آن به منبع وحی است و از آن‌جا که سرچشمه همه احادیث اهل بیت (علیهم‌السّلام)، سخن خداوند است، در واقع، هیچ تعارضی در میان احادیثِ آنان وجود ندارد.

۲.۵ – آگاه‌ترین مردم

اهل بیت (علیهم‌السّلام)، آگاه ترینِ مردم هستند؛ زیرا دانش الهی نزد آنان است و گنجوران دانش خداوندند و بر همه نادانستنی‌ها، آگاه‌اند.
جابر بن عبد اللّه انصاری، نیکویار پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) که عمری طولانی داشت و سلام پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) را به امام باقر (علیه‌السّلام) ابلاغ کرد، نزد امام باقر (علیه‌السّلام) می‌رفت و از محضر ایشان دانش می‌اندوخت.
یک بار امام (علیه‌السّلام) (که در آن زمان، بسیار جوان بود)، درباره چیزی از او پرسید. جابر در پاسخ گفت: به خدا سوگند، من بر خلاف نهی پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) رفتار نمی‌کنم! او به من چنین فرموده است:

«انَّکُمُ الائمَّهُ الهُداهُ مِن اهلِ بَیتِهِ مِن بَعدِهِ، احلَمُ النّاسِ صِغارَا وَ اعلَمُ النّاسِ کِبارَا»
ترجمه: شما، امامان هدایتگرِ از خاندانش پس از او هستید که در کودکی، خردمندترینِ مردم و در بزرگی، داناترینِ مردمید…

همچنین فرمود:

«لا تُعَلِّمُوهُم فَهُم اعْلَمُ مِنکُم»،
ترجمه: به آن‌ها (امامان (علیهم‌السّلام)) چیزی نیاموزید، که آن‌ها از شما داناترند.

آن‌گاه، امام باقر (علیه‌السّلام) به جابر فرمود: جدّ من پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) راست گفته است، من در آنچه از تو پرسیدم آگاه ترم و از کودکی، حکمت را دریافت کرده‌ام و همه این‌ها، در پرتو فضل خداوند و رحمت او به ما اهل بیت است.

[۱۶] . شیخ صدوق، کمال الدین، ج۱، ص۲۵۳ و ۲۵۴،