پاورپوینت کامل خَمْد (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل خَمْد (مفردات‌قرآن) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل خَمْد (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل خَمْد (مفردات‌قرآن) :

منبع: خَمْد (قاموس قرآن (جلد ۲))

مقالات مرتبط: خامد (لغات‌قرآن)، خَمْد (مفردات‌نهج‌البلاغه).

خَمْد (به فتح خاء و سکون میم) و خُمود (به ضم خاء) از واژگان قرآن کریم به معنای فرو نشستن زبانه آتش است.
اگر در مورد انسان به کار رود کنایه از مرگ است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای خَمْد
۲ – کاربردها
۲.۱ – خامِدِینَ‌ (آیه ۱۵ سوره انبیاء)
۲.۲ – خامِدُونَ‌ (آیه ۲۹ سوره یس)
۳ – کاربرد در نهج البلاغه
۳.۱ – یَخْمُدُ – خطبه ۱۹۸ (در وصف قرآن)
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای خَمْد

خَمْد و خُمود

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۲، ص۲۹۸.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۲۹۸.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۳، ص۴۵.

فرو نشستن زبانه آتش است.
«خَمَدَتِ‌ النَّارُ خُمُوداً: طَفِئَ لَهَبُهَا»

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۲۹۸.

اگر در مورد انسان به کار رود کنایه از مرگ است‌.

۲ – کاربردها

به مواردی از خَمْد که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – خامِدِینَ‌ (آیه ۱۵ سوره انبیاء)

(فَما زالَتْ تِلْکَ دَعْواهُمْ حَتَّی جَعَلْناهُمْ حَصِیداً خامِدِینَ‌)

[۵] انبیاء/سوره۲۱، آیه۱۵.

«ادّعایشان پیوسته چنین بود تا درو شده بی‌جانشان کردیم.»

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۳۵۷.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۲۵۶.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۰۵.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۶۷.