پاورپوینت کامل خَشَع (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل خَشَع (مفردات‌قرآن) دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل خَشَع (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل خَشَع (مفردات‌قرآن) :

منبع: خَشَع (قاموس قرآن (جلد ۲))

مقالات مرتبط: خاشعون (لغات‌قرآن)، خُشُوع (مفردات‌نهج‌البلاغه)، خشوع، تواضع.

خَشَع (به فتح خاء و شین) و خُشُوع (به ضم خاء و شین) از واژگان قرآن کریم به معنای تذلّل و تواضع است.
مشتقات خَشَع که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

تَخْشَعَ‌ (به فتح تاء و سکون خاء) به معنای خاشع و متواضع شود؛

خَشَعَتِ‌ (به فتح خاء و شین) به معنای مذلت بیفتد؛

خاشِعَهً (به کسر شین و فتح عین) به معنای خاشع؛

خاشِعِینَ (به کسر شین و عین) به معنای خشوع و فروتنی؛

خَشْیَهِ (به فتح خاء و سکون شین) به معنای خشوع آرام و بی‌حرکت است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای خَشَع و خُشُوع
۲ – کاربردها
۲.۱ – تَخْشَعَ‌ (آیه ۱۶ سوره حدید)
۲.۲ – خَشَعَتِ‌ (آیه ۱۰۸ سوره طه)
۲.۳ – خاشِعَهً (آیه ۴۳ سوره قلم)
۲.۴ – خاشِعَهً (آیه ۲ سوره غاشیه)
۲.۵ – خاشِعِینَ (آیه ۴۵ سوره شوری)
۲.۶ – خاشِعاً (آیه ۴۵ سوره شوری)
۲.۷ – خاشِعَهً (آیه ۳۹ سوره فصلت)
۲.۸ – خَشْیَهِ (آیه ۳۹ سوره فصلت)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای خَشَع و خُشُوع

خَشَع و خُشُوع

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۲، ص۲۴۸.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، دار القلم، ص۲۸۳.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت حسینی، ج۴، ص۳۲۰-۳۲۲.

به معناى تذلّل و تواضع است.
«خَشَعَ‌ لَهُ‌ خُشُوعاً: ذلّ و تطأمن فهو خاشع …»

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۲، ص۵۴.

راغب می‌گوید: خشوع به معنى ضراعه و تذلّل است و اکثر استعمال آن در جوارح است چنان که اکثر استعمال ضراعه در تذلّل و تواضع قلبى است.

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، دار القلم، ص۲۸۳.

در مجمع ذیل آیه ۴۵ بقره

[۶] بقره/سوره۲، آیه۴۵.

آمده: خشوع، تذلّل و اخبات نظیر هم‌اند و ضدّ خشوع تکبّر و خودپسندى است. خشوع و خضوع قریب المعنى‌اند مگر آن که خضوع در تواضع بدنى و اقرار به خدمت و خشوع در تواضع صدا و چشم است و اصل مادّه از نرمى و آسانى است.

[۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۹۳.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۵۶-۱۵۷.

راغب در مادّه خضع، خضوع و خشوع را در معنى یکى دانسته و میان آن دو فرقى قائل نیست.

[۹] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، دار القلم، ص۲۸۵-۲۸۶.

جوهری نیز در صحاح چنین گفته است.

[۱۰] جوهری، ابونصر، الصحاح‌ تاج اللغه و صحاح العربیهه، ج۳، ص۱۲۰۴.

در قاموس از جمله معانى آن، سکون و فروتنى شمرده شده است.

[۱۱] فیروز آبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۳، ص۱۸.

نا‌گفته نماند: آن چه مسلم است این است که خشوع به معنى تذلّل و تواضع است و آن با سکوت و آرامى و اطاعت و سر به زیر انداختن قابل جمع و تطبیق است و امّا راجع به تذلّل قلبى یا جوارحى و به عبارت دیگر راجع به تذلّل درونى و بیرونى، بنابر تصریح قرآن در هر دو به کار می‌رود و رفته است.

۲ – کاربردها

به مواردی از خَشَع که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – تَخْشَعَ‌ (آیه ۱۶ سوره حدید)

(أَ لَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَنْ‌ تَخْشَعَ‌ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ وَ ما نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ.)

[۱۲] حدید/سوره۵۷، آیه۱۶.

«آیا براى مومنان وقت آن نرسیده که دل‌هایشان به یاد خدا و آن حقى که نازل شده خاشع و متواضع شود؟»

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۲۸۳-۲۸۴.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۱۶۱.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۲۲۷.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۹۴.

در این آیه کریمه چنان که مى‌بینیم خشوع در تواضع قلبى به کار رفته است.

۲.۲ – خَشَعَتِ‌ (آیه ۱۰۸ سوره طه)

(وَ خَشَعَتِ‌ الْأَصْواتُ لِلرَّحْمنِ فَلا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْساً)

[۱۷] طه/سوره۲۰، آیه۱۰۸.

«صداها براى مذلّت در پیشگاه خدا، بیفتد و آرام می‌شود و جز صداى حفیف نشنوى.»

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۲۹۵.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۲۱۱.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۷۴.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۵۸.