پاورپوینت کامل حَوْز (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حَوْز (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حَوْز (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل حَوْز (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: حَوْز (مفردات نهج البلاغه (جلد ۱))

مقالات مرتبط: حَوْز (مفردات‌قرآن)، مُتَحَیِّزا (لغات‌قرآن).

حَوْز (به فتح حاء و سکون واو) از واژگان نهج‌البلاغه به معنای ضمّ کردن نسبت به خود است.
این واژه دارای مشتقاتی است که در نهج البلاغه به‌کار رفته است، مانند:

حازَتْهُ (به فتح حاء و فتح زاء) به معنای جمع کردن؛

لا حُزْتُ (به ضم حاء و سکون زاء) به معنای حیازت ننموده‌ام؛

حِیزَتْ (به کسر حاء و فتح زاء) به معنای نرسیده بودم؛

انْحِیَازَکُمْ (به کسر الف، سکون نون و کسر حاء) به معنای عدول کردن؛

تَحوزکُمُ (به فتح تاء و ضم حاء) به معنای کنار می‌زدند؛

تَحوزونَهُمْ (به فتح تاء و ضم واو) به معنای رانده بودند؛

حازُوکُمْ (به فتح حاء و ضم واو) به معنای بیرون زدید، است.

از این مادّه دوازده مورد در نهج‌البلاغه آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای حَوْز
۲ – کاربردها
۲.۱ – حازَتْهُ – نامه ۴۳ (نامه به مصقله بن هبیره)
۲.۲ – لا حُزْتُ – نامه ۴۵ (نامه به عثمان بن حنیف)
۲.۳ – حِیزَتْ – خطبه ۱۵۶ (در مورد فتنه‌ها)
۲.۴ – انْحِیَازَکُمْ – تَحُوزُکُمُ – خطبه ۱۰۶ (سفارش به یاران)
۲.۵ – تَحوزُونَهُمْ – حازُوکُمْ – خطبه ۱۰۶ (مذمت یاران)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای حَوْز

حَوْز

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۱، ص۳۱۲.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ط دار القلم، ص۲۶۳-۲۶۴.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۴، ص۱۷.

به معنای جمع کردن و ضمّ کردن است.
حَیِّز به معنای مکان است.
«حازه حوزا: ضمّه و جمعه»

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۱، ص۷۵۷.

۲ – کاربردها

مواردی که در «نهج‌البلاغه» استفاده شده به شرح ذیل می‌باشد.

۲.۱ – حازَتْهُ – نامه ۴۳ (نامه به مصقله بن هبیره)

حضرت علی (علیه‌السلام) به مصقله بن هبیره فرماندار فراری می‌نویسد:
«بَلَغَنِی … أَنَّکَ تَقْسِمُ فَیْءَ الْمُسْلِمِینَ الَّذِی حازَتْهُ رِماحُهُمْ وَ خُیُولُهُمْ، … فِیمَنِ اعْتامَکَ مِنْ أَعْرابِ قَوْمِکَ.»

[۵] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۶۷۳، نامه۴۳.

[۶] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه الاستقامه، ج۲، ص۷۶، نامه ۴۳.

[۷] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۴۱۵، نامه ۴۳.

«به من خبر رسید تو غنیمت مسلمین را که نیزه‌ها و اسبهاى آنها جمع کرده میان قوم خود که تو را انتخاب کرده‌اند تقسیم مى‌کنى.»

[۸] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۶۴۹، نامه ۴۳.

[۹] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۱۵۵.

(شرح‌های نامه:

[۱۰] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۱۵۶.

[۱۱] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین، ج۱۰، ص۱۵۱.

[۱۲] هاشمی خویی، حبیب‌الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۲۰، ص۸۱.

[۱۳] ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۱۶، ص۱۷۵.

)

۲.۲ – لا حُزْتُ – نامه ۴۵ (نامه به عثمان بن حنیف)

امام (صلوات‌الله‌علیه) به عثمان بن حنیف فرماندار بصره درباره زهد خود می‌نویسد:
«فَوَاللهِ مَا کَنَزْتُ مِنْ دُنْیَاکُمْ تِبْراً… وَ لاَ حُزْتُ مِنْ أَرْضِهَا شِبْراً.»

[۱۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۶۷۶، نامه۴۵.

[۱۵] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۷۹، نامه ۴۵.

[۱۶] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۴۱۷، نامه ۴۵.

«به خدا قسم از دنیایتان ریزه طلایى گنج نکرده و از زمین آن به قدر وجبى حیازت ننموده‌ام.»

[۱۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۶۵۱، نامه ۴۵.

[۱۸] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۱۶۷.

(شرح‌های خطبه:

[۱۹] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۱۷۱.

[۲۰] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین، ج۱۰، ص۱۸۶.

[۲۱] هاشمی خویی، حبیب‌الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۲۰، ص۹۳.

[۲۲] ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۱۶، ص۲۰۷.

)

۲.۳ – حِیزَتْ – خطبه ۱۵۶ (در مورد فتنه‌ها)

حضرت علی (علیه‌السلام) در ذیل آیه

(أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ یُتْرَکُوا أَنْ یَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا یُفْتَنُونَ‌)

[۲۳] عنکبوت/سوره۲۹، آیه۲.

می‌فرمایند: