پاورپوینت کامل حسینیه ارشاد (تهران)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حسینیه ارشاد (تهران) دارای ۱۱۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حسینیه ارشاد (تهران)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل حسینیه ارشاد (تهران) :

منبع: پاورپوینت کامل حسینیه ارشاد (تهران)

مقالات مرتبط: ارشاد (مقالات مرتبط).

حسینیه ارشاد، hoseyniy(yy)e-ye erd، نهادی غیرانتفاعی برای تبلیغات و تحقیقات دینی، در سال (۱۳۴۳ هـ.ش) تأسیس شد.
این حسینیه ابتدا به‌صورت چادری در خیابان قبا برپا شد و با سخنرانی‌های شهید مرتضی مطهری به محبوبیت رسید.
در سال (۱۳۴۶ هـ.ش) حسینیه به مکان جدیدی منتقل و ساختمان آن با طراحی مدرن ساخته شد.
همچنین، در این دوره، یک مسجد با معماری گنبدخانه‌ای به‌صورت برجسته و با الهام از مسجد شیخ لطف‌الله طراحی و ساخته شد.
حسینیه‌ی ارشاد به‌عنوان یک مرکز فرهنگی و مذهبی، برنامه‌های آموزشی و فعالیت‌های خیریه را برگزار می‌کرد.
علی شریعتی به‌عنوان یکی از سخنرانان حسینیه انتخاب شد و تأثیر زیادی بر جوانان گذاشت.
با آغاز فعالیت‌های سیاسی، حسینیه مورد توجه ساواک قرار گرفت و در نهایت در سال (۱۳۵۱هــ.ش) تعطیل شد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، حسینیه ارشاد دوباره بازگشایی و به فعالیت‌های خود ادامه داد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی حسینیه ارشاد
۲ – تأسیس و گسترش حسینیه
۳ – ثبت حسینیه و فعالیت‌های اولیه
۴ – جایگاه روحانیت
۵ – اعضای هیئت مدیره
۶ – برخورد ساواک با حسینیه
۷ – فعالیت‌های فرهنگی و نوآوری‌ها
۸ – فعالیت‌های حسینیه
۹ – حضور علی شریعتی در حسینیه
۱۰ – تألیف مقاله‌ها و تأثیرات آن
۱۱ – اختلافات و تنش‌ها در حسینیه
۱۲ – تأثیرات گسترده علی شریعتی
۱۳ – نارضایتی روحانیان و واکنش‌ها
۱۴ – واکنش مطهری و فعالیت‌های حسینیه
۱۵ – ارتباط با دانشجویان و سفرهای حج
۱۶ – تقسیم‌بندی فعالیت‌ها و تغییرات مدیریتی
۱۷ – تنش‌های سیاسی
۱۸ – جدل روحانیان و تأثیر بر حسینیه
۱۹ – تلاش‌های مطهری و شریعتی
۲۰ – قطع رابطه مطهری و تحولات حسینیه
۲۱ – اوج فعالیت‌های فرهنگی و چالش‌ها
۲۲ – فشارهای ساواک و تعطیلی حسینیه
۲۳ – آزادی شریعتی و تحولات بعدی
۲۴ – وضعیت و نقش حسینیه پس از انقلاب
۲۵ – پانویس
۲۶ – منبع

۱ – معرفی حسینیه ارشاد

حسینیه‌ ارشاد نهادی غیرانتفاعی برای تبلیغات، تحقیقات و انتشار کتاب‌های دینی که در سال (۱۳۴۳ هـ.ش) تأسیس شد.
در سال (۱۳۴۳ هـ.ش) در حاشیه‌ی جاده‌ای که تهران را به شمیران متصل می‌ساخت.
در منطقه‌ی چالهرز و در جایی که بعدها خیابان قبا نامیده شد.
عده‌ای از متدینان در ایام سوگواری ماه محرم چادری برافراشتند و حسینیه‌ای برپا کردند.
برای سخنرانی در این حسینیه از روحانیانی دعوت شد که بتوانند پیرامون مسائل روز و جهان اسلام سخن بگویند.
شهید مرتضى مطهری از جمله‌ی این روحانیان بود.

[۱] حسینیه ارشاد به روایت اسناد ساواک، مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، تهران، ۱۳۸۳ ش، هفت.

۲ – تأسیس و گسترش حسینیه

سخنان مطهری برای برخی از شنوندگان که تلقی سنتی از حسینیه داشتند، مقبول واقع نشد.
اما بانیان و اقشار تحصیل‌کرده را چنان مجذوب ساخت که او سخنران اصلی و دائمی حسینیه شد.
بانیان حسینیه را مصمم ساخت تا با احداث بنایی مناسب، حسینیه را گسترش دهند و به‌عنوان نخستین مؤسسه‌ی دینی به ثبت رسانند.
ناصر میناچی‌مقدم (اولین وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در نخستین دولت بعد از انقلاب اسلامی) و محمد همایون از نخستین کسانی بودند که تصمیم داشتند برای این حسینیه تشکیلات مناسبی دایر کنند تا اداره‌ی آن از حالت سنتی موجود آن زمان به شکلی نو و منطبق با نیاز روز تغییر یابد.
از آن برای تبلیغات مذهبی به صورتی سازمان‌یافته استفاده شود.
بانیان ابتدا برای برگزاری سخنرانی‌های دینی و تبلیغات مذهبی، در اندیشه‌ی تأسیس تالار بزرگی در محل کافه‌رستوران لقانته واقع در میدان بهارستان بودند، اما به عللی از تشکیل چنین تالاری منصرف شدند.

[۲] میناچی‌مقدم، ناصر، تاریخچه حسینیه ارشاد، تهران، ۱۳۸۴ ش، ص۳-۵.

۳ – ثبت حسینیه و فعالیت‌های اولیه

سرانجام، در حاشیه‌ی خیابان زمرد (شهید گل‌نبی امروزی)، ۰۰۰‘۲ مـ۲ زمین از باغی به مساحت ۰۰۰‘۴ مـ۲، برای تأسیس حسینیه خریداری شد.
بعدها با گسترش حسینیه، باقی‌مانده‌ی آن باغ نیز ضمیمه‌ی حسینیه گشت.

[۳] میناچی‌مقدم، ناصر، (مدیر حسینیه ارشاد)، مصاحبه با مؤلف، ۱۳۸۹ ش، نک: دنباله مقاله.

در ساخت این حسینیه کوشش بسیار شد تا بنای آن به صورتی مدرن و امروزی ساخته شود.
در اواخر سال (۱۳۴۴ هـ.ش) کارهای ساختمانی حسینیه پایان یافت.
در سال (۱۳۴۶ هـ.ش) اعضای هیئت‌مدیره‌ی حسینیه، تصمیم گرفتند برای حفظ موقعیت تالار حسینیه، یک مسجد (شبستان) هم بنا سازند.
از این‌رو، ۰۰۰‘۲ مـ۲ باقی‌مانده‌ی آن باغ را که در ضلع شمالی حسینیه قرار داشت، خریداری کردند و به ساخت مسجد اهتمام ورزیدند.
بعدها طبق وصیت علی شریعتی طبقه‌ی زیرین این مسجد به کتابخانه اختصاص یافت.

[۴] حسینیه ارشاد به روایت اسناد ساواک، مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، تهران، ۱۳۸۳ ش، هفت.

در همان سال (۱۳۴۴ هـ.ش) بانیان حسینیه مشغول تنظیم طرحی بودند که حسینیه را به ثبت برسانند.
این طرح مستلزم راهبردی محتاطانه بود که باید با دقت و ظرافت تهیه می‌شد.
تأسیس انجمنی خیریه به کمک سرمایه‌های خصوصی چیزی نبود که رژیم پهلوی را نگران سازد و بنیان‌گذاران حسینیه نیز بر غیرسیاسی بودن آن تأکید کرده بودند.
به‌خصوص آن‌که درخواست صدور پروانه‌ی ساختمان از سوی افراد غیرمذهبی داده شده بود.

۴ – جایگاه روحانیت

قدرت حاکم آن روزگار از یک‌سو روحانیان را در برابر تغییرات اجتماعی موسوم به «انقلاب سفید» ناتوان می‌دید.
از سوی دیگر، اندیشه‌های کمونیستی نیز در میان جوانان و روشن‌فکران در حال نضج و توسعه بود.
در چنان اوضاعی قدرت حاکم احساس می‌کرد شکل‌گیری جریان سوم که هم با روحانیان سنتی درگیر شود و هم مارکسیسم را به نقادی کشد، خطری نخواهد داشت؛ بلکه چه‌بسا بتوان جبهه‌ای در مقابل آن دو خطر جدی گشود و آن‌ها را تضعیف کرد.
ازاین‌رو، اتحاد مؤمنان روشن‌فکر و روحانیان غیرسنتی را مثبت تلقی می‌کرد و وجود محلی برای فعالیت اسلامی مورد پسند خویش را موافق طبع می‌شمرد. یاوری دلانکور، نوشین، «حسینیه ارشاد، دشنه اسلام در قلب تهران پهلوی»، تهران، پایتخت دویست‌ساله، به کوشش شهریار عدل و برنار اورکاد، ترجمه ابوالحسن سروقد مقدم و دیگران، تهران، ۱۳۷۵ ش، ص۳۸۴.

[۵] غنی، مهدی، «شریعتی و چالش‌های نو و کهنه»، اعتماد، تهران، ۱۳۸۸ ش، ضمیمه شم‌ ۱۰۵‘۲، ص۱۴.

بانیان حسینیه برای ثبت آن، یک نفر حقوق‌دان با نام عبدالحسین علی‌آبادی را که استاد دانشگاه بود، نیز به هیئت مدیره‌ی خود دعوت کردند.
آن‌ها برای اداره‌ی امور علمی، تبلیغی و تحقیقاتی خود، از دانشمندان برجسته‌ی آن زمان چون محمدتقی جعفری، حجت‌الاسلام علی شاهچراغی و شهید مرتضی مطهری هم دعوت به عمل آوردند تا در هیئت مدیره‌ی حسینیه شرکت کنند.

[۶] میناچی‌مقدم، ناصر، تاریخچه حسینیه ارشاد، تهران، ۱۳۸۴ ش، ص۵.

حسینیه‌ی ارشاد در دی سال (۱۳۴۶ هـ.ش) در اداره‌ی ثبت شرکت‌ها و دایره‌ی مؤسسه‌های غیرانتفاعی به ثبت رسید.

[۷] میناچی‌مقدم، ناصر، تاریخچه حسینیه ارشاد، تهران، ۱۳۸۴ ش، ص۵.

۵ – اعضای هیئت مدیره

اعضای هیئت‌مدیره‌ی حسینیه‌ی ارشاد عبارت بودند از:
• محمد همایون رئیس هیئت مدیره؛
• ناصر میناچی‌مقدم خزانه‌دار؛
• مرتضى مطهری نایب‌رئیس؛
• حجت‌الاسلام علی شاهچراغی
• محمدتقی جعفری اعضای علی‌البدل.
همچنین آیت‌الله محمود طالقانی، یدالله سحابی و مهدی بازرگان اعضای هیئت علمی و از محققان حسینیه‌ی ارشاد بـودند.

[۸] حسینیه ارشاد به روایت اسناد ساواک، مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، تهران، ۱۳۸۳ ش، هشت – نه.

[۹] میناچی‌مقدم، ناصر، (مدیر حسینیه ارشاد)، مصاحبه با مؤلف، ۱۳۸۹ ش.

۶ – برخورد ساواک با حسینیه

ترتیب هیئت مدیره و سخنرانان حسینیه و همچنین بنای باشکوه آن از همان آغاز تأسیس، توجه ساواک را به خود جلب کرد.
این سازمان برآن شد که مأموران خود را به‌طور گسترده در حسینیه نفوذ دهد تا گزارش جلسه‌هایی را که در آن‌جا تشکیل می‌شد، به آگاهی مقامات مربوط برسانند.
نخستین گزارشی که از ساواک درباره‌ی حسینیه‌ی ارشاد در دست است، مورخ ۲۲ شهریور سال (۱۳۴۴ هـ.ش) است.
گزارش‌گر ساواک در این گزارش به خطا چنین نوشته است: «با توجه به این‌که سابقاً آیت‌الله خمینی نیز در این حسینیه سخنرانی‌هایی می‌کرده، موضوع قابل توجه به نظر می‌رسد».
حال آن‌که حسینیه پس از تبعید امام خمینی تأسیس یافته بود.

[۱۰] حسینیه ارشاد به روایت اسناد ساواک، مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، تهران، ۱۳۸۳ ش، هشت – نه.

این مطلب حاکی از ناآگاهی مأمور ساواک بوده است.
همچنین حضور محمدتقی شریعتی بنیادگذار کانون نشر حقایق اسلامی مشهد، با دعوت از سوی مرتضى مطهری به حسینیه‌ی ارشاد، از دیگر عللی بود که ساواک را نسبت به حسینیه حساس کرده بود.

[۱۱] حسینیه ارشاد به روایت اسناد ساواک، مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، تهران، ۱۳۸۳ ش، هشت – نه.

[۱۲] رهنما، علی، مسلمانی در جست‌وجوی ناکجاآباد، ترجمه کیومرث قرقلو، تهران، ۱۳۸۱ ش، ص۳۲۹.

۷ – فعالیت‌های فرهنگی و نوآوری‌ها

فعالیت‌های حسینیه‌ی ارشاد شامل تحقیق، تدریس و تبلیغ بود.
آموزش در آن‌جا به دو گونه صورت می‌گرفت:
۱. در سخنرانی‌های عمومی، که در آن‌ها سعی می‌شد زن و مرد جدا از یکدیگر بنشینند.
موضوع‌های منتخب طوری مطرح می‌گردید که موجب رنجش گروه‌های سنتی نشود.
این سخنرانی‌ها به‌ویژه در عیدهای مذهبی برپا می‌شد.
۲. آموزش به گروهی که دانشجویان این مؤسسه به شمار می‌رفتند.
بیشتر این گروه را دانش‌آموزان دبیرستان‌ها و دانشجویان دانشگاه‌ها و مراکز تعلیم و تربیت اسلامی تشکیل می‌دادند.
حسینیه‌ی ارشاد از بدو تأسیس، دست به ابتکارها و نوآوری‌هایی زد که در جامعه‌ی سنتی آن زمان نوعی بدعت قلمداد می‌شد.
کی از این اقدامات، احداث سالن سخنرانی مبله در این حسینیه بود.
سخنران خواه روحانی و خواه غیرروحانی به جای منبر، پشت تریبون قرار می‌گرفت و سخن می‌گفت.
موضوع دیگر که سخت مورد اعتراض واقع شد، این بود که شرکت‌کنندگان در طی سخنرانی‌ها وقتی با نکته‌ای جالب روبه‌رو می‌شدند و می‌خواستند گوینده را تشویق و یا احساسات خود را ابراز کنند.
به جای صلوات فرستادن که در محافل مذهبی سنتی رایج بود، به کف‌زدن می‌پرداختند.
تا آن زمان در هیچ محفل مذهبی چنین امری سابقه نداشت.
کف زدن نوعی تجددطلبی و لهو و لعب به شمار می‌رفت و مبادرت به این امر در یک مکان مذهبی، نوعی توهین به مقدسات تلقی می‌شد.

[۱۳] غنی، مهدی، «شریعتی و چالش‌های نو و کهنه»، اعتماد، تهران، ۱۳۸۸ ش، ضمیمه شم‌ ۱۰۵‘۲، ص۱۴.

با وجود جو مذهبی در این حسینیه، رعایت حجاب اسلامی اجباری نبود و جدایی میان دختر و پسر رسماً مراعات نمی‌شد.

۸ – فعالیت‌های حسینیه

آخر هفته‌ها، طلاب علوم دینی به‌ویژه از قم برای حضور در این حسینیه به تهران می‌آمدند.
به این ترتیب، نفوذ حسینیه‌ی ارشاد به سرعت در حوزه‌های علمیه احساس شد و بحث‌های پیش‌آمده در حسینیه حتى در نحوه‌ی بیان و انشای طلبه‌هایی که مجذوب روش و محتوای آن شده بودند، انعکاس یافت.

[۱۴] یاوری دلانکور، نوشین، «حسینیه ارشاد، دشنه اسلام در قلب تهران پهلوی»، تهران، پایتخت دویست‌ساله، به کوشش شهریار عدل و برنار اورکاد، ترجمه ابوالحسن سروقد مقدم و دیگران، تهران، ۱۳۷۵ ش، ص۳۸۷-۳۸۸.

در تداوم کلاس‌ها تحول بزرگ دیگری که صورت گرفت، وارد شدن حسینیه‌ی ارشاد به عرصه‌ی هنر بود.
نقاشی، تئاتر، فیلم و موسیقی از حوزه‌هایی بود که حسینیه‌ی ارشاد وارد آن شد و این هنرها را به خدمت پیام‌رسانی خود گرفت.
نمایش ابوذر و سربداران دو تئاتر موفقی بود که در آن زمان به روی صحنه آمد.

[۱۵] غنی، مهدی، «شریعتی و چالش‌های نو و کهنه»، اعتماد، تهران، ۱۳۸۸ ش، ضمیمه شم‌ ۱۰۵‘۲، ص۱۵.

افزون بر این فعالیت‌ها، جلب اعانه برای امور خیریه، به‌ویژه کمک‌های مادی به مردم فلسطین، از دیگر فعالیت‌های حسینیه‌ی ارشاد بود که حساسیت ساواک را برانگیخت.
بنابراین، ساواک تلاش کرد تا از نحوه و میزان جمع‌آوری پول توسط حسینیه‌ی ارشاد و ارسال آن به فلسطین آگاهی کسب کند.

[۱۶] حسینیه ارشاد به روایت اسناد ساواک، مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، تهران، ۱۳۸۳ ش، نه.

۹ – حضور علی شریعتی در حسینیه

در اواخر سال (۱۳۴۵ هـ.ش) اعضای هیئت مدیره‌ی حسینیه‌ی ارشاد از طریق محمدتقی شریعتی (مدیر کانون نشر حقایق اسلامی در مشهد)، با پسرش علی شریعتی آشنا شدند.
او در این جلسه تمایل خود را با وجود گرفتاری در مشهد و نبود امکانات برای حضورش در تهران، برای همکاری با حسینیه‌ی ارشاد اعلام کرد.
مشکل علی شریعتی برای حضور در تهران این بود که هنگام ورود از اروپا به ایران دستگیر شده بود.
از این‌رو، نگران آن بود که خروجش از حوزه‌ی قضایی مشهد، به تعقیب مجدد وی منجر شود.
با پیگیری از دیوان عالی کشور معلوم شد که سفرش از شهری به شهر دیگر ممنوع نیست.
به این ترتیب، با اتمام کار ساختمان حسینیه و انتقال به آن‌جا در سال (۱۳۴۶ هـ.ش) علی شریعتی نیز به‌عنوان یکی از سخنرانان حسینه‌ی ارشاد انتخاب شد.

[۱۷] میناچی‌مقدم، ناصر، تاریخچه حسینیه ارشاد، تهران، ۱۳۸۴ ش، ۵۱-۵۲.

[۱۸] رهنما، علی، مسلمانی در جست‌وجوی ناکجاآباد، ترجمه کیومرث قرقلو، تهران، ۱۳۸۱ ش، ص۳۳۰-۳۳۱.

۱۰ – تألیف مقاله‌ها و تأثیرات آن

در همان سال مرتضى مطهری درصدد برآمد برای پاسداشت سده‌ی ۱۵ بعثت پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم)، مجموعه مقاله‌هایی پیرامون زندگی آن حضرت منتشر سازد.
ازاین‌رو، از اندیشمندان و صاحب‌نظران درخواست کرد که هریک درباره‌ی دوره‌ای از زندگی پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم)، مقاله‌ای ارائه کنند.
در این میان، دکتر علی شریعتی نیز به این کار پرداخت.
مقاله‌های ارائه شده در دو مجلد با عنوان محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم)، خاتم پیامبران، انتشار یافت.

[۱۹] میناچی‌مقدم، ناصر، تاریخچه حسینیه ارشاد، تهران، ۱۳۸۴ ش، ص۶۰- ۶۱.

شریعتی دو مقاله ارائه کرده بود و مطهری در روش تحقیق و محتوای بدعت‌گذارانه و حتى تجدیدنظرطلبانه‌ی مقالات وی تحریف و اهانتی نیافت.
با تحلیل طبقاتی او از ادیان و قرار دادن ادیان ابراهیمی در زمره نمایندگان و مدافعان ستمدیدگان و محرومان نیز مخالفتی نداشت.
حتى روایتی که شریعتی در باب انتصاب ابوبکر به مقام امامت نماز جماعت در آخرین ساعات عمر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) نقل کرده بود، موجب رنجش و مخالفت وی با چاپ این دو مقاله نشد.

[۲۰] رهنما، علی، مسلمانی در جست‌وجوی ناکجاآباد، ترجمه کیومرث قرقلو، تهران، ۱۳۸۱ ش، ص۳۳۲.

اما مقاله‌های شریعتی، مجادلات و مناقشاتی را از جانب روحانیان و افراد مذهبی سنتی برانگیخت و فشارهایی را به حسینیه‌ی ارشاد وارد ساخت.

[۲۱] میناچی‌مقدم، ناصر، تاریخچه حسینیه ارشاد، تهران، ۱۳۸۴ ش، ص۶۰- ۶۱.

به‌همین‌سبب، جلسه‌ای در منزل یکی از اعضای هیئت مدیره تشکیل شد و از حجت‌الاسلام محمدتقی فلسفی نیز دعوت به عمل آمد تا راه حلی پیدا کنند و از موج عظیم ضدیت با حسینیه‌ی ارشاد و علی شریعتی ــ که بیشتر از سوی روحانیان و افراد مذهبی سنتی بود ــ کاسته شود.
در این جلسه حجت‌الاسلام فلسفی مقاله‌ها را خواند و گفت: من مطلب مهمی که باعث آن همه تبلیغات سوء شده باشد، به دست نیاوردم.
تنها ایرادی که به مقاله‌های شریعتی داشت این بود که چرا در تمامی این دو مقاله از القاب خاص حضرت محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) استفاده نشده و به جای استفاده از کلمه‌ی حضرت در مقابل نام رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم)، در همه‌جا تنها به نام محمد اکتفا شده است.

[۲۲] میناچی‌مقدم، ناصر، تاریخچه حسینیه ارشاد، تهران، ۱۳۸۴ ش، ص۶۰- ۶۱.

۱۱ – اختلافات و تنش‌ها در حسینیه

استاد مطهری که در شریعتی استعدادهایی یافته بود، از او دعوت کرد برای سلسله سخنرانی‌هایی که به مناسبت پانزدهمین سده‌ی بعثت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) برگزار می‌شد، آماده شود.

[۲۳] حسینیه ارشاد به روایت اسناد ساواک، مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، تهران، ۱۳۸۳ ش، هشت – نه.

[۲۴] رهنما، علی، مسلمانی در جست‌وجوی ناکجاآباد، ترجمه کیومرث قرقلو، تهران، ۱۳۸۱ ش، ص۳۳۳.

با استقبال گرمی که از علی شریعتی در حسینیه‌ی ارشاد به عمل آمد، شهرت دیگر سخنران پرشور غیرروحانی ــ فخرالدین حجازی ــ که مخاطبان بسیاری را تحت تأثیر خود قرار داده بود، به سرعت فروکش کرد.
فخرالدین حجازی که به دعوت مطهری، همکاری خود را با حسینیه‌ی ارشاد آغاز کرده بود، آماج انتقادات دیگران قرار گرفت.
روحانیان سنتی او را رقیب خطرناکی می‌دانستند و گروهی نیز با اشاره به مقاله‌هایی که حجازی در حمایت از حاکمیت نوشته بود، او را به ضعف شخصیت متهم می‌کردند.
مطهری نیز می‌کوشید به حضور حجازی در حسینیه پایان دهد، اما هیئت مدیره مانع از آن می‌شد.
این نخستین جرقه‌ی اختلافات مطهری با هیئت مدیره‌ی حسینیه‌ی ارشاد بود.

[۲۵] رهنما، علی، مسلمانی در جست‌وجوی ناکجاآباد، ترجمه کیومرث قرقلو، تهران، ۱۳۸۱ ش، ص۳۳۳-۳۳۵.

در نهایت پ