پاورپوینت کامل حِکْمَت (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حِکْمَت (مفردات‌قرآن) دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حِکْمَت (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل حِکْمَت (مفردات‌قرآن) :

منبع: حِکْمَت (قاموس قرآن (جلد ۲))

مقالات مرتبط: حکمت (لغات‌قرآن)، حِکْمَت (مفردات‌نهج‌البلاغه)، حکمت.

حِکْمَت (به کسر حاء، سکون کاف و فتح میم) یا حِکْمَه (به کسر حاء، سکون کاف و فتح میم) از واژگان قرآن کریم یک حالت نفسانی و صفت روحی است که شخص به وسیله آن می‌تواند حق و واقعیّت را درک کند و مانع از فساد شود و کار را متقن و محکم انجام دهد.
به کسی که حکمت‌کردار و کار را از روی تشخیص و مصلحت انجام دهد، حَکیم گفته می‌شود.

فهرست مندرجات

۱ – معنای حِکْمَت و حِکْمَه
۲ – کاربردها
۲.۱ – الْحِکْمَهَ (آیه ۱۲۹ سوره بقره)
۲.۲ – الْحِکْمَهَ (آیه ۱۵۱ سوره بقره)
۲.۳ – الْحِکْمَهَ (آیه ۲۶۹ سوره بقره)
۲.۴ – الْحِکْمَه (آیه ۳۹ سوره اسراء)
۲.۵ – الْحِکْمَه (آیه ۳۴ سوره احزاب)
۲.۶ – بِالْحِکْمَهِ (آیه ۶۳ سوره زخرف)
۲.۷ – الْحِکْمَهَ (آیه ۱۲ سوره لقمان)
۲.۸ – حَکیم (آیه ۵۸ سوره آل عمران)
۲.۹ – حَکیم (آیه ۲ سوره یس)
۲.۱۰ – الْحَکِیمِ (آیه ۴۱ سوره یونس)
۲.۱۱ – الْحَکِیمِ (آیه ۲ سوره لقمان)
۲.۱۲ – حکیم (آیه ۴ سوره زخرف)
۲.۱۳ – حَکیم (آیه ۴ سوره دخان)
۲.۱۴ – الْحَکِیمُ‌ (آیه ۳۲ سوره بقره)
۲.۱۵ – الْحَکِیمُ‌ (آیه ۶ سوره آل عمران)
۲.۱۶ – حَکِیمٌ‌ (آیه ۲۶ سوره نساء)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای حِکْمَت و حِکْمَه

حِکْمَت و حِکْمَه

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۲، ص۱۶۳.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ط دار القلم، ص۲۴۹.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۶، ص۴۵.

با مراجعه به اصل معنی کلمه می‌توان بدست آورد که حکمت یک حالت و خصیصه درک و تشخیص است که شخص به وسیله آن می‌تواند حق و واقعیّت را درک کند و مانع از فساد شود و کار را متقن و محکم انجام دهد، علی هذا حکمت حالت نفسانی و صفت روحی است نه شی‌ء خارجی بلکه شی‌ء محکم خارجی از نتایج حکمت است.
راغب گوید: حکمت رسیدن به حق به واسطه علم و عقل است.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ط دار القلم، ص۲۴۹.

در مجمع البیان ذیل آیه‌ی ۳۲ بقره

[۵] بقره/سوره۲، آیه۳۲.

گوید: حکمت آن است که تو را بر امر حق که باطلی در آن نیست واقف کند.

[۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۵۵.

۲ – کاربردها

به مواردی از حِکْمَت که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – الْحِکْمَهَ (آیه ۱۲۹ سوره بقره)

(وَ یُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَهَ.)

[۷] بقره/سوره۲، آیه۱۲۹.

(و آن‌ها را کتاب و حکمت بیاموزد.)

[۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۰.

[۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۴۳۲.

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۸۶.

[۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۶۱.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۳۹۵.

۲.۲ – الْحِکْمَهَ (آیه ۱۵۱ سوره بقره)

(یَتْلُوا عَلَیْکُمْ آیاتِنا وَ یُزَکِّیکُمْ وَ یُعَلِّمُکُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَهَ.)

[۱۳] بقره/سوره۲، آیه۱۵۱.

(تا آیات ما را بر شما بخواند و شما را پاکیزه سازد و به شما، کتاب و حکمت بیاموزد.)

[۱۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۳.

[۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی،ج۱، ص۴۹۶.

[۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان،ج۱، ص۳۳۰.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۱۱۷.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۴۳۰.

۲.۳ – الْحِکْمَهَ (آیه ۲۶۹ سوره بقره)

(یُؤْتِی‌ الْحِکْمَهَ مَنْ یَشاءُ وَ مَنْ یُؤْتَ‌ الْحِکْمَهَ فَقَدْ اُوتِیَ خَیْراً کَثِیراً.)

[۱۹] بقره/سوره۲، آیه۲۶۹.

(دانش و حکمت را به هر کس بخواهد و شایسته باشد مى‌دهد و به هرکس دانش داده شود، خیر فراوانى داده شده است.)

[۲۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۵.

[۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۶۰۶.

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۹۵.

[۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۱۶۱.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۵۹.

این کلمه بیست بار در قرآن مجید تکرار شده و در بیشتر موارد توام با «کتاب» است و تعلیم و انزال آن از جانب خداوند و از جانب پیامبران نسبت به مردم است. مراد از کتاب در آن موارد احکام شریعت و کلمات دین و مراد از حکمت همان محکم کاری و تشخیص است.
در بعضی از آیات به تکالیف نیز حکمت گفته شده است چنان‌که در آیه‌ی ۳۹ سوره اسراء بعد از شمردن عدّه‌ای از واجبات و محرّمات فرموده‌ است.

۲.۴ – الْحِکْمَه (آیه ۳۹ سوره اسراء)

(ذلِکَ مِمَّا اَوْحی‌ اِلَیْکَ رَبُّکَ مِنَ‌ الْحِکْمَهِ.)

[۲۵] اسراء/سوره۱۷، آیه۳۹.

((این احکام)، از حکمت‌هایى است که پروردگارت به تو وحى فرستاده.)

[۲۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۸۶.

[۲۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۱۳۳.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۹۷.

[۲۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۳۷.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۴۲.

شاید این اطلاق به جهت آن باشد که تکالیف سبب حکمت هستند. هم‌چنین است آیه‌ی ۳۴ سوره احزاب و ۶۳ سوره زخرف.

۲.۵ – الْحِکْمَه (آیه ۳۴ سوره احزاب)

(وَ اذْکُرْنَ ما یُتْلی‌ فِی بُیُوتِکُنَّ مِنْ آیاتِ اللَّهِ وَ الْحِکْمَهِ.)

[۳۱] احزاب/سوره۳۳، آیه۳۴.

(آن‌چه را در خانه‌هاى شما از آیات خداوند و حکمت و دانش خوانده مى‌شود یادآور شوید.)

[۳۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۲۲.

[۳۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۴۶۸.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۳۱۳.

[۳۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۱۱۴.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۵۶۰.

۲.۶ – بِالْحِکْمَهِ (آیه ۶۳ سوره زخرف)

(وَ لَمَّا جاءَ عِیسی‌ بِالْبَیِّناتِ قالَ قَدْ جِئْتُکُمْ‌ بِالْحِکْمَهِ.)

[۳۷] زخرف/سوره۴۳، آیه۶۳.

(و هنگامى که عیسی (علیه‌السّلام) با دلایل روشن به سراغ آن‌ها (بنی‌اسرائیل‌) آمد گفت: «من براى شما حکمت آورده‌ام.)

[۳۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۹۴.

[۳۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۱۷۷.

[۴۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۱۱۸.

[۴۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۲۵۵.

[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۸۳.

۲.۷ – الْحِکْمَهَ (آیه ۱۲ سوره لقمان)

(وَ لَقَدْ آتَیْنا لُقْمانَ‌ الْحِکْمَهَ اَنِ اشْکُرْ لِلَّهِ‌.)

[۴۳] لقمان/سوره۳۱، آیه۱۲.

(ما به لقمان حکمت دادیم و به او گفتیم: شکر خدا را به جاى آور.)

[۴۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۱۲.

[۴۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۳۲۱.

[۴۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۲۱۵.

[۴۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۹، ص۱۷۰.

[۴۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۴۹۳.

مراد تعلیمات و احکام عیسی می‌باشد.
به شکر، حکمت گفته شده بنابر آن‌ک