پاورپوینت کامل حَوَی? (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حَوَی? (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حَوَی? (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل حَوَی? (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: حَوَی (مفردات نهج البلاغه (جلد ۱))

مقالات مرتبط: حَوایا (مفردات‌قرآن)، حَوایا (لغات‌قرآن)، روده.

حَوَی (به فتح حاء و واو) از واژگان نهج‌البلاغه به معنای جمع کردن، مالک شدن و احراز کردن است.
حَوِیَّه به معنای روده است و چون روده در شکم جمع شده و مستدیر است لذا به آن حویّه گفته‌اند.
این واژه دارای مشتقاتی است که در نهج البلاغه به‌کار رفته است، مانند:

یَحْوِیهِ (به فتح یاء و سکون حاء) به معنای مکانى وى را در بر نمى‌گیرد؛

فَیُحْوَى (به فتح فاء و ضمه یاء) به معنای چیزى بر او محیط گردد، است.

از این مادّه چهار مورد در نهج‌البلاغه آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای حَوَی
۲ – کاربردها
۲.۱ – یَحْوِیهِ – خطبه ۱۷۸ (در وصف خدا)
۲.۲ – فَیُحْوَى – خطبه ۱۶۳ (در وصف خدا)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای حَوَی

حَوَی

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۱، ص۳۱۶.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ط دار القلم، ص۲۷۱.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۱، ص۱۱۲.

به معنای جمع کردن، مالک شدن و احراز کردن است.
در اقرب گوید: «حَوَاهُ‌ یعنی جَمَعَهُ و مَلَکَهُ و اَحْرَزَهُ.»

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۱، ص۷۵۵.

۲ – کاربردها

بعضی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» استفاده شده به شرح ذیل می‌باشد.

۲.۱ – یَحْوِیهِ – خطبه ۱۷۸ (در وصف خدا)

امام علی (صلوات‌الله‌علیه) در وصف خدا فرموده:
«لاَ یَشْغَلُهُ شَأْنٌ، وَ لاَ یُغَیِّرُهُ زَمانٌ، وَ لاَ یَحْوِیهِ مَکانٌ، وَ لاَ یَصِفُهُ لِسانٌ، وَ لاَ یَعْزُبُ عَنْهُ عَدَدُ قَطْرِ الْماءِ، وَ لاَ نُجُومِ السَّماءِ… وَ لاَ دَبِیبُ الـنَّمْلِ عَلَى الصَّفا وَ لاَ مَقِیلُ الذَّرِّ فِی اللَّیْلَهِ الظَّلْماءِ.»

[۵] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۳۹۶، خطبه ۱۷۸.

[۶] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه الاستقامه، ج۲، ص۱۱۸، خطبه ۱۷۳.

[۷] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۲۵۶، خطبه ۱۷۸.

«هیچ کارى وى را به خود مشغول نمى‌سازد و گذشت زمان در او دگرگونى ایجاد نمى‌کند و مکانى وى را در بر نمى‌گیرد؛ هیچ زبانى قدرت توصیفش را ندارد. نه تعداد فراوان قطرات آب‌ها و نه ستارگا