پاورپوینت کامل حَکیم (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حَکیم (مفردات‌قرآن) دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حَکیم (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل حَکیم (مفردات‌قرآن) :

منبع: حَکیم (قاموس قرآن (جلد ۲))

مقالات مرتبط: حَکیْم (لغات‌قرآن)، حَکیم (مفردات‌نهج‌البلاغه)، حکیم.

حَکیم (به فتح حاء) از واژگان قرآن کریم به معنای محکم‌کار، حکمت‌کردار و کسی که کار را از روی تشخیص و مصلحت انجام دهد.
این کلمه از اسماء حسنی است.
این واژه نود و هفت بار در قرآن کریم آمده است.
پنج بار وصف قرآن، یک بار وصف امر و بقیّه همه درباره حکیم بودن خداوند سبحان است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای حَکیم
۲ – کاربردها
۲.۱ – الْحَکِیمِ‌ (آیه ۵۸ سوره آل عمران)
۲.۲ – الْحَکِیمِ‌ (آیه ۲ سوره یس)
۲.۳ – الْحَکِیمِ‌ (آیه ۲ سوره لقمان)
۲.۴ – حَکِیمٌ (آیه ۴ سوره زخرف)
۲.۵ – حَکِیمٍ (آیه ۴ سوره دخان)
۲.۶ – حَکِیمٍ (آیه ۱ سوره هود)
۲.۷ – الْحَکِیمُ‌ (آیه ۳۲ سوره بقره)
۲.۸ – الْحَکِیمُ‌ (آیه ۶ سوره آل عمران)
۲.۹ – حَکیم (آیه ۲۶ سوره نساء)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای حَکیم

حَکیم

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۲، ص۱۶۴.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ط دار القلم، ص۲۴۸.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۶، ص۴۷.

به معنی محکم‌کار، حکمت‌کردار و کسی که کار را از روی تشخیص و مصلحت انجام دهد.
در گذشته از جوهری نقل شد که حکیم کسی است کارها را محکم و استوار انجام دهد.

[۴] جوهری، ابونصر، الصحاح تاج اللغه وصحاح العربیه، ج۵، ص۱۹۰۱.

آن‌چه از طبرسی نقل شده: حکیم به معنی مانع از فساد است. عبارت دیگر محکم‌کار می‌باشد و آن صیغه مبالغه است.

[۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۵۴.

۲ – کاربردها

به مواردی از حَکیم که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – الْحَکِیمِ‌ (آیه ۵۸ سوره آل عمران)

(ذلِکَ نَتْلُوهُ عَلَیْکَ مِنَ الْآیاتِ وَ الذِّکْرِ الْحَکِیمِ‌.)

[۶] آل عمران/سوره۳، آیه۵۸.

(این‌ها را که بر تو مى‌خوانیم، از نشانه‌هاى حقّانیّت تو و یادآورى حکیمانه است.)

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۷.

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۳۳۲.

[۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۲۱۲.

[۱۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۹۷.

[۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۷۶۱.

۲.۲ – الْحَکِیمِ‌ (آیه ۲ سوره یس)

(یس • وَالْقُرْآنِ‌ الْحَکِیمِ‌.)

[۱۲] یس/سوره۳۶، آیه۱-۲.

(یس. سوگند به قرآن حکیم و استوار.)

[۱۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۴۰.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۹۰.

[۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۶۲.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۳۶۸.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۶۵۰.

در المیزان ذیل همین آیه، حکمت را به معنی حقایق معارف و فروعات آن گرفته و گوید که: قرآن، حکیم است زیرا که حکمت و حقائق معارف در آن مستقر است.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۹۰.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۶۲.

به نظر می‌آید که: قرآن مجید را در اطلاق این صفت یک شخص عاقل و محکم کار فرض کنیم همان‌طور که شخص را در اثر حکمت کردار و محکم‌کار بودنش حکیم می‌گوییم؛ هکذا قرآن در تعالیم خود مثل یک شخص محکم‌کار است و اطلاق حکیم بر قرآن و یک شخص دانا بنابر آن‌چه گفته شد یکسان است.

۲.۳ – الْحَکِیمِ‌ (آیه ۲ سوره لقمان)

(تِلْکَ آیَاتُ الْکِتَابِ الْحَکِیمِ.)

[۲۰] لقمان/سوره۳۱، آیه۲.

(این آیات کتاب حکیم است کتابى پرمحتوا و استوار!)

[۲۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۱۱.

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۳۱۳.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۲۰۹.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۹، ص۱۶۱.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۴۹۰.

۲.۴ – حَکِیمٌ (آیه ۴ سوره زخرف)

(وَ إِنَّهُ فِی أُمِّ الْکِتَابِ لَدَیْنَا لَعَلِیّ