پاورپوینت کامل حَسَب – شمردن (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حَسَب – شمردن (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حَسَب – شمردن (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل حَسَب – شمردن (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: حَسَب – شمردن (مفردات نهج البلاغه (جلد ۱))

مقالات مرتبط: حَسَب (مفردات‌قرآن)، مُقیت (لغات‌قرآن)، حسیب.

حَسَب (به فتح حاء و سین) از مفردات نهج البلاغه به معنای حساب و شمردن است.
حضرت علی (علیه‌السلام) درباره‌ی شخص بخیل و ترک دنیا و یاد آخرت از این واژه استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای حَسَب
۲ – کاربردها
۲.۱ – یُحاسَبُ – حکمت ۱۲۱ (درباره شخص بخیل)
۲.۲ – حِسَابَ – خطبه ۴۲ (درباره دنیا و آخرت)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای حَسَب

حَسَب

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۱، ص۲۷۰.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۲، ص۳۹.

به معنای حساب و شمردن است؛ چنان‌که گفته می‌شود: «حسبه حسابا: عدّه».

[۳] ابن سیده، المحکم والمحیط الأعظم، ج۳، ص۲۰۶.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در نهج البلاغه استفاده شده به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – یُحاسَبُ – حکمت ۱۲۱ (درباره شخص بخیل)

امام (صلوات‌الله‌علیه) در خصوص شخص بخیل فرموده است:
«عَجِبْتُ لِلْبَخِیلِ یَسْتَعْجِلُ الْفَقْرَ الَّذِی مِنْهُ هَرَبَ، وَ یَفُوتُهُ الْغِنَی الَّذِی اِیَّاهُ طَلَبَ، فَیَعِیشُ فِی الدُّنْیَا عَیْشَ الْفُقَرَاءِ، وَ یُحاسَبُ فِی الاْخِرَهِ حِسَابَ الاَْغْنِیَاءِ»؛

[۴] السید الشریف الرضی، نهج البلاغه ت الحسون، ص۸۰۱، حکمت ۱۲۱.

[۵] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۴۹۱، حکمت ۱۲۶.

[۶] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ص۱۸۰، حکمت ۱۲۶.

«تعجّب می‌کنم از بخیل، که به استقبال فقری می‌رود که از آن گریخته است و غنایی را از دست می‌دهد که خواهان آن است، در دنیا همچون فقیران زندگی می‌کند، امّا در آخرت با