پاورپوینت کامل جَدَد (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل جَدَد (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل جَدَد (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل جَدَد (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: جَدَد (مفردات نهج البلاغه (جلد ۱))

مقالات مرتبط: جَدّ (مفردات‌قرآن)، جدّ (لغات‌قرآن)، جدّ.

جَدَد (به فتح جیم) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای قطع، عظمت و بزرگی، تازه و نو، جدّی و شوخی است.
حضرت علی (علیه‌السلام) در بیان موعظه‌، رفیق دینی و اموات از این واژه استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای جَدَد و جَدّ
۲ – کاربردها
۲.۱ – یُجَدِّدُ – حکمت ۶۷ (در مقام موعظه)
۲.۲ – الْجِدُّ – حکمت ۲۸۰ (درباره رفیق دینی‌اش)
۲.۳ – بِالْجِدِّ – خطبه ۲۲۹ (موعظه‌)
۲.۴ – جَدُّهُ – خطبه ۱۹۱ (درباره خداوند)
۲.۵ – جِدَّتَهُ – خطبه ۸۲ (درباره اموات)
۲.۶ – الجادَّهُ – خطبه ۱۶ (درباره راه حق)
۳ – تعداد کاربرد
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای جَدَد و جَدّ

جَدَد (به فتح جیم)

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۱، ص۲۰۴.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۳، ص۲۰.

به معنای قطع، عظمت و بزرگی، تازه و نو، جدّی و شوخی آمده است. چنان‌که در مجمع البیان ذیل آیه «تَعالی‌ جَدُّ رَبِّنا.»

[۳] جن/سوره۷۲، آیه۳.

آورده است: اصل جدّ به معنی قطع است.

[۴] شیخ طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط دار المعرفه)، ج۱۰، ص۵۵۴.

به «عظمت» جدّ گفته می‌شود که از هر عظمت دیگر مقطوع است. به‌همین جهت پدربزرگ را «جدّ» گویند که در علو مرتبه از پدر پایینی مقطوع است.
همچنین به «جِدّ» (به کسر جیم) خلاف شوخی، جدّ گفته‌اند که از سخیف بودن، بریده شده است. به «تازه» از آن، جدید گفته‌اند که در غالب، زمان بریده شدن ِ آن تازه است.
علاوه بر این واژه «جدّ» به معنای جدّی و عدم شوخی، «جدید و تجدید» به معنای تازه و تازه کردن نیز بکار رفته است. همچنین «جِدّ» به معنای تلاش، «جِدّه» به معنای تازه، «جَدّ» به معنی پدربزرگ، «مُجِدّ» به معنای تلاشکر، «جدیدان» به معنی شب و روز، «جادّه» به معنای راه آمده است.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در نهج البلاغه استفاده شده به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – یُجَدِّدُ – حکمت ۶۷ (در مقام موعظه)

امام (صلوات‌الله‌علیه) در مقام موعظه می‌فرماید:
«الدَّهرُ یُخْلِقُ الاَْبْدانَ، وَ یُجَدِّدُ الاْمَالَ، وَ یُقَرِّبُ الْمَنِیَّهَ، و یُبَاعِدُ الاُْمْنِیَّهَ»؛

[۵] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۷۸۴، حکمت ۶۷.

[۶] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الإستقامه، ج، ص، حکمت ۷۲.

[۷] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۴۸۰، حکمت۷۲.

«روزگار بدنها را کهنه و آرزوها را نو می‌کند، مرگ را نزدیک‌ و خواسته‌ها را دور می‌سازد».

[۸] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۷۴۷.

[۹] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۴۶۵.

(شرح‌های خطبه:

[۱۰] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۴۶۵.

[۱۱] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین، ج۱۲، ص۴۲۹.

[۱۲] هاشمی خویی، حبیب الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۲۱، ص۱۰۶.

[۱۳] ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۸، ص۲۱۸.

)

۲.۲ – الْجِدُّ – حکمت ۲۸۰ (درباره رفیق دینی‌اش)

همچنین آن حضرت (علیه‌السلام) درباره رفیق دینی‌اش فرموده است:
«کَانَ لِی فیَِما مَضَى أَخٌ فِی اللهِ … کَانَ ضَعِیفاً مُسْتَضْعَفاً! فَإِنْ جَاءَ الْجِدُّ فَهُوَ لَیْثُ غَاب»؛

[۱۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۸۴۷، حکمت ۲۸۰.

[۱۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الإستقامه، ج۳، ص۲۲۳، حکمت ۲۸۹.

[۱۶] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۰۰، حکمت ۲۸۹.

«در گذشته یک برادر خدایى (و دینى) داشتم (که توصیفش چنین بود): به وقت آمدن کار، جدّی مانند شیر بیشه بود».

[۱۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۸۰۹.

[۱۸] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۶۶۰.

(شرح‌های خطبه:

[۱۹] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۶۶۱.

[۲۰] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین، ج۱۴، ص۳۹۷.

[۲۱] هاشمی خویی، حبیب الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۲۱، ص۳۷۹.

[۲۲] ابن اب