پاورپوینت کامل جَرْع (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل جَرْع (مفردات‌قرآن) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل جَرْع (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل جَرْع (مفردات‌قرآن) :

منبع: جَرْع (قاموس قرآن (جلد ۲))

مقالات مرتبط: یَتَجَرَّعُهُ‌ (لغات‌قرآن)، جُرْعَه (مفردات‌نهج‌البلاغه)، جرعه.

جَرْع (به فتح جیم و سکون راء) از واژگان قرآن کریم به معنای فرو بردن آب و جرعه جرعه خوردن آن است.
این کلمه درباره غصّه خوردن و فرو بردن خشم نیز به کار می‌رود.
این واژه تنها یک بار در قرآن مجید به کار رفته است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای جَرْع
۲ – کاربردها
۲.۱ – یَتَجَرَّعُهُ‌ (آیه ۱۷ سوره ابراهیم)
۳ – کاربرد در نهج البلاغه
۳.۱ – تَجَرَّعَ – خطبه ۱۹۴ (وصف رسول خدا)
۴ – تعداد کاربردها
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – معنای جَرْع

جَرْع

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۲، ص۲۷.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۱۹۱-۱۹۲.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۴، ص۳۱۰.

به معنی فرو بردن آب است.
«جَرَعَ‌ الْمَاءَ: بَلَعَهُ» از باب منع یمنع.

[۴] فیروزآبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۳، ص۱۲.

تَجَرُّع‌: جرعه جرعه خوردن است.

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۱۹۱-۱۹۲.

۲ – کاربردها

به موردی از جَرْع که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – یَتَجَرَّعُهُ‌ (آیه ۱۷ سوره ابراهیم)

(وَ یُسْقی‌ مِنْ ماءٍ صَدِیدٍ یَتَجَرَّعُهُ‌ وَ لا یَکادُ یُسِیغُهُ)

[۶] ابراهیم/سوره۱۴، آیه۱۷.

«از آب صدید نوشانده می‌شود که جرعه جرعه و به زحمت خورد و نتواند فرو برد.»

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۴۸.

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۳۶.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی