پاورپوینت کامل جَرَض (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل جَرَض (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل جَرَض (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل جَرَض (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: جَرَض (مفردات نهج البلاغه (جلد ۱))

جَرَض (بر وزن شرف) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای آب دهان که فرو برده شود، یا چیزی که در گلو گیر کند است.
حضرت علی (علیه‌السلام) در نامه‌ای به برادرش عقیل و در بیان موعظه‌ای، از این واژه استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای جَرَض
۲ – کاربردها
۲.۱ – جَرِیضاً – نامه ۳۶ (خطاب به عقیل)
۲.۲ – الْجَرَضِ – خطبه ۸۲ (موعظه)
۳ – تعداد کاربرد
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای جَرَض

جَرَض (بر وزن شرف)

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۱، ص۲۱۲.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۴، ص۱۹۹.

به معنای آب دهان که فرو برده شود، یا چیزی که در گلو گیر کند، آمده است. چنان‌که گفته می‌شود: «الجرض: الریق یغّص به».

[۳] یوسی، حسن، زهر الاکم فی الامثال والحکم، ج۲، ص۱۴۵.

واژه «جریض» به معنای آدم‌ اندوهگین که آب دهان را به زحمت قورت می‌دهد، آمده است.

[۴] صاحب بن عباد، المحیط فی اللغه، ج۲، ص۸۷.

۲ – کاربردها

دو مورد که در نهج البلاغه استفاده شده به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – جَرِیضاً – نامه ۳۶ (خطاب به عقیل)

امام (صلوات‌الله‌علیه) در رابطه با دشمنی که گریخته ست به برادرش عقیل می‌نویسد:
«فَسَرَّحْتُ إِلَیْهِ جَیْشاً کَثِیفاً … فَمَا کَانَ اِلاَّ کَمَوْقِفِ سَاعَه حَتَّی نَجَا جَرِیضاً بَعْدَمَا اُخِذَ مِنْهُ بِالْـمُخَنَّقِ …»؛

[۵] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۶۶۱، نامه ۳۶.

[۶] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الإستقامه، ج۳، ص۶۷، نامه ۳۶.

[۷] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۴۰۹، نامه ۳۶.

«لشکر انبوهی به سوی او فرستاد