پاورپوینت کامل جَبَل (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل جَبَل (مفردات‌قرآن) دارای ۷۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل جَبَل (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل جَبَل (مفردات‌قرآن) :

منبع: جَبَل (قاموس قرآن (جلد ۲))

مقالات مرتبط: جبال (لغات‌قرآن)، جَبَل (مفردات‌نهج‌البلاغه)، کوه.

جَبَل (به فتح جیم و به فتح باء) از واژگان قرآن کریم به معنای کوه است.
الجِبَال (به کسر جیم و فتح باء) جمع جبل به معنای کوه‌ها است.
در قرآن کریم کو‌ها را میخ‌های زمین دانسته که مانع لرزیدن و مضطرب شدن آن‌ هستند.
قرآن کوه‌ها را تسبیح‌کنندگان خداوند متعال معرفی کرده است.
طبق آیات قرآن، کوه‌ها با آن عظمت، در قیامت ریز ریز شده و روان می‌شوند.
با توجه به مقالات علمی، کوه‌ها لنگرگاه زمین و ضربه‌گیر ضربه‌های مخوف آن در برابر طوفان‌های وحشتناک هستند و گرنه همه آثار حیات از بین می‌رود.

فهرست مندرجات

۱ – معنای جَبَل
۲ – کاربردها
۲.۱ – جَبَلٍ (آیه ۴۳ سوره هود)
۲.۲ – کَالْجِبَال (آیه ۴۲ سوره هود)
۲.۳ – الجِبَال (آیه ۷ سوره نبا)
۲.۴ – الجِبَال (آیه ۷۹ سوره انبیاء)
۲.۵ – الجِبَال (آیه ۱۸ سوره حج)
۲.۶ – جِبَال (آیه ۱۰ سوره سبا)
۲.۷ – الجِبَال (آیه ۱۸ سوره ص)
۲.۸ – جَبَلٍ (آیه ۲۱ سوره حشر)
۲.۹ – الجِبَال (آیه ۷۲ سوره احزاب)
۲.۱۰ – الجِبالِ‌ (آیه ۱۰۵ سوره طه)
۲.۱۱ – الجِبال (آیه ۱۰ سوره طور)
۲.۱۲ – الجِبال (آیه ۵ سوره واقعه)
۲.۱۳ – الجِبال (آیه ۵ سوره قارعه)
۲.۱۴ – الجِبَال (آیه ۸۸ سوره نمل)
۲.۱۴.۱ – دو قول مختلف
۲.۱۴.۲ – نظر نگارنده
۲.۱۴.۳ – قرارگرفتن بین دو آیه قیامت
۳ – کاربرد در نهج البلاغه
۳.۱ – خطبه ۱
۴ – افزایش حرارت در اعماق زمین
۵ – هسته پلاستیکی زمین
۶ – حفظ زمین در برابر طوفان‌ها
۷ – مرور جبال
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – معنای جَبَل

جَبَل

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۲، ص۶.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۱۸۵.

به معنای کوه است.

۲ – کاربردها

به مواردی از جَبَل که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – جَبَلٍ (آیه ۴۳ سوره هود)

(قَالَ سَآوِی إِلَى جَبَلٍ یَعْصِمُنِی مِنَ الْمَاء)

[۳] هود/سوره۱۱، آیه۴۳.

«به زودی به کوهی لاحق می‌شوم مرا از آب (طوفان) حفظ می‌کند.»

[۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۳۴۵.

[۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۲۲۹.

[۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۶۲.

[۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۲۴۹.

۲.۲ – کَالْجِبَال (آیه ۴۲ سوره هود)

(وَ هِیَ تَجْرِی بِهِمْ فِی مَوْجٍ کَالْجِبَالِ)

[۸] هود/سوره۱۱، آیه۴۲.

(و کشتى، آن‌ها را از میان امواجى همچون کوه‌ها حرکت مى‌داد.)

[۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۲۶.

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۳۴۴.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۲۲۹.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۶۱.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۲۴۸.

جمع آن اجبال و جبال است ولی در قرآن فقط دومی به کار رفته است.

۲.۳ – الجِبَال (آیه ۷ سوره نبا)

(أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَادًا- وَ الْجِبَالَ أَوْتَادًا)

[۱۴] نبا/سوره۷۸، آیه۶-۷.

«آیا زمین را گسترده و کوه‌ها را میخ‌ها قرار ندادیم؟»

[۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۲۶۴.

[۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۶۲.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۲۲۸.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۳۹.

در این آیه آمده کوه‌ها میخ‌های زمین‌اند.

(وَ أَلْقَى فِی الأَرْضِ رَوَاسِیَ أَن تَمِیدَ بِکُمْ)

[۱۹] نحل/سوره۱۶، آیه۱۵.

[۲۰] لقمان/سوره۳۱، آیه۱۰.

رواسی جمع راسیه به معنی ثابت و محکم و «تمید» از «مید» به معنی میل و اضطراب است یعنی در زمین کوه‌های ثابت و محکم افکند تا شما را میل ندهد و این سو و آن سو نیندازد و مضطرب نکند، میل و اضطراب مردم در صورتی است که زمین خودش مایل، مضطرب و لرزان باشد.

۲.۴ – الجِبَال (آیه ۷۹ سوره انبیاء)

(وَ سَخَّرْنَا مَعَ دَاوُودَ الْجِبَالَ یُسَبِّحْنَ وَ الطَّیْرَ)

[۲۱] انبیاء/سوره۲۱، آیه۷۹.

«کوه‌ها را مسخّر کردیم که با داود (علیه‌السّلام) تسبیح می‌کردند همچنین مرغان.»

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۴۴۱.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۱۲.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۴۹.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۹۲.

(وَ إِن مِّن شَیْءٍ إِلاَّ یُسَبِّحُ بِحَمْدَهِ وَ لَکِن لاَّ تَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ)

[۲۶] اسراء/سوره۱۷، آیه۴۴.

(کوه‌ها خدا را تسبیح می‌کنند. به صریح قرآن همه چیز خدا را تسبیح می‌کند و ما مردم تسبیح آنها را نمی‌فهمیم‌ بنابراین باید گفت همه چیز نسبت به خدا شعور دارد و خدا را تسبیح می‌کند و او را می‌شناسد، و تقسیم موجودات به زنده و مرده نسبت به ما است نه نسبت به خدا.)

[۲۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۸۶.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۱۴۸.

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۱۰۸.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۴۳.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان،، ج۶، ص۶۴۴.

۲.۵ – الجِبَال (آیه ۱۸ سوره حج)

(أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یَسْجُدُ لَهُ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَ مَن فِی الْأَرْضِ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ وَ النُّجُومُ وَ الْجِبَالُ)

[۳۲] حج/سوره۲۲، آیه۱۸.

«آیا ندانسته‌ای که آن‌که در آسمان‌ها و زمین است و همچنین آفتاب و ماه و ستارگان و کوه‌ها به خدا سجده می‌کنند.»

[۳۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۵۰۶.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۵۹.

[۳۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۹۳.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۲۲.

۲.۶ – جِبَال (آیه ۱۰ سوره سبا)

(وَ لَقَدْ آتَیْنَا دَاوُودَ مِنَّا فَضْلًا یَا جِبَالُ أَوِّبِی مَعَهُ)

[۳۷] سبا/سوره۳۴، آیه۱۰.

(و ما به داود از سوى خود فضیلتى بزرگ بخشیدیم؛ ما به کوه‌ها و پرندگان گفتیم: اى کوه‌ها و اى پرندگان! با او در تسبیح خدا هم آواز شوید. و آهن را براى او نرم کردیم.)

[۳۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۲۹.

[۳۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۵۴۵.

[۴۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۳۶۲.

[۴۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۲۲۳.

[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۵۹۷.

۲.۷ – الجِبَال (آیه ۱۸ سوره ص)

(إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهُ یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِّ وَ الْإِشْرَاقِ)

[۴۳] ص/سوره۳۸، آیه۱۸.

(ما کوه‌ها را مسخّر او ساختیم که‌ هر شامگاه و صبحگاه با او تسبیح مى‌گفتند.)

[۴۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۵۴.

[۴۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۲۸۸.

[۴۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۱۸۹.

[۴۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۱، ص۸۲.

[۴۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۷۳۱.

آیات شریفه در تسبیح کوه‌ها و هم آواز شدن با داود صریح‌اند ولی آیا صدای تسبیح آنها را دیگران هم غیر از داود می‌شنیدند و می‌فهمیدند؟ خدا می‌داند.

۲.۸ – جَبَلٍ (آیه ۲۱ سوره حشر)

(لَوْ أَنزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَّرَأَیْتَهُ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْیَهِ اللَّهِ)

[۴۹] حشر/سوره۵۹، آیه۲۱.

(اگر این قرآن را بر کوهى نازل مى‌کردیم، مى‌دیدى که در برابر آن خاشع مى‌شود و از خوف خدا مى‌شکافد! این‌ها مثالهایى است که براى مردم مى‌زنیم، شاید در آن بیندیشند.)

[۵۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۵۴۸.

[۵۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۳۸۰.

[۵۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۲۲۱.

[۵۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۳۴۶.

[۵۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۹۹.

راجع به شعور و درک کوه‌ها نسبت به خدا کاملا روشن است و لازم نیست بگوییم: اگر قرآن به کوه نازل می‌شد و مانند بشر درک و شعور می‌داشت خاشع و متصدع می‌شد. ما نمی‌توانیم موجودات خدا را نسبت به خدا کور، کر و لال بدانیم حال آن‌که آیه امانت می‌گوید آنها از قبول امانت خودداری کرده و ترسیدند، این بیان فقط درباره ذی شعور گفته می‌شود آیه این است‌.

۲.۹ – الجِبَال (آیه ۷۲ سوره احزاب)

(إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَهَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبَالِ فَأَبَیْنَ أَن یَحْمِلْنَهَا وَ أَشْفَقْنَ مِنْهَا وَ حَمَلَهَا الْإِنسَانُ إِنَّهُ کَانَ ظَلُومًا جَهُولًا)

[۵۵] احزاب/سوره۳۳، آیه۷۲.

(ما امانت تعهد، تکلیف، و ولایت الهى را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم، آنها از حمل آن سر برتافتند، و از آن هراسیدند و اظهار ناتوانى کردند)؛ امّا انسان آن را بر دوش کشید؛ او بسیار ستمکار و نادان بود، چون بر خود ستم کرد و قدر این مقام والا را ندانست.)

[۵۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۲۷.

[۵۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۵۲۴.

[۵۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۳۴۸.

[۵۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۱۸۹.

[۶۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۵۸۵.

(وَ لَکِن لاَّ تَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ)

در اسراء

[۶۱] اسراء/سوره۱۷، آیه۴۴.

در اسراء می‌رساند که تسبیح آنها برای ما قابل درک نیست و اگر تسبیح تکوینی و دلالت اثر بر مؤثّر باشد آن قابل فهم و درک است پس تسبیح آنها نوع دیگری است.

۲.۱۰ – الجِبالِ‌ (آیه ۱۰۵ سوره طه)

(وَ یَسْئَلُونَکَ عَنِ‌ الْجِبالِ‌ فَقُلْ یَنْسِفُها رَبِّی نَسْفاً)

[۶۲] طه/سوره۲۰، آیه۱۰۵.

(و از تو درباره کوه‌ها سؤال مى‌کنند؛ بگو: « (در پایان جهان پروردگارم آنها را به کلى متلاشى کرده بر باد مى‌دهد.)

[۶۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۳۱۹.

[۶۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۲۹۴.

[۶۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۲۱۰.

[۶۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۷۱.

[۶۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۴۸.

نسف؛ ریز ریز شدن و پراکنده شدن است‌. کوه‌ها در قیامت ریز ریز و سراب می‌شوند. کوه‌ها در آینده قیامت ریز ریز می‌گردند، کوبیده می‌شوند، به صورت پشم رنگارنگ حلّاجی شده در می‌آیند غبار و روان می‌گردند علت این تغییرات تا حدی در کتاب معاد از نظر قرآن و علم به قلم نگارنده روشن شده است.

۲.۱۱ – الجِبال (آیه ۱۰ سوره طور)

(یَوْمَ تَمُورُ السَّماءُ مَوْراً وَ تَسِیرُ الْجِبالُ‌ سَیْراً)

[۶۸] طور/سوره۵۲، آیه۱۰.

(و کوه‌ها از جا کنده و متحرک مى‌شوند!)

[۶۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۵۲۳.

[۷۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۷.

[۷۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۷.

[۷۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۳۴۲.

[۷۳] طبرسی، فضل بن حسن، ت