پاورپوینت کامل تکیه نیاوران (تهران)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تکیه نیاوران (تهران) دارای ۶۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تکیه نیاوران (تهران)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل تکیه نیاوران (تهران) :

منبع: پاورپوینت کامل تکیه نیاوران (تهران)

مقالات مرتبط: نیاوران (مقالات مرتبط).

پاورپوینت کامل تکیه نیاوران (تهران)

اطلاعات عمومی

نام

تکیه نیاوران

بنیانگذار

ناصرالدین شاه قاجار

تأسیس

پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار

کاربری

مذهبی ـ فرهنگی

مکان

نیاوران

اطلاعات بنا

وضعیت

در تاریخ ۲۵ مهرماه ۱۳۸۳ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.

مساحت

۶۰۰ مـ۲

شماره ثبت

به شمار ۲۰۳‘۱۱

نیاوران، تکیه te(a)ky(iy)e-ye niyvarn، بنایی مذهبی-آیینـی در محله‌ی نیاوران تهران ساخته شده است.
این تکیه به فرمان ناصرالدین‌شاه قاجار در سال (۱۲۷۳ هـ.ق) در کنار راسته‌بازار و مجاور کاخ صاحبقرانیه برای برگزاری تعزیه‌های دولتی در ایام محرم ساخته شده بود.
این تکیه با سقف پارچه‌ی ضخیم، صحن مرکزی محصور با نرده و سکوی تعزیه، محل اجرای آیین‌هایی چون نخل‌گردانی، علامت‌گردانی و نمایش صحنه‌ی کربلا بود و شاه و رجال درباری در آن حضور می‌یافتند.
مراسم تا پایان سلطنت قاجار ادامه داشت و در دوره‌ی رضا شاه تعطیل و بنا رو به ویرانی نهاد.
در سال (۱۳۲۳ هـ.ش) سقفی موقت با پیت‌های حلبی بر آن نهاده شد و در سال (۱۳۴۸ هـ.ش) به دستور فرح پهلوی مرمت گردید.
بازسازی کامل با سازه‌ای آجری ، بتونی و کاشی‌کاری در سال (۱۳۶۳ هـ.ش) به همت آیت‌الله سید حسن سعادت مصطفوی انجام شد.
تکیه دوطبقه و دائماً مفروش است و آیین‌هایی چون تعزیه و نخل‌گردانی در محرم، شبهای قدر، و سالروز شهادت امامان در آن برگزار می‌شود.
از اشیای کهن آن نخل چوبی و تابلوی وقایع کربلا سال (۱۲۳۳ هـ.ق)، شمایل‌های مذهبی، علم‌ها، سماورهای قدیمی و لوازم آیینی است.
این بنا ۲۵ مهر سال (۱۳۸۳هـ.ش) با شماره‌ی ۲۰۳۱۱ در فهرست آثار ملی ثبت شد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی تکیه نیاوران
۲ – برگزاری مراسم در زمان ناصرالدین شاه
۲.۱ – نحوه برگزاری مراسم
۲.۲ – مدت زمان برگزاری مراسم
۳ – وضعیت تکیه در دوره رضا شاه
۴ – بازسازی‌های تکیه
۵ – برگزاری مجدد مراسم‌ها
۶ – تزیینات داخل تکیه‌ی نیاوران
۷ – موقعیت تکیه
۸ – معماری بنا
۸.۱ – نمای بیرونی و داخلی تکیه
۸.۲ – ارزش معماری و تاریخی
۸.۳ – طرح کلی و مصالح
۸.۴ – ورودی‌های تکیه
۸.۵ – سازمان فضایی طبقه همکف
۸.۶ – عناصر و فضاهای جانبی
۸.۷ – طبقه دوم تکیه
۸.۸ – سقف و نورگیر
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

۱ – معرفی تکیه نیاوران

تکیه نیاوران تکیه‌ای کهن که در محله نیاوران واقع است.
دیرینگی این تکیه به روزگار پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار سال (۱۲۶۴-۱۳۱۳ هـ.ق) باز می‌گردد.
او بیشتر تابستان‌ها را برای گریز از گرمای طاقت‌فرسای پایتخت، در ییلاق‌های شمال تهران، به ویژه کاخ صاحبقرانیه، واقع در روستای نیاوران می‌گذراند.

[۱] فووریه، جیمز، سه سال در دربار ایران، ترجمه عباس اقبال آشتیانی، تهران، ۱۳۲۶ ش، ص۱۶۱و ۱۶۳.

[۲] مصطفوی، محمدتقی، آثار تاریخی طهران، به کوشش هاشم محدث، ج۱، تهران، ۱۳۶۱ ش، ص۴۰۶.

۲ – برگزاری مراسم در زمان ناصرالدین شاه

از آن‌جا که برخی از تابستان‌ها مقارن با ماه محرم و ایام عزاداری حسینی بود و شاه نیز علاقه‌ی وافری به تعزیه داشت.
در سال (۱۲۷۳ هـ.ق) فرمان داد تکیه‌ی نیاوران را در کنار راسته‌بازار، محل تلاقی باغ شاهی صاحبقرانیه و مرکز محله‌ی نیاوران برپا کنند.

[۳] اعتمادالسلطنه، محمدحسن، المآثر و الآثار، به کوشش ایرج افشار، ج۱، تهران، ۱۳۶۳ ش، ص۹۷.

[۴] ستوده، منوچهر، جغرافیای تاریخی شمیران، ج۲، تهران، ۱۳۷۴ ش، ص۷۹۱-۷۹۲.

[۵] معتمدی، محسن، جغرافیای تاریخی تهران، تهران، ۱۳۸۱ ش، ص۳۱۷.

[۶] حسن بیگی، محمدرضا، تهران قدیم، تهران، ۱۳۶۶ ش، ص۳۱۴-۳۱۷.

[۷] مختاری طالقانی، اسکندر، «کاخ صاحبقرانیه»، مجموعه مقالات سومین کنگره تاریخ معماری و شهرسازی، ج۳، تهران، ۱۳۸۵ ش، ص۲۹.

[۸] بلاغی، عبدالحجت، تاریخ تهران، قسمت مرکزی و مضافات، قم، ۱۳۵۰ ش، ص۸۱.

تکیه‌ی نیاوران از جمله‌ی تکیه‌های دولتی به شمار می‌آمده است.

[۹] اعتمادالسلطنه، محمدحسن، المآثر و الآثار، به کوشش ایرج افشار، ج۱، تهران، ۱۳۶۳ ش، ص۹۷.

این تکیه نیز همچون دیگر تکیه‌ها سقفی از جنس پارچه‌ی ضخیم داشت که به هنگام برگزاری مراسم، عزاداران را از آفتاب، باد و باران مصون نگاه می‌داشت.

[۱۰] حسن بیگی، محمدرضا، تهران قدیم، تهران، ۱۳۶۶ ش، ص۳۱۶.

[۱۱] معیرالممالک، دوستعلی، یادداشتهایی از زندگانی خصوصی ناصرالدین شاه، تهران، ۱۳۵۱ ش، ص۹۷.

[۱۲] بروگش، هاینریش، سفری به دربار سلطان صاحبقران، ترجمه محمدحسین کردبچه، ج۱، تهران، ۱۳۶۷ ش، ص۲۲۴.

ناصرالدین شاه در اتاقی جلوس می‌کرد و دیگران گرداگرد میدان تکیه می‌نشستند.
به امر شاه، خویشان نزدیک او، ریش‌سفیدان ایل قاجار و رجال درباری به عزاداری، سینه‌زنی و حتى پذیرایی از مردم می‌پرداختند.
وسط میدان، جایی که تعزیه در آن برگزار می‌شد، به وسیله‌ی نرده‌ای از قسمت‌های دیگر جدا می‌شد.
این بخش از تکیه شبیه صحرای کربلا بود و دو خیمه‌ی سبز ـ رنگ داشت.
در همین بخش سکوی وسیع و مرتفعی قرار داشت که تعزیه‌خوان‌ها از روی آن به اجرای تعزیه می‌پرداختند.

۲.۱ – نحوه برگزاری مراسم

هنگامی که ناصرالدین شاه در اتاق مخصوص خود می‌نشست، مراسم تعزیه آغاز می‌شد.
در شروع این مراسم «علامت» بزرگی توسط فردی قوی‌هیکل گردانده می‌شد.
پس از آن علامت کوچک‌تری به نمایش درمی‌آمد و هم‌زمان درویشی اشعاری را در مدح شاه می‌خواند.
سپس مراسم نخل‌گردانی توسط ۸ تن صورت می‌گرفت.
نخل با طاق شال‌های کشمیر و چند شمع کافوری که در یک شعمدان می‌سوخت، تزیین می‌شد.
پس از آن، حدود ۴۰ اسب که بدن آن‌ها را با پارچه‌هایی سیاه پوشانده بودند، وارد میدان می‌شدند.
اسب‌ها در دو ردیف در سمت راست اتاق شاه صف می‌کشیدند.
آن‌گاه ۷۲ مرد به شمار شهیدان روز عاشورا با سر و روی زخمی، و از پس این جماعت نیز اسب سفید و خون‌آلودی وارد میدان می‌شد.
سپس ناگهان حدود ۵۰ سوار با لباس عربی، که سپاه عمر بن سعد را تشکیل می‌دادند با نیزه وارد میدان می‌شدند.
در نهایت مردی با لباس سبز و صورتی پوشیده با پارچه‌ی سبز پای به میدان می‌گذاشت.
پس از گفت‌وگویی میان او و سپاه دشمن، امام (علیه‌السلام) به شهادت می‌رسید و در این زمان شیون و گریه‌ی حضار به اوج خود می‌رسید.
اجرای نقش سپاه یزید برای مجریان آن خطراتی به همراه داشت؛ زیرا آن‌ها معمولاً در طول تعزیه از سوی عزاداران مورد حمله قرار می‌گرفتند.
مراسم تعزیه‌ی روز عاشورا در حضور ناصرالدین شاه با آتش زدن خیمه‌ها به پایان می‌رسید.
هنگامی که خیمه‌ها به آتش کشیده می‌شد و سپاهیان یزید بر خیمه‌های سوخته می‌تاختند، بار دیگر شیون و زاری عزاداران اوج می‌گرفت.
در پایان تعزیه خطبه‌ای قرائت می‌شد که حاوی تجلیل از خاندان پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم)، امام حسین (علیه‌السلام) و دعاهایی برای ناصرالدین شاه و کشور ایران بود.
مراسم تعزیه با خروج شاه از مجلس، به پایان می‌رسید.
در این مراسم، شاه به نوحه‌گران، مداحان و همه‌ی کسانی که در تکیه‌ی نیاوران خدمت کرده بودند، انعام و خلعت می‌داد.

[۱۳] افضل‌الملک، غلامحسین، افضل التواریخ، به کوشش منصوره اتحادیه و سیروس سعدوندیان، تهران، ۱۳۶۱ ش، ص۲۴۹.

[۱۴] بروگش، هاینریش، سفری به دربار سلطان صاحبقران، ترجمه محمدحسین کردبچه، ج۱، تهران، ۱۳۶۷ ش، ص۲۲۴-۲۲۷.

[۱۵] معیرالممالک، دوستعلی، یادداشت‌هایی از زندگانی خصوصی ناصرالدین شاه، تهران، ۱۳۵۱ ش، ص۹۷-۱۱۰.

[۱۶] حسن بیگی، محمدرضا، تهران قدیم، تهران، ۱۳۶۶ ش، ص۳۱۶.

۲.۲ – مدت زمان برگزاری مراسم

مراسم عزاداری در تکیه‌ی نیاوران از سال (۱۲۹۷ تا ۱۳۱۳ هـ.ق) (سال درگذشت ناصرالدین شاه) با حضور شاه و جمعی از رجال درباری برگزار می‌شد، زیرا روزهای دهه‌ی محرم در این سال‌ها در فصل تابستان قرار داشت.

[۱۷] مختاری طالقانی، اسکندر، «کاخ صاحبقرانیه»، مجموعه مقالات سومین کنگره تاریخ معماری و شهرسازی، تهران، ۱۳۸۵ ش، ص۶۰.

اگرچه مراسم عزاداری گاهی در روزهای دیگر سال نیز برپا می‌گردید.

[۱۸] بروگش، هاینریش، سفری به دربار سلطان صاحبقران، ترجمه محمدحسین کردبچه، ج۱، تهران، ۱۳۶۷ ش، ص۲۲۸.

احتمالاً پس از مرگ ناصرالدین شاه تا پایان حکومت قاجار و برآمدن رضا شاه پهلوی، مراسم عزاداری و تعزیه کمابیش در این تکیه برگزار می‌شده است.

۳ – وضعیت تکیه در دوره رضا شاه

در دوره‌ی حکومت رضا شاه سال (۱۳۰۴-۱۳۲۰ هـ.ش) که برگزاری هر گونه مراسم عزاداری و تعزیه ممنوع بود.
تکیه‌ی نیاوران رو به ویرانی نهاد، اشیاء عتیقه و گران‌بهای آن غارت شد و تکیه به انبار کاه و علوفه اختصاص یافت.
سقف چادری تکیه بر اثر تندبادی از جا کنده شد و جز محوطه‌ای متروک که در چاردیواری خشتی محصور شده بود، چیزی باقی نماند.

۴ – بازسازی‌های تکیه

در سال (۱۳۲۳ هـ.ش) اهالی روستای نیاوران تصمیم به ساخت یک سقف شیروانی برای تکیه گرفتند.
چون بودجه‌ی کافی برای اجرای این کار نداشتند، بنا به روایتی یکی از آنان، معروف به حسین سیاه، با کنار هم چیدن پیت‌های حلبی، سقفی شیروانی ساخت.
به مرور زمان، پیت‌ها پوسید و با بارش باران و برف، از سقف به داخل تکیه آب می‌ریخت.
همچنین با احداث خیابان‌هایی در اطراف کاخ نیاوران و تصمیم به تخریب تکیه برای اجرای این طرح، تکیه‌ی نیاوران با خطر انهدام کامل مواجه شد.
در سال (۱۳۴۸ هـ.ش) هنگامی که فرح پهلوی از تکیه بازدید کرد، با مشاهده‌ی وضع نامناسب این بنای تاریخی، برای مرمت آن فرمان داد.
در آن زمان که اسماعیل نیاورانی متصدی امور مربوط به تکیه بود، دیوارهای گلی با آجر بازسازی شد و در برابر کاخ دری برای تکیه گشوده شد.
افزون بر این، سقف تکیه نیز مرمت گردید.
در سال (۱۳۶۳ هـ.ش) به همت آیت‌الله سید حسن سعادت مصطفوی، روحانی کهن‌سال محله‌ی نیاوران، تکیه بار دیگر بازسازی شد.
این بار برای استحکام بیشتر بتون، آهن و آجر به کار رفت و شیروانی جدیدی بر آن قرار داده شد.
در این بازسازی، ضمن توجه به حفظ ترکیب کلی تکیه و بخش‌های باقی‌مانده‌ی آن مانند درِ کهن و دیوارهای داخلی و ۱۰ عدد خرپای چوبی که شیروانی بر آن قرار می‌گرفت، دور تا دور تکیه نیز کاشی‌کاری شد.

۵ – برگزاری مجدد مراسم‌ها

در دوه‌ی قاجار هرگاه مراسم عزاداری در تکیه‌ی نیاوران برگزار می‌شد، فرش‌هایی از کاخ می‌آوردند و پس از اتمام مراسم، آن‌ها را به کاخ برمی