پاورپوینت کامل تحجرگرایی در حوزه علمیه (پیام یک صدمین سالگرد حوزه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تحجرگرایی در حوزه علمیه (پیام یک صدمین سالگرد حوزه) دارای ۴۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تحجرگرایی در حوزه علمیه (پیام یک صدمین سالگرد حوزه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تحجرگرایی در حوزه علمیه (پیام یک صدمین سالگرد حوزه) :

منبع: تحجّرگرایی در حوزه علمیه (پیام یک صدمین سالگرد حوزه)

«در این پیام بارها به تحجرگرایان اشاره‌شده و نسبت به نفوذ دشمن با استفاده از غفلت آنان هشدار و درباره‌ شیوه‌های تحول‌یافته‌ دین‌فروشی اعلام‌خطر شده است. … در آن متنِ خردمندانه که با احساساتی عارفانه و عاشقانه به نگارش درآمده است، دلواپسی امام بزرگوار از اینکه جریان تحجّر و تقدس‌نمایی، حوزه‌ علمیّه را دچار وسوسه‌ جدایی دین از سیاست و فعّالیّت‌های اجتماعی کند و راه درست پیشرفت را مسدود سازد، آشکار است».

[۱] پیام رهبری در یک صدمین سال تأسیس حوزه علمیه قم.

تحجّرگرایی در حوزه علمیه، یکی از کلیدواژه‌های پیام رهبری در یک صدمین سال تأسیس حوزه علمیه قم است. این پژوهش با استناد به بیانات ایشان، به تبیین مراد رهبری از این مفهوم می‌پردازد. مقاله حاضر با هدف تبیین مفهوم «تحجّرگرایی در حوزه علمیه» در اندیشه مقام معظم رهبری در چهار محور اصلی تنظیم شده است:

۱. معنا و ارکان تحجر.

۲. مشخصه‌ جریان تحجّرگرایی در حوزه.

۳. مبانی فکری جریان تحجّرگرایی در حوزه.

۴. آسیب‌های تحجرگرایی.

فهرست مندرجات

۱ – معنا و ارکان تحجر
۱.۱ – دفاعِ متعصّبانه و حمیّت جاهلیّه
۱.۲ – اکتفا به ظواهر و عدم فهم کشش طبیعی
۱.۳ – جدایی دین از سیاست
۲ – مشخصه‌ جریان تحجّرگرایی در حوزه
۳ – مبانی فکری جریان تحجّرگرایی در حوزه
۴ – آسیب‌های تحجرگرایی
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – معنا و ارکان تحجر

پژوهش‌گران تصلب رأی، پافشاری بر آرا و اعتقادات نادرست، و بی‌توجهی به استدلال‌های منطقی دیگران را از مشخصه‌های مشترک همه انواع تحجر دانسته‌اند.

[۲] رجبی، ابوذر، چالشها و پیامدهای تحجّر علمی از دیدگاه مقام معظم رهبری و راهکارهای برون رفت از آن، مطالعات معرفتی در دانشگاه اسلامی، سال ۲۴، زمستان ۱۳۹۹ شماره ۴، ص۷۹۷-۷۹۸.

تحجر مجموعه نگرش‌هایی است که مانع از رشد و تعامل پویا بین دین و جامعه می‌شود. در واقع، تحجر دینی نوعی پایبندی به دین از سر بدفهمی و کج‌اندیشی در معرفت دینی است که موجب برداشت نادرست و انحراف در مسیر دینی می‌شود. این برداشت‌های نادرست، شامل احتیاط‌گرایی مفرط، تصلب بر ظواهر دین، جابه‌جایی اصول و فروع دین، و تمکین به تقلید بدون اجتهاد می‌شود.

[۳] رجبی، ابوذر، چالشها و پیامدهای تحجّر علمی از دیدگاه مقام معظم رهبری و راهکارهای برون رفت از آن، مطالعات معرفتی در دانشگاه اسلامی، سال ۲۴، زمستان ۱۳۹۹ شماره ۴، ص۷۹۷-۷۹۸.

مفهوم تحجّرگرایی در نسبت با روحانیت و حوزه‌های علمیه از منظر رهبر انقلاب دارای سه رکن اصلی است:

۱. دفاع متعصّبانه و کورکورانه از باورهایی که فاقد استدلال مستحکم و عقلانی‌اند؛

۲. اکتفا به ظواهر احکام اسلامی و ناتوانی در درک «کشش طبیعی» معارف دینی؛

۳. باور به جدایی دین از سیاست.

۱.۱ – دفاعِ متعصّبانه و حمیّت جاهلیّه

رهبر انقلاب «تحجّر» را دفاع کورکورانه و غیرمنطقی از باورهایی می‌داند که فاقد استدلال مستحکم هستند. به عبارتی، تحجّر یعنی پافشاری متعصبانه بر عقیده‌ای بدون پشتوانه عقلانی و منطقی، که بیشتر مبتنی بر احساسات و تعصبات ذهنی است تا بر مبانی فکری و علمی. رهبر انقلاب این رفتار را با مفهوم قرآنی «حمیّه جاهلیّه» مرتبط می‌دانند که بیانگر تعصب کور و غرور ناآگاهانه‌ای است که بررسی منطقی حقایق را مسدود می‌سازد.

• «معنای تحجّر این است که از هر آنچه که به‌صورت یک باور در ذهن انسان وارد شده، بدون این‌که پایه‌های استدلالی و استناد مستحکمی داشته باشد، بی‌دلیل و متعصّبانه دفاع کردن.

(إِذْ جَعَلَ الَّذِینَ کَفَرُوا فِی قُلُوبِهِمُ الْحَمِیَّهَ حَمِیَّهَ الْجَاهِلِیَّهِ)

[۴] ممتحنه/سوره۶۰، آیه۱۲.

«حمیّت جاهلیّه» گریبان کسانی را می‌گیرد و آنها جاهلانه از یک چیز دفاع می‌کنند».

[۵] دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای، یانات در دیدار جمعی از اعضای انجمن قلم‌، تاریخ:۱۳۸۱/۱۱/۰۸.

۱.۲ – اکتفا به ظواهر و عدم فهم کشش طبیعی

همچنین تحجر، از منظر رهبری، عبارت است از درک سطحی و ایستا از معارف اسلامی، که موجب می‌شود صرفاً به «ظواهر دین» اکتفا شود. اکتفا به ظواهر یعنی توقف در سطح ابتدایی و صرفاً لفظیِ احکام بدون توجه به روح، مقاصد و مصالح واقعی آن‌ها. از منظر رهبر معظم انقلاب احکام اسلام، نه تنها مجموعه‌ای خشک و ثابت از قوانین و معارف نیستند بلکه دارای «کشش طبیعی» هستند؛ یعنی ظرفیت انعطاف‌پذیری و انطباق با شرایط مختلف. در واقع، احکام و معارف اسلامی دارای جنبه‌های ظاهری و باطنی هستند؛ درک کشش طبیعی یعنی فهم این جنبه‌های باطنی و بکارگیری آنها در مواجهه با مسائل روز.

• «معنای تحجّر آن است که، کسی که می‌خواهد از مبانی اسلام و فقه اسلام، برای بنای جامعه استفاده کند، به ظواهر احکام اکتفا نماید و نتواند کشش طبیعی احکام و معارف اسلامی را، در آن جایی که قابل کشش است، درک کند و برای نیاز یک ملت و یک نظام و یک کشور – که نیاز لحظه به لحظه است – نتواند علاج و دستور روز را نسخه کند و ارائه دهد. این، بلای بزرگی است».

[۶] دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای، بیانات در مراسم هشتمین سالگرد رحلت امام خمینی، تاریخ:۱۳۷۶/۰۳/۱۴.

در این بیان رهبر انقلاب «تحجّر» را به‌معنای اکتفا به شَکلِ ظاهریِ احکام و عدم فهم ظرفیتِ «کشش طبیعی» احکام و معارف اسلامی تعریف می‌کنند.

۱.۳ – جدایی دین از سیاست

رکن سوم تحجرگرایی در نسبت با روحانیون و حوزه‌های علمیه، باور به جدایی دین از سیاست است. این رویکرد، که در واقع نوعی انفعال فکری و اجتماعی است، باعث می‌شود روحانیت از نقش تاریخی و بی‌بدیل خود در هدایت جامعه و مبارزه با ظلم و فساد کناره‌گیری کند و خود را محدود به کنج مدارس و مساجد نماید. مقام معظم رهبری بارها به این موضوع هشدار داده‌اند و تصریح کرده‌اند که دشمنان انقلاب به‌خوبی می‌دانند حضور فعال و آگاه حوزه‌های علمیه در عرصه‌های سیاسی و اجتماعی، ضامن بقای انقلاب است؛ بنابراین با ترویج تفکر جدایی دین از سیاست، تلاش می‌کنند روحانیت را از صحنه‌های تصمیم‌سازی و مبارزه خارج کنند تا زمینه تسلط استکبار و نفوذ نظام‌های فاسد فراهم شود.

• «ملّت عزیز ما می‌دانند که انگیزه‌ دشمن از این حملات همه‌جانبه به علماى دین، جز این نیست که به وضوح می‌دانند روحانیّت نقش تعیین‌کننده و بى‌بدیلى داشته و دارد و آنان حمله به روحانیّت را با هدف تضعیف و محو انقلاب انجام می‌دهند.

امروزه قلم‌هاى مزدور و دست‌هاى فروخته‌شده به دشمن در کار آنند که این پشتوانه‌ معنوى انقلاب را در چشم مردم تضعیف کنند. دشمن انقلاب، جامعه‌ روحانیّت را در صورتى تحمّل می‌کند که روحانیّون از دخالت در امور سیاست و حضور در صحنه‌هاى انقلاب کنار بکشند و مانند جمعى از روحانیّونِ بى‌خبر و متحجّرِ گذشته و حال، به کنج مدارس و مساجد اکتفا کنند و کشور و زندگى مردم را به آنان بسپارند و از جمله‌ پدیده‌هاى پُرمعنى آن است که در تمام مدّت مبارزات و نیز سال‌هاى پس