پاورپوینت کامل تَلْو (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تَلْو (مفردات‌قرآن) دارای ۶۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تَلْو (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل تَلْو (مفردات‌قرآن) :

منبع: تَلْو (قاموس قرآن (جلد ۱))

مقالات مرتبط: تلاوت (لغات‌قرآن)، تَلْو (مفردات‌نهج‌البلاغه)، تلاوت.

دیگر کاربردها: تلو (ابهام‌زدایی).

تَلْو (به فتح تاء و سکون لام) و تِلْو (به کسر تاء و سکون لام) و تُلُوّ (به ضم تاء، لام و تشدید واو) و تِلاوه (به کسر تاء) از واژگان قرآن کریم به معنای تبعیّت و از پی رفتن است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای تَلْو یا تِلْو یا تُلُوّ
۲ – کاربردها
۲.۱ – تَتْلُوا (آیه ۱۰۲ سوره بقره)
۲.۲ – تَلاها (آیه ۲ سوره شمس)
۲.۳ – تَلاها (آیه ۱۷ سوره هود)
۲.۴ – یَتْلُونَهُ‌ (آیه ۱۲۱ سوره بقره)
۲.۵ – فَالتَّالِیاتِ‌ (آیه ۳ سوره صافات)
۳ – معانی و تفسیر تلو
۳.۱ – در پی بودن
۳.۲ – تعیین شاهد
۳.۳ – تدبر در معانی کتاب
۳.۴ – تالیات
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای تَلْو یا تِلْو یا تُلُوّ

تَلْو

[۱] قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۱، ص۲۷۸.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۱۶۷.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۱، ص۷۰.

تُلُوّ (بر وزن عُلُوّ) و تِلْو (بر وزن حِبْر) و تِلَاوَهْ، به معنای تبعیّت و از پی رفتن است.
اقرب الموارد گوید: «تَلَا… فُلَاناً تُلُوّاً: تبعه.»

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۱، ص۳۰۴.

راغب گفته: متابعت گاهی به جسم و گاهی به پیروی در حکم است و مصدر آن تلوّ و تلو می‌آید و گاهی با خواندن و با تدبّر معنی است و مصدر آن تلاوه است، بنابراین، خواندن آیات خدا و تدبّر در آن را از آن جهت تلاوه گویند که متابعت از آنهاست، شخص قاری گویا در پی کلمات و معانی می‌رود.

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۱۶۷.

طبرسی در ذیل آیه ۴۴ بقره فرموده: تلاوت‌ در اصل به معنی تبعیّت است زیرا در خواندن، بعض حروف را به بعضی تابع می‌کنند. فرق تلاوت با قرائت آنست که قرائت در اصل جمع کردن حروف و تلاوت قرار دادن آنها در پی یکدیگر است.

[۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۲۱۴.

[۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۵۲.

تعبیر راغب از مجمع البیان بهتر است زیرا به تعبیر راغب، قاری در پی کلمات و معانی است و به تعبیر مجمع، قاری آنها را یکی در پی دیگری می‌گذارد، اوّلی اتباع را لازم و دوّمی متعدّی گرفته است.
راغب گوید: تلاوت مخصوص کتب آسمانی و خدایی است و از قرائت اخصّ است؛ هر تلاوت، قرائت است ولی هر قرائت تلاوت نیست، گفته نمی‌شود: نامه تو را تلاوت کردم.

[۸] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۱۶۷.

۲ – کاربردها

به مواردی از تَلْو که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – تَتْلُوا (آیه ۱۰۲ سوره بقره)

(وَ اتَّبَعُوا ما تَتْلُوا الشَّیاطِینُ عَلی‌ مُلْکِ سُلَیْمانَ‌)

[۹] بقره/سوره۲، آیه۱۰۲.

(و یهود از آن‌چه شیاطین در عصر سلیمان بر مردم مى‌خواندند پیروى کردند.)

[۱۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۶.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمدباقر موسوی، ج۱، ص۳۵۱.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۳۳.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۲۸۳.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۳۳۶.

پس در قرآن و سایر کتب آسمانی تلاوت و قرائت هر دو اطلاق می‌شود، ولی در غیر آن‌ها، فقط قرائت به کار می‌رود. آن‌وقت درباره آیه‌ گوید چون شیاطین خیال می‌کردند آنچه می‌خوانند از کتب خداست، لذا کلمه‌ «تَتْلُوا» به کار رفته است.

[۱۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۱۶۷.

۲.۲ – تَلاها (آیه ۲ سوره شمس)

(وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها • وَ الْقَمَرِ اِذا تَلاها • وَ النَّهارِ اِذا جَلَّاها • وَ اللَّیْلِ اِذا یَغْشاها)

[۱۶] شمس/سوره۹۱، آیه۱- ۴.

(به خورشید و گسترش نور آن در صبحگاهان سوگند، و به ماه هنگامى که از پى آن در آید، و به روز هنگامى که خورشید را آشکار سازد، و به شب آن هنگام که آن را بپوشاند)

[۱۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۹۵.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۴۹۶-۴۹۷.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۲۹۶.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۷، ص۱۱۳.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۷۵۴.

«تَلاها» به معنی از پی آمدن است. در این‌جا کسب نور از آفتاب مطرح نیست، بلکه مراد پشت سر هم بودن این دو مظهر کون است، آفتاب با نور افشانی رو می‌کند، پس از غروب، ماه پشت سر آن ظاهر شده و نور می‌پاشد و در پی آن، روز می‌آید و آن‌گاه شب، جانشین روز شده و آفتاب را می‌پوشاند. ضمیر «ها» در هر چهار آیه راجع به «الشمس» است.

۲.۳ – تَلاها (آیه ۱۷ سوره هود)

(اَ فَمَنْ کانَ عَلی‌ بَیِّنَهٍ مِنْ رَبِّهِ وَ یَتْلُوهُ‌ شاهِدٌ مِنْهُ وَ مِنْ قَبْلِهِ کِتابُ مُوسی‌ اِماماً وَ رَحْمَهً اُولئِکَ یُؤْمِنُونَ بِهِ…)

[۲۲] هود/سوره۱۱، آیه۱۷.

معنی آیه چنین است: «آن‌که بصیرت خدایی دارد (و با آن بصیرت می‌داند که این قرآن حقّ است) و حال آن‌که در پی او و با او گواهی هست که بر صدق این مطلب گواهی می‌دهد و قبل از وی (پیغمبر) کتاب موسی که امام و رحمت است آمده، آیا چنین شخص مانند دیگری است؟»

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۲۷۴.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۱۸۵.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۲۹.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۲۲۶.

۲.۴ – یَتْلُونَهُ‌ (آیه ۱۲۱ سوره بقره)

(الَّذِینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ‌ یَتْلُونَهُ‌ حَقَ‌ تِلاوَتِهِ‌ اُولئِکَ یُؤْمِنُونَ بِهِ…)

[۲۷] بقره/سوره۲، آیه۱۲۱.

یعنی: «آنان‌که (یهود و نصاری) به آنها کتاب داده‌ایم و آن را تلاوت می‌کنند و به معانیش توجّه دارند، چنین کسانی به قرآن ایمان می‌آورند.»

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمدباقر موسوی، ج۱، ص۴۰۲.

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۶۵.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۲۰.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۳۷۴.

۲.۵ – فَالتَّالِیاتِ‌ (آیه ۳ سوره صافات)

(وَ الصَّافَّاتِ صَفًّا • فَالزَّاجِراتِ زَجْراً • فَالتَّالِیاتِ‌ ذِکْراً اِنَّ اِلهَکُمْ لَواحِدٌ)

[۳۲] صافات/سوره۳۷، آیه۱- ۴.

معنی آیه این است: «قسم به صف کشنده‌ها، پس قسم به آنهایی که طرد می‌کنند، طردی به‌ خصوص، پس قسم به آنهایی که برای حفظ یکدیگر در پی هم‌اند، واقع این است که خدای شما یکی است.»

[۳۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۱۷۹.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۱۲۰.

[۳۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۴۵۴.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۶۸۴.

۳ – معانی و تفسیر تلو

معانی و تفاسیری که برای تلو آمده است که عبارتند از:

۳.۱ – در پی بودن

(اَ فَمَنْ کانَ عَلی‌ بَیِّنَهٍ مِنْ رَبِّهِ وَ یَتْلُوهُ‌ شاهِدٌ مِنْهُ وَ مِنْ قَبْلِهِ کِتابُ مُوسی‌ اِماماً وَ رَحْمَهً اُولئِکَ یُؤْمِنُونَ بِهِ…)

[۳۷] هود/سوره۱۱، آیه۱۷.

«یَتْلُوهُ» به معنی در پی او بودن است نه تلاوت و ضمیر «مِنْهُ» به‌ «مِنْ» موصول بر می‌گردد، ایضا ضمیر «مِنْ قَبْلِهِ» و مراد از

(اَ فَمَنْ کانَ عَلی‌ بَیِّنَهٍ)

حضرت رسول (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) است و مراد از

(یَتْلُوهُ‌ شاهِدٌ)

کسی است که در پی آن حضرت است و به نبوّت او ایمان دارد و گواهی می‌دهد.
معنی آیه چنین است: «آن‌که بصیرت خدایی دارد (و با آن بصیرت می‌داند که این قرآن حقّ است) و حال آنکه در پی او و با او گواهی هست که بر صدق این مطلب گواهی می‌دهد و قبل از وی (پیغمبر) کتاب موسی که امام و رحمت است آمده، آیا چنین شخص مانند دیگری است؟» و خلاصه آن‌که رسول خدا دارای بصیرت خدائی است و شاهدی از خودش وی را تصدیق می‌کند و پیش از او کتاب موسی آمده که نظیر این حقائق را در بر داشته است. علی هذا این کتاب و رسول، باور کردنی و ایمان آوردنی است.

[۳۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۲۷۴.

[۳۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۱۸۵.

[۴۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۲۹.

[۴۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۲۲۶.

۳.۲ – تعیین شاهد

اقوال زیادی در تعیین این «شاهد» در آیه آمده است، گفته‌اند: مراد از شاهد، قرآن، جبرئیل، زبان حضرت که تلاوت می‌کرد و… است.

[۴۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۲۷۵.

[۴۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۱۸۵.

[۴۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۲۹.

[۴۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۲۲۷.

ولی در روایات شیعه و اهل سنّت هست که شاهد علی بن ابی‌طالب (علیه‌السّلام) است. عیّاشی در ذیل آیه شریفه از علی بن ابی طالب (علیه‌السّلام) و امام باقر و صادق (علیهما‌السّلام) نقل کرده که مراد از شاهد در آیه، امیر المؤمنین (علیه‌السّلام) است. از جمله عبد اللّه بن یحیی گوید: شنیدم علی (علیه‌السّلا