پاورپوینت کامل اصل برائت (فقه سیاسی)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اصل برائت (فقه سیاسی) دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اصل برائت (فقه سیاسی)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اصل برائت (فقه سیاسی) :

منبع: پاورپوینت کامل اصل برائت (فقه سیاسی)

اصل برائت، از اصول عملی فقه اسلامی است که به‌معنای برائت ذمّه مکلف از تکلیف مشکوک است.
این اصل زمانی به‌کار می‌رود که دلیل معتبر شرعی یا عقلی در دست نباشد.
دارای دو نوع برائت شرعی و برائت عقلی است که به‌ترتیب از شارع مقدس و حکم عقل ناشی می‌شوند.
در حقوق عمومی اسلام، این اصل موجب نفی تکالیف و الزامات فاقد نص شرعی می‌گردد.
همچنین در قرآن و سنت، برائت دارای بُعد اعتقادی و سیاسی است که در آیه نخست سوره توبه آشکار می‌شود.
اعلان برائت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) از مشرکان در سال نهم (هجری قمری)، نمونه بارز اجرای سیاسی این اصل است.

فهرست مندرجات

۱ – مفهوم اصل برائت
۲ – تقسیم بندی اصل برائت
۳ – بُعد قرآنی و اعتقادی اصل برائت
۴ – معناى لغوى و تفسیرى اصل برائت
۵ – دیدگاه امام خمینى درباره اصل برائت
۶ – مضمون اذان برائت
۷ – اصل برائت در آیات دیگر قرآن
۸ – سیره نبوی در اعلان برائت
۹ – نتیجه و فلسفه اصل برائت
۱۰ – پانویس
۱۱ – منبع

۱ – مفهوم اصل برائت

اصل برائت، حکم به برائت ذمّه مکلّف از تکلیف هنگام شک در آن.
این اصل از اصول عملى است که هنگام شک در اصل تکلیف و دست نیافتن به دلیلى معتبر از کتاب، سنّت، اجماع و یا عقل به آن رجوع مى‌شود و مفاد آن برداشته شدن مسئولیت تکلیف مجهول از عهده مکلّف است.

۲ – تقسیم بندی اصل برائت

اصل برائت به اصل برائت شرعى و اصل برائت عقلى تقسیم مى‌شود؛ مفاد اولى، حکم شارع به مباح بودن ارتکاب یا ترک چیزى است که حکم واقعى آن مشکوک است، و مفاد دومى، حکم عقل به عدم عقاب بر ارتکاب یا ترک آن است.

[۱] عنوان موسسه دائره المعارف الفقه الاسلامی، فرهنگ فقه فارسی، ج۱، ص۵۴۷.

کاربرد اصل برائت در مواردى است که حکم وجوب شرعى در آن موارد مشکوک بوده و حکم الزامى مورد تردید باشد، در چنین مواردى عقل حکم به برائت مى‌کند؛ زیرا مسئولیت خواستن بدون بیان روشن به دور از عقل است.
کاربرد اصل برائت در حقوق عمومى از آن نظر اهمیت دارد که بسیارى از وظایف دولت در مورد حقوق ملت و نیز مسئولیت‌هاى مردم در مورد حقوق دولت که در شریعت اسلام به آنها اشاره نشده، با اصل برائت مردود شمرده مى‌شود.

[۲] عمید زنجانی، عباس‌علی، فقه سیاسی، ج۷، ص۶۱.

۳ – بُعد قرآنی و اعتقادی اصل برائت

اصل برائت علاوه بر معناى فقهى، داراى مفهوم اعتقادى و سیاسى نیز هست و این اصل مانند همه اصول و احکام مستند به نص قرآن است.
نخستین آیه توبه بر آن دلالت صریح دارد:

(بَراءَهٌ مِنَ اَللّهِ‌ وَ رَسُولِهِ إِلَى اَلَّذِینَ عاهَدْتُمْ مِنَ اَلْمُشْرِکِینَ‌)

[۳] توبه/سوره۹، آیه۱.

«برائت خدا و رسولش به کسانى باد که از مشرکان با شما عهد بستند (سپس آن را شکستند.)»

اصل برائت هم جنبه اعتقادى دارد و به خدا مربوط است و هم با پیروى عملى از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) در ارتباط بوده و از سوى دیگر دو بعد اعتقادى و عملى برائت از اطلاق نسبت به خدا و رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) قابل استنباط است؛ زیرا هر آنچه که به آن دو منسوب باشد، ریشه در اعتقاد توحیدی و شریعت الهى دارد.

[۴] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۹۰.

[۵] قرطبی، محمد بن احمد، تفسیر القرطبی، ج۸، ص۶۱.

[۶] حقی، اسماعیل، روح البیان، ج۳، ص۳۸۵.

۴ – معناى لغوى و تفسیرى اصل برائت

برائت در ترجمه‌هاى فارسى به واژه بیزارى تعبیر شده، ولى این واژه به دلیل بعد احساسى و عاطفى آن، براى بیان معنى و مفهوم اصل برائت رسا و کافى نیست.
برائت به معناى دورى جستن و کناره‌گیرى کردن و نوعى منزوى کردن (بایکوت) دشمن است که در شرایط صلح به منظور باز داشتن دشمن از سوء استفاده از روابط صلح‌آمیز علیه اسلام و امت اسلامى، به شیوه‌اى مناسب با مقتضاى زمان انجام مى‌شود.

۵ – دیدگاه امام خمینى درباره اصل برائت

در تعبیرى از امام راحل (قدس‌سره)، برائت یعنى توطئه‌هاى جهانخواران راست و چپ، به ویژه امریکاى چپاول‌گر، متجاوز و اسرائیل جنایتکار را به گوش جهانیان رساندن، و یا برشمارى جنایات این جانیان و از جهانیان استمداد جستن و براى قطع ایادى آنان و اصلاح حال مسلمانان به خدا ملتجى شدن است.

[۷] خمینی، سید روح‌الله، صحیفه نور، ج۱