پاورپوینت کامل بدیع الزمان همدانی (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بدیع الزمان همدانی (مقاله‌دوم) دارای ۱۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بدیع الزمان همدانی (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بدیع الزمان همدانی (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل بدیع الزمان همدانی (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: بدیع الزمان همدانی.

احمد بن حسین همدانی(۳۵۸-۳۹۸ق) معروف به بَدیع الزمان، مولف، محدث، ادیب و شاعر قرن چهارم هجری قمری بود. صنعت مقامه نویسی نیز از ابتکارات ادبی اوست.
وی از حافظه‌ای نیرومند برخوردار بود و در دوران جوانی در مناظره‌ای، بر ادیب نامی، محمد خوارزمی چیره شد و همین امر سبب شهرت وی شده است.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی بدیع الزمان
۲ – اساتید و شاگردان
۳ – ویژگی ها
۴ – وفات
۵ – آثار
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – معرفی بدیع الزمان

ابوالفضل احمد بن حسین بن یحیی هَمْدانی معروف به بَدیع الزمان، ادیب، شاعر و از نویسندگان نامدار که بنا بر مشهور در سیزدهم جمادی الثانی سال ۳۵۸ هجری در همدان به دنیا آمد.

[۱] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادبا، ج۱، ص۲۳۵.

ادبیات عرب را در زادگاه خود از احمد بن فارس آموخت.

[۲] جمعی از نویسندگان، دایره المعارف تشیع، ج۳، ص۱۵۰.

و در ۲۲ سالگی به منظور کسب علم و دانش بیشتر و شنیدن حدیث از بزرگان، راهی سرزمین‌های دیگر شد.

[۳] ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمه الدهر، ج۴، ص۲۹۴.

ابتدا در ری مدتی را در محضر صاحب بن عباد، وزیر دانشمند آل بویه گذراند. سپس به گرگان، نیشابور، سیستان، غزنه و هرات رفت و در آنجا ساکن شد.

[۴] ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمه الدهر، ج۴، ص۲۹۴.

گفته می‌شود وی در دوران جوانی در نیشابور در مناظره‌ای، بر ادیب نامی، محمد خوارزمی چیره شد و همین امر سبب شهرت وی شده است.

[۵] ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمه الدهر، ج۴، ص۲۹۵.

ثعالبی او را بدیع و تحفه زمان، نادره دوران و معجزه همدان می‌خواند.

[۶] ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمه الدهر، ج۴، ص۲۹۳.

۲ – اساتید و شاگردان

بدیع الزمان به جز احمد بن فارس بن زکریا قزوینی از عیسی بن هشام اخباری و برخی دیگر روایت کرده است.

[۷] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادبا، ج۱، ص۲۳۴.

برادرش ابوسعد محمد و قاضی عبدالله بن حسین نیشابوری نیز از او روایت کرده‌اند.

[۸] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، الانساب، ج۱۳، ص۴۲۶.

۳ – ویژگی ها

بدیع الزمان از حافظه‌ای نیرومند برخوردار بود؛ به گونه‌ای که قصیده‌های بلند و بیش از پنجاه بیت را با یک بار خواندن یا شنیدن حفظ می‌کرد.

[۹] ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمه الدهر، ج۴، ص۲۹۳.

صنعت مقامه نویسی نیز از ابتکارات ادبی اوست که بعدها کسانی مانند حریری (م. ۵۱۶ق) در این صنعت از او اقتباس و پیروی کردند.

[۱۰] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۷، ص۶۷.

یاقوت و برخی دیگر از منابع، او را از متعصبان اهل حدیث و اشعری

[۱۱] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادبا، ج۱، ص۲۳۴.

[۱۲] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۶، ص۲۲۰.

و برخی منابع متاخر نیز او را امامی مذ