پاورپوینت کامل بِکْر (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بِکْر (مفردات‌قرآن) دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بِکْر (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل بِکْر (مفردات‌قرآن) :

منبع: بِکْر (قاموس قرآن (جلد ۱))

مقالات مرتبط: إِبْکَارِ (لغات‌قرآن)، بُکْر (مفردات‌نهج‌البلاغه)، بکر.

بِکْر (به کسر باء و سکون کاف) از واژگان قرآن کریم به معنای دست نخورده است.
مشتقات بِکْر و بُکْرَه که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

بِکْر (به کسر باء و سکون کاف) به معنای دست نخورده و «دوشیزه»؛

اَبْکار (به فتح همزه و سکون باء) به معنای دوشیزگان؛

بُکْرَه (به ضم باء، سکون کاف و فتح راء) به معنای اول روز؛

الْإِبْکارِ (به کسر همزه و سکون باء) به معنای صبح است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای بِکْر
۲ – کاربردها
۲.۱ – بِکْرٌ (آیه ۶۸ سوره بقره)
۲.۲ – اَبْکاراً (آیه ۳۶ سوره واقعه)
۲.۳ – بُکْرَهً (آیه ۲۵ سوره انسان)
۲.۴ – الْإِبْکارِ (آیه ۵۵ سوره غافر)
۲.۵ – بُکْرَهً (آیه ۶۲ سوره مریم)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای بِکْر

بِکْر

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۱، ص۲۱۸.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۱۴۰.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۳، ص۲۲۹.

به معنای دست نخورده است.
راغب در مفردات گوید: اصل این کلمه بُکْرَه است به معنی اوّل روز و چون کسی اوّل روز خارج شود گویند: «بَکَرَ فُلَانٌ.»

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۱۴۰.

به حیوانی که نزاییده بِکْر گویند زیرا نزاییدن اوّل است و زاییدن مرحله دوّم، به دوشیزه، بِکْر گویند چون این حالت پیش از ثَیِّب بودن است.
بُکْرَه (به ضم باء، سکون کاف و فتح راء) به معنای «اول روز» است.

[۵] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۳، ص۲۲۸.

[۶] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۱۴۰.

در اقرب الموارد گوید: إِبْکار مصدر افعال و نیز بامداد است و آن از اوّل طلوع فجر تا ارتفاع آفتاب می‌باشد.

[۷] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصع العربیه و الشوارد، ج۱، ص۱۹۳.

بیضاوی نیز گفته از اوّل طلوع فجر تا ارتفاع آفتاب.

[۸] بیضاوی، عبدالله بن عمر، تفسیر بیضاوی، ج۲، ص۳۷.

طبرسی از طلوع آفتاب تا ارتفاع آن گفته است.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۸۲۱.

[۱۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۱، ص۲۸۶.

بنابراین چنان‌که قاموس تصریح می‌کند إبکار اسم مصدر است.

[۱۱] فیروزآبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۱، ص۳۷۶.

۲ – کاربردها

به مواردی از بِکْرٌ و بُکْرَهً که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – بِکْرٌ (آیه ۶۸ سوره بقره)

(لا فارِضٌ وَ لا بِکْرٌ عَوانٌ بَیْنَ ذلِکَ)

[۱۲] بقره/سوره۲، آیه۶۸.

«نه پیر است که زمان زاییدنش گذشته باشد و نه نزاییده است، میان سنّ است.»

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۳۰۵.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۰۱-۲۰۲.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۲۱۲.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۲۷۴.

و اگر فارض به معنی گاو پیر باشد چنان‌که راغب گوید بکر هم به معنی جوان است.

[۱۷] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۶۳۱.

۲.۲ – اَبْکاراً (آیه ۳۶ سوره واقعه)

(اِنّا اَنْشاْناهُنَّ اِنْشاءً فَجَعَلْناهُنَ‌ اَبْکاراً)

[۱۸] واقعه/سوره۵۶، آیه۳۶.

«ما آن‌ها را به طرز مخصوصی آفریده و آن‌ها را دوشیزگان کرده‌ایم.»

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۲۱۳.

[۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۱۲۴.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۱۵۴.

[۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۳۰-۳۳۱.

شاید مراد از

(اَنْشَاْناهُنَّ اِنْشاءً)

آن است که حوریان به طور ولادت به وجود نیامده‌اند و نیز ساختمان وجود آن‌ها طوری است که تغییر، پیری و سایر عوارض زنان به آنان راه ندارد. از ظاهر آیه استفاده می‌شود و در حدیث نیز آمده که حوریان بهشتی همیشه دوشیزه‌اند.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر