پاورپوینت کامل بَیاض (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بَیاض (مفردات‌قرآن) دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بَیاض (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل بَیاض (مفردات‌قرآن) :

منبع: بَیاض (قاموس قرآن (جلد ۱))

مقالات مرتبط: بَیاض (مفردات‌نهج‌البلاغه)، بیاض.

بَیاض (به فتح باء) از واژگان قرآن کریم به معنای سفیدی است.
مشتقات بَیاض که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

بَیْضاء مؤنّث اَبْیَض به معنای سفیدی؛
بِیض‌ (به کسر باء) جمع اَبْیَض؛
بَیض (به فتح باء) جمع بیضه به معنای تخم مرغ (سفیده تخم مرغ) است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای بَیاض
۲ – کاربردها
۲.۱ – تَبْیَضُ‌ (آیه ۱۰۶ سوره آل عمران)
۲.۲ – ابْیَضَّتْ‌ (آیه ۱۰۷ سوره آل عمران)
۲.۳ – الْاَبْیَضُ‌ (آیه ۱۸۷ سوره بقره)
۲.۴ – بَیْضاءُ (آیه ۱۰۸ سوره اعراف)
۲.۵ – بِیضٌ‌ (آیه ۲۷ سوره فاطر)
۲.۶ – ابْیَضَّتْ‌ (آیه ۸۴ سوره یوسف)
۲.۷ – بَیْضٌ‌ (آیه ۴۹ سوره صافات)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای بَیاض

بَیاض

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۱، ص۲۵۲.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ج۱، ص۱۵۴.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۴، ص۱۹۷.

به معنای سفیدی است.
بَیض جمع بیضه به معنای تخم مرغ است.

۲ – کاربردها

به مواردی از بَیاض که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – تَبْیَضُ‌ (آیه ۱۰۶ سوره آل عمران)

(یَوْمَ‌ تَبْیَضُ‌ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ)

[۴] آل عمران/سوره۳، آیه۱۰۶.

(آن عذاب عظیم روزى خواهد بود که چهره‌هایى سفید و چهره‌هایى سیاه مى‌گردد.)

[۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۶۳.

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۵۷۹.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۳۷۵.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۱۹۶.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۸۰۸.

۲.۲ – ابْیَضَّتْ‌ (آیه ۱۰۷ سوره آل عمران)

(وَ اَمَّا الَّذِینَ‌ ابْیَضَّتْ‌ وُجُوهُهُمْ)

[۱۰] آل عمران/سوره۳، آیه۱۰۷.

(و امّا آن‌ها که چهره‌های‌شان سفید است)

[۱۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۶۳.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۵۷۹.

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۳۷۵.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۱۹۷.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۸۰۹.

«ابیضّ» از افعال آن است.

۲.۳ – الْاَبْیَضُ‌ (آیه ۱۸۷ سوره بقره)

(الْخَیْطُ الْاَبْیَضُ‌)

[۱۶] بقره/سوره۲، آیه۱۸۷.

(سفیدى شفق)

[۱۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۶۳.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۶۹.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۴۸.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۲۲۲.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۵۰۲.

«ابیض» وصف است.

۲.۴ – بَیْضاءُ (آیه ۱۰۸ سوره اعراف)

(وَ نَزَعَ یَدَهُ فَاِذا هِیَ‌ بَیْضاءُ لِلنَّاظِرِینَ)

[۲۲] اعراف/سوره۷، آیه۱۰۸.

(و دست خود را در گریبان فرو برد و بیرون آورد، و در برابر بینندگان سفید و نورانى بود.)

[۲۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۶۸.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۲۷۱.

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۲۱۳.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۱۹۹.

[۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۷۰۵.

«بیضاء» مؤنّث «ابیض» می‌باشد.

۲.۵ – بِیضٌ‌ (آیه ۲۷ سوره فاطر)

(وَ مِنَ الْجِبالِ جُدَدٌ بِیضٌ‌)

[۲۸] فاطر/سوره۳۵، آیه۲۷.

(و از کوه‌ها نیز به لطف پروردگار راه‌هایى آفریده شده سفید)

[۲۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۳۷.

[۳۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۵۸.

[۳۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۴۲.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۳۲۸.

[۳۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۶۳۵.

(بِیض‌)

(به کسر