پاورپوینت کامل وَ بَذَلْتُمْ أنْفُسَکُمْ فی مَرْضاتِهِ‌ (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ بَذَلْتُمْ أنْفُسَکُمْ فی مَرْضاتِهِ‌ (زیارت جامعه کبیره) دارای ۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ بَذَلْتُمْ أنْفُسَکُمْ فی مَرْضاتِهِ‌ (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ بَذَلْتُمْ أنْفُسَکُمْ فی مَرْضاتِهِ‌ (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ بَذَلْتُمْ أنْفُسَکُمْ فی مَرْضاتِهِ‌ (زیارت جامعه کبیره)

وَ بَذَلْتُمْ انْفُسَکُمْ فی مَرْضاتِهِ.

و جان‌هایتان را در راه خشنودی او، نثار کردید …

فراز وَ بَذَلْتُمْ أنْفُسَکُمْ فی مَرْضاتِهِ‌ در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را، به عنوان کسانی که جان‌هایشان را در راه خدا نثار کردند، معرفی می‌کند.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۳ – معنای بذلِ جان
۴ – بذل جان، نه بخشش آن
۵ – بذل جان در برابر رضوان‌الهی
۶ – بذل جان برای رهایی انسان
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

بَذْل: بذل کردن، فدا کردن، ایثار، بخشیدن. «ترک صیانه الشیء»

[۱] ابن فارس، احمد بن فارس، معجم مقاییس اللّغه، ج۱، ص۲۱۶.

«ضدّ المنع».

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۱، ص۵۰.

انْفُس: جمع «نفْس»، به معنای جان. «النفس: الروح الذی به حیاه الجسد».

[۳] فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۷، ص۲۷۰.

مَرْضاه: خشنودی، رضایت. «مرضاه للرحمن‌ ای محلّ رضاه».

[۴] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ج۱، ص۱۹۰.

۲ – شرح فراز

این عبارت، حاکی از نهایت فروتنی و از خودگذشتگی اهل بیت (علیهم‌السّلام) در راه مبارزه با ضدّ ارزش‌ها و دفاع از ارزش‌های دینی است.

۳ – معنای بذلِ جان

کلمه «بذل»، به معنای رها کردن نگهداری از چیزی

[۵] ابن فارس، احمد بن فارس، معجم مقاییس اللّغه، ج۱، ص۲۱۶.

است، و این کار، نشانه آن است که نگهداری از آن چیز، برای انسان اهمّیتی ندارد. بدین‌سان، می‌توان گفت که میان «بذل» و «هِبِه» به معنای بخشش، تفاوت ظریفی وجود دارد و بذل، یک درجه از هبه یا بخشش، بالاتر است. اگر کسی به شخصی دیگر، چیزی داد و کار خود را مهم تلقّی نکرد، «بذل» نامیده می‌شود.
واژه «مُبْتَذَل»، به معنای پیشِ پا افتاده و بی ارزش نیز از همین ریشه است. امّا کسی که چیزی را به کسی می‌بخشد، می‌تواند آن را مهم تلقّی نماید. به همین جهت، برخی گفته‌اند: اگر کسی پول حج را به کسی بذل کند، حج بر او واجب می‌شود؛ چون بذل، اِباحه به حساب می‌آید و اِباحه، نیاز به قبول طرف مقابل ندارد؛ ولی اگر هبه کرد و بخشید، فرد می‌تواند آن را قبول نکند.

۴ – بذل جان، نه بخشش آن

اهل بیت (علیهم‌السّلام)، به ما یاد داده‌اند که در زیارت آنها بگوییم: شما جان‌های خود را در راه خدا، «بذل» کردید، نه «هِبِه» برای همین آمده است: «بَذَلْتُم»، نه «وَهَبْتُم»؛ چون آنان، چیزی را که در راه خدا می‌دهند، هر چند جانشان باشد، مهم تلقّی نمی‌کنند. در واقع، امام، جان خود را در برابر خدا، هیچ می‌داند و به راحتی از جان خویش برای خشنودی او می‌گذرد.

۵ – بذل جان در برابر رضوان‌الهی

اهل بیت (علیهم‌السّلام)، از جان خویش می‌گذرند، امّا بهایِ جانِ عزّتمند آنان، رهایی از دوزخ و یا ورود به بهشت بَرین نیست. آنان، به راحتی جان فشانی می‌کنند؛ زیرا آنچه می‌یابند، بسیار ارزشمندتر از نعمت‌های بهشتی است. قرآن کریم، پس از آن که نعمت‌های بهشت را بر می‌شمارد، پاداش فراتری را هم برای برگزیدگان، توصیف می‌کند و می‌فرماید:

(وَرِضْوَ