پاورپوینت کامل إِنْسان (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل إِنْسان (مفردات‌قرآن) دارای ۵۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل إِنْسان (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل إِنْسان (مفردات‌قرآن) :

منبع: إِنْسان (قاموس قرآن (جلد ۱))

مقالات مرتبط: إِنْسان (مفردات‌نهج‌البلاغه)، انسان.

إِنْسان (به کسر الف و سکون نون) از واژگان قرآن کریم در مقابل جن است.
طبق آیات قرآن، هنگامی که به آدمی بشر گفته شود، مراد جسد ظاهری اوست.
هنگامی به وی انسان اطلاق شود، منظور باطن، نهاد، کمالات، عواطف و استعدادهای اوست.
این کلمه ۶۵ بار در قرآن مجید به کار رفته است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای إِنْسان
۲ – کاربردها
۲.۱ – نهاد انسان
۲.۱.۱ – الْاِنْسانَ‌ (آیه ۳۴ سوره ابراهیم)
۲.۱.۲ – الْاِنْسانُ‌ (آیه ۱۱ سوره اسراء)
۲.۱.۳ – الْاِنْسانُ‌ (آیه ۵۴ سوره کهف)
۲.۱.۴ – لِلْاِنْسانِ‌ (آیه ۳۹ سوره نجم)
۲.۱.۵ – الْاِنْسانَ‌ (آیه ۱۵ سوره احقاف)
۲.۲ – خلقت اولیه انسان
۲.۲.۱ – الْاِنْسانَ‌ (آیه ۲۶ سوره حجر)
۲.۲.۲ – الْاِنْسانَ‌ (آیه ۴ سوره نحل)
۳ – ویژگی‌های انسان در قرآن
۳.۱ – خلقت اولیه
۳.۱.۱ – الْاِنْسانَ‌ (ایه ۲۶ سوره حجر)
۳.۲ – ذات انسان
۳.۲.۱ – مرحله اول
۳.۲.۱.۱ – الْاِنْسانَ‌ (آیه ۳۴ سوره ابراهیم)
۳.۲.۱.۲ – الْاِنْسانُ‌ (آیه ۱۱ سوره اسراء)
۳.۲.۱.۳ – الْاِنْسانُ‌ (آیه ۵۴ سوره کهف)
۳.۲.۱.۴ – اِنَّهُ (آیه ۷۲ سوره احزاب)
۳.۲.۱.۵ – الْاِنْسانَ‌ (آیه ۱۹ سوره معارج)
۳.۲.۱.۶ – الْاِنْسانُ‌ (آیه ۲۸ سوره نساء)
۳.۲.۱.۷ – الْاِنْسانُ‌ (آیه ۶۷ سوره اسراء)
۳.۲.۲ – مرحله دوم
۴ – تعداد کاربردها
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – معنای إِنْسان

إِنْسان

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۱، ص۱۳۲.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۹۴.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ج۴، ص۴۸.

در مقابل جن است.
که از آن جسد ظاهری و صورت ظاهری مراد نیست چنان‌که در بشر مراد است.
بلکه باطن، نهاد، استعداد، انسانیت و عواطف او در نظر است.

۲ – کاربردها

به مواردی از إِنْسان که در قرآن به‌کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – نهاد انسان

در این‌جا به آیاتی که بعد باطنی انسان را بیان کرده اشاره می‌کنیم:

۲.۱.۱ – الْاِنْسانَ‌ (آیه ۳۴ سوره ابراهیم)

(إِنَّ الإِنسانَ لَظَلُومٌ کَفّارٌ)

[۴] ابراهیم/سوره۱۴، آیه۳۴.

(انسان ستمکار و ناسپاس است.)

[۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۶۰.

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۸۶.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۶۰-۶۱.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۲۱۵.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۴۸۶.

۲.۱.۲ – الْاِنْسانُ‌ (آیه ۱۱ سوره اسراء)

(وَ کانَ‌ الْاِنْسانُ‌ عَجُولًا)

[۱۰] اسراء/سوره۱۷، آیه۱۱.

(و انسان، همیشه عجول بوده است.)

[۱۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۸۳.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۶۶.

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۴۹.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۹۷.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۱۸.

۲.۱.۳ – الْاِنْسانُ‌ (آیه ۵۴ سوره کهف)

(وَ کانَ الْإِنسانُ أَکْثَرَ شَیْءٍ جَدَلًا)

[۱۶] کهف/سوره۱۸، آیه۵۴.

(ولى انسان بیش از هر چیز به مجادله مى‌پردازد.)

[۱۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۰۰.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۴۶۱.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۳۳۱.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۸۵.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۷۳۷.

۲.۱.۴ – لِلْاِنْسانِ‌ (آیه ۳۹ سوره نجم)

(لَیْسَ لِلْإِنسانِ إِلّا ما سَعَى)

[۲۲] نجم/سوره۵۳، آیه۳۹.

(براى انسان چیزى جز حاصل سعی و کوشش او نیست.)

[۲۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۲۷.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۷۴.

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۴۶.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۴۱۰.

[۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۲۷۲.

۲.۱.۵ – الْاِنْسانَ‌ (آیه ۱۵ سوره احقاف)

(وَ وَصَّیْنا الْإِنسانَ بِوَالِدَیْهِ إِحْسانًا )

[۲۸] احقاف/سوره۴۶، آیه۱۵.

(ما به انسان توصیه کردیم که به پدر و مادرش نیکى کند.)

[۲۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۰۴.

[۳۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۳۰۶-۳۰۷.

[۳۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۲۰۰.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۳۹۵.

[۳۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۱۳۰.

۲.۲ – خلقت اولیه انسان

در این بخش به آیاتی که خلقت اولیه انسان را بیان کرده اشاره می‌کنیم:

۲.۲.۱ – الْاِنْسانَ‌ (آیه ۲۶ سوره حجر)

آیاتی با عنوان انسان که راجع به اوّل خلقت است:

(لَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسانَ‌ مِنْ صَلْصالٍ)

[۳۴] حجر/سوره۱۵، آیه۲۶.

(ما انسان را از گل خشکیده‌اى آفریدیم.)

[۳۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۶۳.

[۳۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۲۲۲-۲۲۳.

[۳۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۱۵۱.

[۳۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۱۸۳.

[۳۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۵۱۶.

۲.۲.۲ – الْاِنْسانَ‌ (آیه ۴ سوره نحل)

(خَلَقَ‌ الْاِنْسانَ‌ مِنْ نُطْفَهٍ)

[۴۰] نحل/سوره۱۶، آیه۴.

(انسان را از نطفه بى‌ارزشى آفرید.)

[۴۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۶۷.

[۴۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۳۱۰.

[۴۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۲۱۰.

[۴۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۲۲۷.

[۴۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۵۳۹.

اگر در ماقبل و مابعد آیات دقت شود خواهیم دید که صورت ظاهر از آنها مراد نیست.

۳ – ویژگی‌های انسان در قرآن

بعضی از آنچه قرآن درباره‌ انسان آورده به قرار ذیل است:

۳.۱ – خلقت اولیه

برخی از آیاتی که به خلقت اولیه انسان اشاره کرده عبارتند از:

۳.۱.۱ – الْاِنْسانَ‌ (ایه ۲۶ سوره حجر)

انسان از گل خشک شده از لجن سیاه و بد بو و کهنه آفریده شده‌:

(وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسانَ‌ مِنْ صَلْصالٍ مِنْ حَمَاٍ مَسْنُونٍ)

[۴۶] حجر/سوره۱۵، آیه۲۶.

(ما انسان را از گل خشکیده‌اى همچون سفال که از گل بدبوى تیره‌رنگى گرفته شده بود آفریدیم.)

[۴۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۶۳.

[۴۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۲۲۲-۲۲۳.

[۴۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۱۵۱.

[۵۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۱۸۳.

[۵۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۵۱۶.

۳.۲ – ذات انسان

انسان نسبت به ذاتش و جنبه‌ی حیوانیّتش، ضعیف آفریده شده و ستمگر، ناسپاس، عجول، تنگ چشم، مجادله کن، نادان، خودپسند، کم‌صبر، پرطمع و طاغی است، ولی نسبت به جوهره انسانیّت، ایمان، درک، تربیت و عقلش، یک موجود بسیار عالی و پر ارزش است. او و جنّ دو موجود پرارزش روی زمین و حامل امانت و تکلیف خداوندی‌اند.
قرآن از آن دو ثقلان (دو چیز پر قیمت و وزین) تعبیر می‌کند:

(سَنَفْرُغُ لَکُمْ اَیُّهَ الثَّقَلانِ)

[۵۲] رحمن/سوره۵۵، آیه۳۱.

(اى دو گروه انس و جن! به زودى به حساب شما مى‌پردازیم!)

[۵۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۳۲.

[۵۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۱۷۷.

[۵۵] طباطبایی، سید م