پاورپوینت کامل السَّلامُ عَلی أئِمَّهِ الْهُدی‌ (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل السَّلامُ عَلی أئِمَّهِ الْهُدی‌ (زیارت جامعه کبیره) دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل السَّلامُ عَلی أئِمَّهِ الْهُدی‌ (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل السَّلامُ عَلی أئِمَّهِ الْهُدی‌ (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: السَّلامُ عَلی أئِمَّهِ الْهُدی‌ (زیارت جامعه کبیره)

مقالات مرتبط: السَّلامُ عَلی أئِمَّهِ الْهُدی – مقاله دوم (زیارت جامعه).

السَّلامُ عَلی ائِمَّهِ الْهُدی!

سلام بر پیشوایان هدایت!

فراز السَّلامُ عَلی ائِمَّهِ الْهُدی! در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را پیشوای هدایت معرفی می‌کند.
افزوده شدن هدایت به امامان، افزون بر آن‌که تنها راه رسیدن به هدایت را پیروی از امامانِ شناسانده شده در این زیارت می‌داند، اشاره به پیشوایانی دارد که پیروان آنها به گمراهی خواهند رسید.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۳ – امامانِ هدایت و ضلالت
۴ – نقش پیروی از امام در دنیا
۵ – تاثیر امام در آخرت
۶ – روش پیروی
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

السَّلام: سالم بودن، بی عیب بودن، صلح و دوستی، درود، آرامش؛ دور بودن از آفات ظاهری و باطنی، دعا برای سلامت.

«السَّلام بمعنی السَّلامه و قول النّاس: السَّلام علیکم‌ ای: السَّلامه من اللّه علیکم» .

[۱] فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۷، ص۲۶۵.

«السَّلام: العافیه، التَّحیه» .

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۲، ص۲۸۹.

ائمّه: جمع «امام»، به معنای پیشوا، پیشرو، مرجع، رهبر؛ راه نمای انسان، کتاب و یا هر کاری که پیروی شود.

[۳] ر. ک:ابن فارس، احمد بن فارس، معجم مقاییس اللّغه، ج۱، ص۲۸.

[۴] فیومی، احمد بن محمد، المصباح المنیر، ص۲۳.

[۵] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۲، ص۲۴.

[۶] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات الفاظ القرآن، ص۸۷.

الهُدی: ضدّ گمراهی، به معنای هدایت و راه نمایی کردن، راه راست.

[۷] ر. ک:ابن اثیر، علی بن محمد، النهایه، ج۵، ص۲۵۳.

[۸] ابن فارس، احمد بن فارس، معجم مقاییس اللّغه، ج۶، ص۴۲.

۲ – شرح فراز

یکی از دروس امام شناسی در «زیارت جامعه کبیره»، پیشوای هدایت بودنِ امامان (علیهم‌السّلام) است.
افزوده شدن هدایت به امامان، افزون بر آن که تنها راه رسیدن به هدایت را پیروی از امامانِ شناسانده شده در این زیارت می‌داند، اشاره به پیشوایانی دارد که پیروان آنها به گمراهی خواهند رسید. برای شناخت بهتر این دو گروه، به فرهنگ قرآنی مراجعه می‌کنیم.

۳ – امامانِ هدایت و ضلالت

قرآن، «هر کس» و «هر چیزی» را که پیروی شود، «امام؛ پیشوا» می‌نامد. (بنابراین، به کتاب نیز امام گفته می‌شود:

(وَ مِن قَبْلِهِ کِتَـبُ مُوسَی اِمَامًا وَرَحْمَهً)

[۹] احقاف/سوره۴۶، آیه۱۲.

«و پیش از آن نیز کتاب موسی، پیشوا و [مایه] رحمت بود».

در این آیه، تورات، امام نامیده شده است؛ زیرا گروهی از مردم، تابع تورات هستند و از این جهت، انجیل و قرآن را نیز می‌توان امام نامید.
فرهنگ قرآنی، همه آنانی را که در جامعه پیرو دارند، امام می‌داند (که این امامان، چنانچه از جانب حق منصوب شده باشند و به هدایت جامعه بپردازند، امامِ حق هستند) و در معرّفی آنان می‌فرماید:

(وَ جَعَلْنَـهُمْ اَئِمَّهً یَهْدُونَ بِاَمْرِنَا)

[۱۰] انبیاء/سوره۲۱، آیه۷۳.

«آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما، هدایت می‌کردند».

و چنانچه مردم را به گمراهی بکشانند، پیشوای ضلالت‌اند. اینان در این دنیا، پیشوای گمراهان و در قیامت هم پیشوای دوزخیان‌اند:

(وَ جَعَلْنَـهُمْ اَئِمَّهً یَدْعُونَ اِلَی النَّارِ)

[۱۱] قصص/سوره۲۸، آیه۴۱.

«و آنان (فرعونیان) را پیشوایانی که به سوی آتش می‌خوانند، قرار دادیم».

فرعون، در این دنیا، پیشوای آنان بود که در سرای جاوید نیز طرفداران خود را با خود به دوزخ می‌بَرد. خدا نیز او را چنین خطاب قرار می‌دهد:

(یَوْمَ نَدْعُواْ کُلَّ اُنَاس بِاِمَـمِهِمْ)

،

[۱۲] اسراء/سوره۱۷، آیه۷۱.

«روزی که هر گروهی را با پیشوایشان، فرا می‌خوانیم».

نکته مهمّی که در قرآن، برای شناسایی امامِ حق وجود دارد، آن است که به مقام امامت حق رسیدن، برای همگان ممکن نیست و نمی‌توان هر انسان نیکوکاری را که در طریق هدایتْ گام بر می‌دارد و گروهی نیز از وی پیروی می‌نمایند، امام برحق نامید؛ بلکه «آزمون» و «نصب» از سوی خدا، معیار شناختِ امام است و «نصب» الهی، پس از موفقیّت امامان در آزمون‌های الهی است.
در قرآن، مقام چنین امامی برتر از مقام نبوّت است، چنان‌که ابراهیمِ پیامبر، پس از آن که در آزمون‌های بندگی سرفراز شد، با جمله

(جَاعِلُکَ لِلنَّاسِ اِمَامًا)

به مقام امامت، نائل گردید:

(وَ اِذِ ابْتَلَی اِبْرَ هِیمَ رَبُّهُ بِکَلِمَـتٍ فَاَتَمَّهُنَّ قَالَ اِنِّی جَاعِلُکَ لِلنَّاسِ اِمَامًا)

،

[۱۳] بقره/سوره۲، آیه۱۲۴.

«و هنگامی که پروردگارش ابراهیم را به اُموری بیازمود و وی، آن همه را به انجام رسانید، [خدا به او] فرمود: من، تو را برای مردم، پیشوا قرار دادم».

۴ – نقش پیروی از امام در دنیا

پیروی از امام الهی در زندگی دنیوی انسان، تاثیر بسیاری دارد و در واقع، زندگی او را معنادار می‌کند. تکامل، باز شدن دیده حقیقت بین (چشم باطنی) و همنشینی با فرشتگان، از جمله آثار پیروی از پیشوای الهی است.
امام صادق (علیه‌السّلام)، در روایتی، به همه پیروان حقیقی ائمّه (علیهم‌السلام)، چنین بشارت می‌دهد:

«انَّما شِیعَتُنا اصحابُ الاربَعَهِ الاَعیُنِ: عَینانِ فِی الرَّاسِ، وَ عَینانِ فِی القَلبِ، الا وَ الخَلائِقُ کُلُّهُم کَذلِکَ الّا انَّ اللّه َ (عزّوجلّ) فَتَحَ ابصارَکُم وَ اعمی ابصارَهُم»،

[۱۴] شیخ کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۱۵، ح۲۶۰.

شیعیان ما، دارای چهار دیده هستند: دو دیده در سر، و دو دیده در دل. بدانید که همه مردم چنین‌اند، جز این‌که خدای عزوجل، دیدگان شما را بینا کرده و دیدگان آنان را کور ساخته است.

امام (علیه‌السّلام)، در سخن دیگری، برکات شیعه درستْ پیمان را برمی شمُرَد و رتبه‌ای بس ارجمند برای آنان، تصویر می‌نماید:

«لَو انَّ شِیعَتَنَا اسْتَقامُوا لَصافَحَتْهُمُ الْمَلائِکَهُ وَ لَاَظَلَّهُمُ الْغَمامُ وَ لَاَشْرَقوا نَهارَا وَ لَاَکَلوا مِن فَوقِهِم وَ مِن تَحتِ ارجُلِهِم، وَ لَمّا سَاَلوا اللّه َ شَیئا الّا اعطاهُمْ»،

[۱۵] ابن شعبه حرانی، حسن بن علی، تحف العقول، ص۳۰۲.

اگر شیعیان ما استوار بودند، فرشتگان، با آنان دست می‌دادند و ابرها، بر سرشان سایه می‌انداختند و در روز هم می‌درخشیدند و از فرازِ سر و زیرِ پای خود، روزی می‌خوردند (برکت، از آسمان و زمین بر آنان می‌بارید) و هر چه از خدا می‌خواستند، به آنها می‌داد.

آنچه در این سخن آمده، برای شیعیانی است که استوارْگام باشند و افزون بر آن که «خوب هستند»، «خوب بمانند» و مشکلات زندگی، آنها را به بیراهه نکشانَد. نوید امام (علیه‌السّلام)، در واقع، ترجمان این آیه شریف قرآن است که:

(اِنَّ الَّذِینَ قَالُواْ رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَـمُواْ تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلَئِکَهُ)

[۱۶] فصلت/سوره۴۱، آیه۳۰.

«بی گمان، کسانی که گفتند: پروردگار ما، اللّه است، سپس پایداری نمودند، فرشتگان، بر آنان فرود می‌آیند».

بنابراین، ارتباط با فرشتگان، ممکن است و برخی استوارگامان، به چنین مقامی دست یازیده‌اند. آیت اللّه بهاری همدانی، از آن جمله بود که وقتی هنگام صبح به نماز ایستاده بود و به ایشان تذکّر دادند که هنوز وقت اذان نرسیده است، چنین پاسخ می‌دهد:

«وقت اذان، رسیده است و من، جا به جایی فرشتگانِ ماموری را که به هنگام اذان صبح، فرود می‌آیند، می‌بینم».

در برابر این گروه که استقامت می‌ورزند، گروهی دیگر از شیعیان هستند که تنها ادّعای پیروی از امام را دارند؛ ولی در دل، او را نپذیرفته‌اند. بر پایه روایتی از امام صادق (علیه‌السّلام)، مدّعیان دروغین را نمی‌توان شیعه نامید:

«لَیسَ مِن شِیعَتِنا مَن قالَ بِلِسانِهِ وَ خالَفَنا فِی اعمالِنا وَ آثارِنا»

[۱۷] ابن ادریس حلی، مستطرفات السرائر، ص۶۳۹.

[۱۸] علامه مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۶۸، ص۱۶۴، ح۱۳.

شیعه ما نیست، آن که به زبان [از پیروی ما] دَم زند؛ امّا در عمل، برخلاف کردار و آثار ما عمل کند.

اطاعت از امام، در همه شئون زندگی جاری است و نمی‌توان در برخی مسائل، پیرو امام بود و در پاره‌ای دیگر، به اعتقاد خود عمل کرد.
امام صادق (علیه‌السّلام)، در گفتاری، شرط شیعه بودن را اطاعتِ خالص می‌داند و آنانی را که مطیع نیستند و خود را پیرو امام می‌دانند، نفری