پاورپوینت کامل أُسْوَه (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل أُسْوَه (مفردات‌قرآن) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل أُسْوَه (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل أُسْوَه (مفردات‌قرآن) :

منبع: أُسْوَه (قاموس قرآن (جلد ۱))

مقالات مرتبط: أُسْوَه (لغات‌قرآن)، اسوه (مفردات‌نهج‌البلاغه)، اسوه.

أُسْوَه (به ضم الف، سکون سین و فتح واو) از واژگان قرآن کریم به معنای سرمشق و مقتدا است.
این کلمه ۳ بار در قرآن کریم آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای أُسْوَه
۲ – کاربردها
۲.۱ – أُسْوَهٌ (ایه ۲۱ سوره احزاب)
۲.۲ – أُسْوَهٌ (آیه ۴ سوره ممتحنه)
۲.۳ – أُسْوَهٌ (آیه ۶ سوره ممتحنه)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای أُسْوَه

أُسْوَه

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۱، ص۸۷.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۷۶.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۱، ص۲۸.

به معنای سرمشق و مقتدا است.
در مفردات گوید: آن خوب و بد را شامل می‌شود، به همین دلیل در قرآن با کلمه «حسنه» توصیف شده است‌.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۷۶.

در اقرب الموارد گوید: «الْاُسْوَهُ: القُدْوَهُ.»

[۵] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۱، ص۵۷.

۲ – کاربردها

به مواردی از أُسْوَه که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – أُسْوَهٌ (ایه ۲۱ سوره احزاب)

(لَقَدْ کانَ لَکُمْ فی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ)

[۶] احزاب/سوره۳۳، آیه۲۱.

«در اعمال و اقوال رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) برای شما سرمشق خوبی هست.»

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۴۳۲.

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۲۸۸.

[۹]