پاورپوینت کامل أَهْل‌َ الْبَیْت (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل أَهْل‌َ الْبَیْت (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۵۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل أَهْل‌َ الْبَیْت (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل أَهْل‌َ الْبَیْت (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: پاورپوینت کامل أَهْل‌َ الْبَیْت (مفردات‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: اَهْلَ‌ الْبَیْت (مفردات‌قرآن)، أَهْلَ اَلْبَیْتِ‌ (لغات‌قرآن)، اهل البیت.

أَهْل‌َ الْبَیْت (علیهم‌السّلام) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای خانواده‌ گرامی رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) است.
حضرت علی (علیه‌السلام) در موارد گوناگونی از آنان به عنوان الگوی صحیح و درست زندگی یاد نموده و ویژگی‌های آنان را برشمرده است.
حدود دوازده بار در «نهج‌البلاغه» به کار رفته و مستقّلا مورد بحث قرار گرفته‌اند.

فهرست مندرجات

۱ – معنای أَهل‌ الْبَیْت
۲ – حدیث ثقلین
۳ – کاربردها
۳.۱ – أَهْلَ بَیْتِ – خطبه ۹۶ (معرفی اهل بیت)
۳.۲ – عِتْرَهُ – خطبه ۸۶ (مقام اهل بیت)
۳.۳ – نَحْنُ – خطبه ۱۰۸ (شجره نبوت)
۳.۴ – أَهْلَ الْبَیْتِ – خطبه ۱۱۹ (غیر قابل انحراف)
۳.۵ – أَهْلَ الْبِیْتِ – خطبه ۹۲ (فتنه بنی امیه)
۳.۶ – أَهْلَ الْبَیْتِ – حکمت ۱۰۷ (حب خاندان نبوی)
۳.۷ – أَهْلَ الْبَیْتِ – خطبه ۲۲۳ (حرام بودن صدقه)
۳.۸ – أَهْلِ بَیْتِهِ – خطبه ۱۹۰ (اطاعت اهل بیت)
۴ – تعداد کاربردها
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – معنای أَهل‌ الْبَیْت

أَهْل‌َ الْبَیْت (علیهم‌السّلام) به معنای خانواده یا خاندان رسول گرامی اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) است.

[۱] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ج۱، ص۹۶.

[۲] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ج۵، ص۳۱۴.

۲ – حدیث ثقلین

با توجه به منابع اسلامی، قرآن و اهل بیت (علیهم‌السّلام) دو چیز اصیل و پر ارزش هستند که رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) در میان امّت قرار داده است و در حدیثی به صورت متواتر نقل شده است، فرموده‌اند:
إِنّی تارِکٌ فیکُمُ الثَّقَلَیْنِ کِتابُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتی أَهْلُ بَیْتی ما إِنْ تَمَسَّکْتُمْ بِهِما لَنْ تَضِلّوا اَبَدا.

[۳] طبرسی، ابو منصور، الاحتجاج، ج۲، ص۲۵۲، نجف، مطابع النعمان، ۱۹۶۶.

که در صورت عمل به این حدیث، بسیاری از گرفتاری‌های بشریت بویژه مسلمانان مرتفع می‌شد.

۳ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۳.۱ – أَهْلَ بَیْتِ – خطبه ۹۶ (معرفی اهل بیت)

امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) اهل بیت (علیهم‌السّلام) را در نهج البلاغه این‌گونه معرفی می‌نماید:
«اُنظُروا أَهْلَ بَیْتِ نَبِیِّکُمْ فَالْزَموا سَمْتَهُمْ، وَ اتَّبِعوا أَثَرَهُمْ فَلَنْ یُخْرِجوکُمْ مِنْ هُدىً، وَ لَنْ یُعیدوکُمْ فی رَدىً، فَإِنْ لَبَدوا فالْبُدوا، وَ إِنْ نَهَضوا فانْهَضوا، وَ لا تَسْبِقوهُمْ فَتَضِلّوا، وَ لا تَتَأَخَّروا عَنْهُمْ فَتَهْلِکوا.»

[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۲۱۹، خطبه ۹۶.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۱، ص۱۸۹-۱۹۰، خطبه ۹۵.

[۶] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ج۱، ص۱۴۳، خطبه ۹۷.

«نگاه کنید به اهل بیت پیامبرتان ملازم راه و طریقه آن‌ها باشید آن‌ها را سرمشق قرار دهید آن‌ها به هیچ وجه شما را از هدایتی خارج نمی‌کنند و به هیچ وجه به هلاکتی بر نمی‌گردانند، اگر آن‌ها نشستند شما هم بنشینید و اگر برخاستند و شما هم برخیزید، از آن‌ها پیش نیافتید و گرنه گمراه می‌شوید و از آن‌ها عقب نمانید که به هلاکت می‌افتید.»

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۲۰۷، خطبه۹۷.

[۸] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج۲، ص۸۴۷-۸۴۸.

(شرح‌های خطبه:

[۹] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج۲، ص۸۵۶.

[۱۰] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین، ج۴، ص۳۱۴-۳۱۵.

[۱۱] هاشمی خویی، حبیب الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۷، ص۱۳۰.

[۱۲] ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۷، ص۷۶.

)

اگر درست دقت شود این سخن عبارت اخرای ثقلین و مشروح آن در رابطه با اهل بیت (علیهم‌السّلام) و عترت آن حضرت است.
«سمت» در این عبارت به معنی طریق و حال است.
«لبد» به معنی ماندن و نشستن می‌باشد. «لَبَد بِالمَکان: اَقامَ بِه.»

۳.۲ – عِتْرَهُ – خطبه ۸۶ (مقام اهل بیت)

آن حضرت (صلوات‌الله‌علیه) در کلام دیگری جایگاه عظیم اهل بیت (علیهم‌السّلام) را در اسلام چنین ترسیم می‌فرمایند:
«فَأَیْنَ تَذْهَبونَ؟ و أَنَّى تُؤْفَکونَ! وَ الاَْعْلامُ قائِمَهٌ، وَ الایاتُ واضِحَهٌ، وَ الْمَنارُ مَنْصوبَهٌ، فَأَیْنَ یُتاهُ بِکُمْ؟ بَلْ کَیْفَ تَعْمَهونَ وَ بَیْنَکُمْ عِتْرَهُ نَبِیِّکُمْ؟ وَ هُمْ أَزِمَّهُ الْحَقِّ، وَ أَلْسِنَهُ الصِّدْقِ! فأَنْزِلوهُمْ بِأَحْسَنِ مَنازِلِ القُرْآنِ، وَرِدوهُمْ وُرودَ الْهیمِ الْعِطاشِ. أَیُّها النّاسُ، خُذوهَا عَنْ خاتَمِ النَّبِیّینَ (صلى‌الله‌علیه‌وآله): «إِنَّهُ یَموتُ مَنْ ماتَ مِنّا وَ لَیْسَ بِمَیِّت، وَ یَبْلَى مَنْ بَلِیَ مِنّا وَ لَیْسَ بِبال»، فَلا تَقولوا بما لا تَعْرِفونَ، فَإنَّ أَکْثَرَ الْحَقِّ فیما تُنْکِرونَ، وَ اعْذِروا مَنْ لا حُجَّهَ لَکُمْ عَلَیْهِ ـ وَ أَنا هُوَ ـ أَ لَمْ أَعْمَلْ فیکُمْ بِالثَّقَلِ الاَْکْبَرِ! وَ أَتْرُکْ فیکُمُ الثَّقَلَ الاَْصْغَرَ! وَ رَکَزْتُ فیکُمْ رایَهَ الاِْیمانِ، وَ وَقَفْتُکُمْ عَلَى حُدودِ الْحَلالِ وَ الْحَرامِ.»

[۱۳] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۱۷۲، خطبه ۸۶.

[۱۴] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ص۱۵۲، خطبه ۸۵.

[۱۵] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۱۱۹، خطبه ۸۷.

یعنی «از راه راست به کجا می‌روید به کجا منحرف می‌شوید، دلائل حق برپاست آیات حق واضح است، علامات خیر و شر برافراشته است، چطور شما را به ضلالت می‌برند و چه طور سرگردان می‌مانید، با آن‌که اهل بیت پیامبرتان در میان شماست، آن‌ها دستگیره‌های حقّند و ارکان دین و زبان‌های راستگوی وحی هستند، آن‌ها را در بهترین ردیف‌های قرآن قرار بدهید و به دریای علم آن‌ها وارد شوید مانند: ورود شتران عطشان. ایها الناس این حقیقت را از رسول الله یاد گیرید که درباره اهل بیت (علیهم‌السّلام) فرمود: هر کس از ما بمیرد مرده نیست و هر کس از ما در قبر بپوسد پوسیده نیست، چیزی را که نمی‌دانید نگویید، چون بیشتر حق در آن است که نمی‌دانید، معذور دارید (در گفتن و عمل) آن کس را که حجتی علیه او ندارید و آن من هستم. آیا در میان شما به ثقل اکبر (قرآن) عمل نکردم آیا در میان شما ثقل اصغر (حسن و حسین) را باقی نمی‌گذارم! پرچم ایمان را در میان شما زدم و شما را بر حلال و حرام واقف کردم.»

[۱۶] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۱۷۱، خطبه ۸۷.

[۱۷] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج۲، ص۶۳۰.

(شرح‌های خطبه:

[۱۸] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج۲، ص۶۳۲.

[۱۹] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیر المومنین(ع)، ج۳، ص۵۷۹.

[۲۰] هاشمی خویی، حبیب‌الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۶، ص۱۹۴.

[۲۱] ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۶، ص۳۷۵.

)

آن حضرت (علیه‌السلام) در جملاتی اهل بیت را این چنین معرفی می‌نماید:
۱- عترت رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) همان علی و فاطمه و حسنین و بعد از آن‌ها امامان (علیهم‌السّلام) هستند.
ابن ابی الحدید در این رابطه می‌گوید: عترت رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) همان است که پیامبر گرامی اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) درباره‌ی آن‌ها فرموده است:
«إِنّی تارِکٌ فیکُمُ الثَّقَلَیْنِ … وَ عِتْرَتی أَهْلُ بَیْتی.»

[۲۲] ابن ابی الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۶، ص۳۷۵، قم، مکتبه آیه الله العظمی المرعشی النجفی (ره)، بی‌تا.

هچنین آن‌ها کسانی هستند که ایشان عبا را بر سر آن‌ها کشید و فرمود:
«اَلَّلهُمَّ هَؤُلاءِ أَهْلُ بَیْتی فأذْهِبْ عَنْهُمْ الرِّجْسَ.»

[۲۳] ابن ابی الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۶، ص۳۷۶، قم، مکتبه آیه الله العظمی المرعشی النجفی (ره)، بی‌تا.

و آن وقتی بود که آیه

(اِنَّما یُریدُ اللّهُ لِیُذْهِبَ)

[۲۴] احزاب/سوره۳۳، آیه۳۳.

نازل شد.
۲- در بیانی دیگر درباره‌ اهل بیت (علیهم‌السّلام) فرموده است:
«وَ هُمْ أَزِمَّهُ الْحَقِّ.»

[۲۵] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۱۷۲، خطبه ۸۶.

و این بیان به این جهت است که حق پیوسته با آن‌ها بوده و در دست آن‌هاست.
چنان‌که رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) درباره‌ امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) فرموده است:
«یَدورُ مَعَهُ الْحَقُّ حَیْثُما دارَ.»

[۲۶] طبرسی، ابو منصور، الاحتجاج، ج۱، ص۱۵۷، نجف، مطابع النعمان، ۱۹۶۶.

بنابراین تعبیر: ««هُمْ أَزِمَّهُ الْحَقِّ»» یعنی آن‌ها حق را می‌کشند، هر جا که بروند، حق با آن‌ها می‌رود.
۳- عبارت ««فأَنْزِلوهُمْ بِأَحْسَنِ مَنازِلِ القُرْآنِ»» بدین معنی است که اهل بیت (علیهم‌السّلام) هم باید در میان ما مانند قرآن باشند، گویی منظور آن حضرت از «احسن منازل» مورد عمل قرار دادن دستورات اهل بیت (علیهم‌السّلام) است.
۴- این تعبیر: ««وَرِدوهُمْ وُرودَ الْهیمِ الْعِطاشِ»» نیز به این معنی است که «اهیم» شتر تشنه‌ای‌ است که از آب سیر نمی‌شود.
جمع آن «هیم» و عطاش جمع عطشان است؛ یعنی همانطور که شتران تشنه با سرعت به طرف آب می‌روند، در اخذ علوم اهل بیت و رفتن به پیش آن‌ها مانند آن شتران باشید.
۵- عبارت ««مَن