پاورپوینت کامل محمد بن احمد قمی

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محمد بن احمد قمی دارای ۷۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محمد بن احمد قمی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل محمد بن احمد قمی :

مقالات مرتبط: پاورپوینت کامل محمد بن احمد قمی (مقاله‌دوم).

اِبْن شاذان‌، محمد بن احمد بن علی بن حسن قمی (ح ۳۳۵- ح ۴۲۰ق /۹۴۶-۱۰۲۹م)، فقیه و محدث امامی می باشد.

فهرست مندرجات

۱ – زندگینامه
۱.۱ – کوفی یا قمی ابن شادان
۲ – ابن شاذان در بغداد
۲.۱ – ملاقات اساتید
۲.۲ – استاد شیخ طوسی
۲.۳ – اساتید وی
۲.۴ – شاگردان وی
۲.۵ – شیخ فقیه
۲.۶ – خبرویت در علم حدیث
۲.۷ – عدم وجود جرح
۳ – آثارابن شاذان
۳.۱ – نظرات در مورد مائه منقبه
۳.۲ – کتب منسوب به ابن شاذان
۴ – فهرست منابع
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – زندگینامه

پدر وی از محدثان بزرگ و به قولی شیخ امامیه در روزگار خود

[۱] نجاشی احمد، الرجال‌، ج۱، ص۶۲، بمبئی‌، ۱۳۱۷ق /۱۸۹۹م.

[۲] ابن حجر احمد، لسان المیزان‌، ج۱، ص۲۳۴، حیدرآباد دکن‌، ۱۳۳۱ق.

و مادرش خواهرزاده ابن قولویه‌، از مشایخ بزرگ امامیه بوده است

[۳] کراجکی ابوالفتح‌، کنزالفوائد، ج۱، ص۱۸۵، تبریز، ۱۳۲۲ق.

[۴] کراجکی ابوالفتح‌، کنزالفوائد، ج۱، ص ۱۹۶، تبریز، ۱۳۲۲ق. ‌

[۵] کراجکی ابوالفتح‌، کنزالفوائد، ج۱، ص ۲۲۰، تبریز، ۱۳۲۲ق.

[۶] طوسی محمد، امالی‌، ج۲، ص۲۹۵، بغداد، ۱۳۸۴ق/ ۱۹۶۴م.

[۷] طوسی محمد، امالی‌، ج۲، ص ۳۰۰، بغداد، ۱۳۸۴ق/ ۱۹۶۴م.

از آنجا که ابن شاذان و پدرش‌، «قمی» خوانده شده‌اند و با بررسی مشایخ پدر وی و نیز خویشاوندی او با ابن قولویه چنین برمی آید که اصل این خانواده از قم بوده است. اطلاق نسبت « کوفی » به ابن شاذان نخستین بار در امل الا¸مل حر عاملی

[۸] حرعاملی محمد، امل الا¸مل‌، ج۲، ص۲۴۱، به کوشش احمد حسینی‌، بغداد، ۱۳۸۵ق/ ۱۹۶۵م.

دیده شده و سپس به پیروی از آن در منابع بعدی آمده است.

[۹] افندی اصفهانی عبدالله‌، ریاض العلماء، ج۵، ص۲۶، قم‌، ۱۴۰۱ق /۱۹۸۱م.

[۱۰] بهبهانی محمدباقر، تعلیقات منهج المقال‌، ج۱، ص۴۹۶، تهران‌، ۱۳۰۶ق.

۱.۱ – کوفی یا قمی ابن شادان

برخی از محققان درصدد یافتن محملی برای جمع بین نسبت کوفی و قمی وی بوده اند،

[۱۱] خوانساری محمد باقر، روضات الجنات‌، ج۶، ص۱۸۰، تهران‌، ۱۳۸۲ق /۱۹۶۲م.

لیکن با توجه به این‌که حرعاملی در اثبات الهداه

[۱۲] حرعاملی محمد، اثبات الهداه، ج۱، ص۳۱، قم‌، ۱۳۹۹ق /۱۹۷۹م.

به ابن شاذان تنها لقب «قمی» داده‌، احتمالاً نسبت کوفی در دمل الا¸مل نوعی سهوالقلم بوده است. در جمال الاسبوع ابن طاووس

[۱۳] ابن طاووس علی‌، جمال الاسبوع‌، ج۱، ص ۱۳۶، تهران‌، ۱۳۳۰ق.

و چند نوشته معاصر ابن شاذان را «فامی» نیز خوانده اند،

[۱۴] آقابزرگ‌، طبقات‌، ج۱، ص۱۵۰، قرن ۵، بیروت‌، ۱۳۹۱ق.

[۱۵] ابطحی محمدباقر، مقدمه بر مائه منقبه، ج۱، ص۵، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

لیکن نجاشی

[۱۶] نجاشی احمد، الرجال‌، ج۱، ص۶۲، بمبئی‌، ۱۳۱۷ق /۱۸۹۹م.

این نسبت را مربوط به پدر ابن شاذان دانسته است.

۲ – ابن شاذان در بغداد

درباره تاریخ و محل تولد و وفات ابن شاذان اطلاع دقیقی در دست نیست‌، تنها می‌دانیم که وی در ۳۷۴ق /۹۸۴م در کوفه استماع حدیث کرده

[۱۷] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۱۸، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

و در ۴۱۲ق /۱۰۲۱م در مکه مکرمه مجلس درس داشته است

[۱۸] کراجکی ابوالفتح‌، کنزالفوائد، ج۱، ص ۶۲، تبریز، ۱۳۲۲ق.

[۱۹] کراجکی ابوالفتح‌، کنزالفوائد، ج۱، ص ۲۵۹، تبریز، ۱۳۲۲ق.

[۲۰] کراجکی ابوالفتح‌، التفضیل‌، ج۱، ص۲۵، به کوشش محدث ارموی‌، تهران‌، ۱۴۰۳ق /۱۹۸۳م.

[۲۱] ابن طاووس علی‌، الیقین‌، ج۱، ص۱۳۲، نجف‌، ۱۳۶۹ق.

از بررسی مشایخ ابن شاذان و در مواردی از تصریح خود وی می‌توان نتیجه گرفت که او دوران جوانی خود را در بغداد سپری کرده است.

[۲۲] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص ۱۲۸، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

[۲۳] آقابزرگ‌، طبقات‌، ج۱، ص۱۵۱، قرن ۵، بیروت‌، ۱۳۹۱ق.

روایت ابن شاذان از شریف حسن بن حمزه مرعشی نشان می‌دهد که وی محتملاً در فاصله سال های ۳۵۶- ۳۵۸ق بین ورود مرعشی به بغداد تا وفات وی‌، در بغداد بوده و تنها در این فاصله زمانی‌، ملاقات این دو در بغداد میسر بوده است. به همین ترتیب ملاقات ابن شاذان با ابن بابویه نیز ظاهراً در ۳۵۴ق در بغداد بوده است. از این رو می‌توان حدس زد که وی از سال های ۳۵۲- ۳۵۵ق در بغداد آغاز به فراگیری حدیث و احتمالاً دیگر علوم اسلامی کرده است.

۲.۱ – ملاقات اساتید

ابن شاذان در آغاز جوانی از محضر استادان برجسته ای از جمله پدر خود و دایی مادرش ابن قولویه که ظاهراً در آن زمان ساکن بغداد بوده اند، بهره گرفته و گاه برای استماع حدیث از برخی استادان به نواحی مختلف حومه بغداد چون محمدیه و رصافه آمد و شد می‌کرده است.

[۲۴] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۸۴، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

[۲۵] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۱۶۱، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

وی در دوره ای از زندگی خود که می‌تواند از ۳۶۰ تا ۴۱۰ق باشد، به منظور ملاقات استادان و مشایخ مراکز علمی آن روزگار عزم سفر نمود و در برخی از این مراکز برای مدتی اقامت گزید. در سفر به کوفه که در حدود ۳۷۴ق بوده‌، از مشایخ آن شهر چون ابن سختویه و مسافرینی که از کوفه عبور می‌کردند، چون صرام نیشابوری بهره جست.

[۲۶] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۱۸، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

در مسافرت به ری از استادانی چون ابوالحسن احمد بن حسن رازی و احمد بن حسن نیشابوری که او نیز در ری مسافر بوده‌، استفاده کرد.

[۲۷] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۱۲۷، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

[۲۸] ابن طاووس علی‌، جمال الاسبوع‌، ج۱، ص۱۳۶، تهران‌، ۱۳۳۰ق.

[۲۹] ابن طاووس علی‌، جمال الاسبوع‌، ج۱، ص۱۴۲، تهران‌، ۱۳۳۰ق.

بعید به نظر می‌رسد که ابن شاذان در سفر به ری گزارش به قم که مشایخ بزرگی در آنجا بوده اند، نیفتاده باشد. وی سفری نیز به خراسان داشته و در نیشابور از مشایخی چون ابن مامویه اصفهانی حدیث شنیده است.

[۳۰] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۱۴۳، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

۲.۲ – استاد شیخ طوسی

به هر حال ابن شاذان پس از این دوره مسافرت‌، به بغداد بازگشته و در فاصله سال های ۴۰۸ تا ۴۱۲ق بین ورود شیخ طوسی به بغداد و سفر وی به مکه مکرمه با او ملاقات داشته و شیخ از محضر وی استفاده کرده است. ابن شاذان پس از مدتی اقامت در بغداد به مکه سفر کرد و در ۴۱۲ق در آنجا مجلس درس دایر ساخت.
با توجه به این‌که شیخ طوسی و نجاشی در زمان اقامت اخیر وی در بغداد با وی تماس مستقیم و نزدیک داشته و در کتب فهرست خود که در فاصله [سال|سال های]] ۴۳۶-۴۵۰ق نوشته شده‌، ابداً ذکری از تألیفات ابن شاذان نکرده اند، می توان نتیجه گرفت که وی پس از سفر به مکه آغاز به تصنیف کرده و نوشته های وی قبل از این دوره‌، منحصر به یاددشت‌ها و اجزای رایی وی بوده است. همچنین از سکوت شیخ طوسی و نجاشی می‌توان نتیجه گرفت که وی دیگر هرگز به بغداد مراجعت نکرده و احتمالاً در مکه بدرود حیات گفته است.

۲.۳ – اساتید وی

ابن شاذان در مراکز علمی مهم زمان خود از مشایخ بسیاری بهره گرفته که ما نام ۶۵ تن از آنان را در اختیار داریم و از آن جمله می‌توان از ابوغالب زراری ‌، تلعکبری‌، ابن عیاش جوهری‌، ابوالمفضل شیبانی و ابن بابویه نام برد

[۳۱] طوسی محمد، امالی‌، ج۲، ص۲۹۴-۳۰۰، بغداد، ۱۳۸۴ق/ ۱۹۶۴م.

[۳۲] طوسی محمد، امالی‌، ج۲، ص۳۱۷، بغداد، ۱۳۸۴ق/ ۱۹۶۴م.

[۳۳] ابن طاووس علی‌، جمال الاسبوع‌، ج۱، ص۱۳۶، تهران‌، ۱۳۳۰ق.

[۳۴] ابن طاووس علی‌، جمال الاسبوع‌، ج۱، ص ۱۳۸، تهران‌، ۱۳۳۰ق.

[۳۵] ابن طاووس علی‌، جمال الاسبوع‌، ج۱، ص ۱۴۲، تهران‌، ۱۳۳۰ق.

[۳۶] ابن طاووس علی‌، جمال الاسبوع‌، ج۱، ص ۱۴۵، تهران‌، ۱۳۳۰ق.

[۳۷] مجلسی محمدباقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۱۰۹، بیروت‌، مؤسسه الوفاء.

[۳۸] مجلسی محمدباقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۱۱۱، بیروت‌، مؤسسه الوفاء.

[۳۹] آقابزرگ‌، طبقات‌، ج۱، ص۱۵۱، قرن ۵، بیروت‌، ۱۳۹۱ق.

[۴۰] ابطحی محمدباقر، مقدمه بر مائه منقبه، ج۱، ص۱۰-۱۴، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

بعضی با تکیه بر دو سند از کتاب مائه منقبه، ابن عقده (د ۳۳۳ق /۹۴۴م) و محمد بن حسن بن ولید (د ۳۴۳ق /۹۵۴م) را نیز از مشایخ ابن شاذان شمرده اند،

[۴۱] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۱۰، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

[۴۲] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۱۲، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

[۴۳] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۷۱، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

[۴۴] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۱۴۸، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

لیکن با توجه به تاریخ وفات آن دو و شرایط زمانی ابن شاذان و توجه به این‌که در موارد دیگری بین آن دو و ابن شاذان در روایت واسطه وجود دارد

[۴۵] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۴۰، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

[۴۶] کراجکی ابوالفتح‌، کنزالفوائد، ج۱، ص ۶۳، تبریز، ۱۳۲۲ق.

۲.۴ – شاگردان وی

می توان نتیجه گرفت که در این دو سند واسطه اسقاط شده است. در مورد شاگردان وی اطلاعات ما بسیار محدود است و تنها اسامی ۶ تن از آنان را در اختیار داریم: ابوالفتح کراجکی (د ۴۴۹ق /۱۰۵۷م) در مکه ، نجاشی (د ۴۵۰ق /۱۰۵۸م) ظاهراً در بغداد ،

[۴۷] نجاشی احمد، الرجال‌، ج۱، ص۶۲، بمبئی‌، ۱۳۱۷ق /۱۸۹۹م.

شیخ طوسی (د ۴۶۰ق /۱۰۶۷م) در بغداد،

[۴۸] طوسی محمد، امالی‌، ج۲، ص۲۹۴-۳۰۰، بغداد، ۱۳۸۴ق/ ۱۹۶۴م.

[۴۹] طوسی محمد، امالی‌، ج۲، ص۳۱۷، بغداد، ۱۳۸۴ق/ ۱۹۶۴م.

شریف ابوطالب زینبی،

[۵۰] گنجی محمد، کفایه الطالب‌، ج۱، ص۲۵۱، به کوشش محمد هادی امینی‌، تهران‌، ۱۴۰۴ق /۱۹۸۴م.

[۵۱] گنجی محمد، کفایه الطالب‌، ج۱، ص۳۲۱، به کوشش محمد هادی امینی‌، تهران‌، ۱۴۰۴ق /۱۹۸۴م.

[۵۲] ذهبی محمد، میزان الاعتدال‌، ج۳، ص۴۶۶، به کوشش علی محمد یجاوی‌، قاهره‌، ۱۳۸۲ق /۱۹۶۲م.

ابونصر احمد بن شهریار خازن

[۵۳] مجلسی محمدباقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۱۰۹، بیروت‌، مؤسسه الوفاء.

[۵۴] مجلسی محمدباقر، بحارالانوار، ج۳۵، ص۱۱۱، بیروت‌، مؤسسه الوفاء.

[۵۵] آقابزرگ‌، طبقات‌، ج۱، ص۱۶۶، قرن ۵، بیروت‌، ۱۳۹۱ق.

و محمد بن علی بن محمد بن جعفر ادیب

[۵۶] خوارزمی موفق‌، مناقب‌، ج۱، ص۲، نجف‌، ۱۹۶۵م.

طبق اظهار ابن طاووس‌ ، هارون بن موسی تلعکبری (د ۳۸۵ق /۱۰۳۶م) از ابن شاذان کتاب مائه منقبه را شنیده و روایت کرده است

[۵۷] ابن طاووس علی‌، الیقین‌، ج۱، ص۵۶، نجف‌، ۱۳۶۹ق.

لیکن تلعکبری سال‌ها پیش از تألیف این کتاب وفات یافته بوده است.

۲.۵ – شیخ فقیه

درباره اطلاع ابن شاذان از علم فقه تنها چیزی که می‌دانیم این است که کراجکی اغلب از وی با عنوان « شیخ فقیه » یاد کرده و این تعبیر در کلام برخی دیگر از راویان مستقیم یا غیر مستقیم ابن شاذان نیز به چشم می‌خورد.

[۵۸] کراجکی ابوالفتح‌، التفضیل‌، ج۱، ص۲۵، به کوشش محدث ارموی‌، تهران‌، ۱۴۰۳ق /۱۹۸۳م.

[۵۹] ابن شاذان محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۱۷، به کوشش محمدباقر ابطحی‌، قم‌، ۱۴۰۷ق/ ۱۹۸۷م.

[۶۰] آقابزرگ‌، طبقات‌، ج۱، ص۱۵۱، قرن ۵، بیروت‌، ۱۳۹۱ق.

در مورد علم حدیث‌، کراجکی متذکر شده که وی در حدیث عامه و خاصه دارای تقدمی مسلم و علمی ثاقب بوده و این گفته با نظری به کتاب مائه منقبه روشن می‌شود که از واقعیت فاصله زیادی ندارد

[۶۱] نوری حسین‌، مستدرک الوسائل‌، ج۳، ص۵۰۰، تهران‌، ۱۳۱۸- ۱۳۲۱ق.

۲.۶ – خبرویت در علم حدیث

ابن شاذان در نقل حدیث ظرافت‌هایی به خرج داده و در موارد لازم به مکان و زمان تحدیث و به این‌که تحدیث از روی کتاب بوده یا‌ به‌طور شفاهی انجام شده‌، اشاره می‌کند. دقت ابن شاذان در نکات فنی حدیث و نیز تنوع مشایخ وی از شیعه و سنی تنها با چند تن از راویان شیعه چون ابن بابویه قابل قیاس است.
وی هم از نظر انتخاب حدیث و هم از نظر سعی در جمع آوری احادیث مناقب و نصوص از طرق عامه‌، تا حدودی از استادانی چون ابن عیاش در مقتضب الاثر و تألیفات دیگر او و ابوالمفضل شیبانی در «احادیث نصوص» و جز آنان الهام گرفته است. قریب به ۷۰ درصد از احادیث کتاب مائه منقبه احادیثی است که یافتن آن در منابع موجود مشکل یا غیر ممکن است و در میان ۳۰ درصد باقی احادیث مشهور و متداول در کتب قدیمه به ندرت پیدا می‌شود.