توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امامیّه (فقه سیاسی) دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امامیّه (فقه سیاسی)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل امامیّه (فقه سیاسی) :

پاورپوینت کامل امامیّه (فقه سیاسی)

منبع: امامیّه

مقالات مرتبط: مذهب امامیه.

امامیّه، یکی از شاخه‌های مهم شیعه است که تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ و تمدن اسلامی داشته است.
این مذهب که به جعفری یا اثنی‌عشری نیز شناخته می‌شود، بر امامت معصوم و هدایت الهی امامان تأکید دارد.
اصطلاح «شیعه» ابتدا به یاران حضرت علی (علیه‌السلام) اشاره داشت و طی تاریخ معانی و کاربردهای مختلفی یافته است.
امامان دوازده‌گانه در اعتقادات امامیه جایگاه ویژه‌ای دارند و طاعت از آن‌ها بر همه واجب شمرده می‌شود.
پس از وفات امام یازدهم، دوره غیبت امام دوازدهم آغاز شد و او به صورت نهان هدایت امت را بر عهده دارد.
امامیه امروز در ایران و دیگر کشورهای اسلامی جمعیتی قابل توجه دارد و میراث فقهی و اعتقادی خود را حفظ کرده است.

فهرست مندرجات

۱ – پیشینه و تعاریفامامیّه
۲ – واژه‌های تاریخی و استفاده از اصطلاحات
۳ – توسعه امامیّه و نقش امامان
۳.۱ – دوره امامت امام صادق (علیه‌السلام)
۳.۲ – پراکندگی پیروان پس از وفات امام صادق (علیه‌السلام)
۳.۳ – درگذشت عبدالله افطح و وحدت پیروان
۴ – حبس امام کاظم (علیه‌السلام) و شکل‌گیری اختلافات
۵ – دوره امامت امام رضا (علیه‌السلام)
۶ – امامت امامان پس از رضا (علیه‌السلام)
۷ – فقه و اعتقادات فرقه‌های امامیه
۸ – وضعیت کنونی مذهب امامیه
۹ – تعالیم و نهادهای اساسى
۱۰ – امامت و حجت
۱۱ – تبیین نظریه امامت
۱۲ – امامان دوازده‌گانه و عصر غیبت
۱۳ – پانویس
۱۴ – منبع

۱ – پیشینه و تعاریفامامیّه

امامیّه ، عنوان یکى از مذاهب اسلامی است که نقشى اساسى در شکل‌گیرى فرهنگ و تمدن اسلامى ایفا کرده‌اند.
شیعه امامیه که به‌اختصار در زبان عام شیعه، و در زبان فقها امامیه هم خوانده مى‌شود، امروزه مذهبى با ویژگى‌هاى مشخص است که بدان مذهب جعفرى، یا اثنى‌عشرى نیز اطلاق مى‌شود.
در تداول کنونى میان اصطلاحات یاد شده، عموما تفاوتى ملحوظ نمى‌شود و با آنها همچون الفاظى مترادف برخورد مى‌شود.
در این میان، شیعه در کاربردى مطلق نزد امامیه، به شیعه امامیه راجع مى‌شود و در کاربردى وسیع‌تر شامل زیدیه و اسماعیلیه نیز خواهد شد.
با دور شدن از سده حاضر و روى آوردن به نگرشى تاریخى، هر یک از این اصطلاحات معنایى ویژه مى‌یابند و رابطه‌هاى عموم و خصوص میان آنها، بسته به دوره‌هاى تاریخى متفاوت مى‌شوند.
اصطلاح امامیه نیز به نحوى اجتناب‌ناپذیر درگذر تاریخ دگرگونى مى‌پذیرد و از همین رو، باید در برهه‌هاى مختلف تاریخى، اصطلاحى تعریف شده باشد.

۲ – واژه‌های تاریخی و استفاده از اصطلاحات

دست‌کم از اوایل سده دوم (هجری قمری)، این گروه مذهبى از سوى مخالفان با عنوان نکوهش آمیز «رافضه»، خوانده شده است و گاه عالمان امامیه در صدد بوده‌اند تا تفسیرى ستایش‌آمیز از این عنوان ارائه کنند.
در بازگشت به تعبیر شیعه، باید گفت که در زبان عربى سده نخست هجرى، شیعه در کاربرد مطلق به معناى گروهى از مردم

[۱] مریم/سوره۱۹، آیه۶۹.

و در صورت اضافه به معناى یاران و پیروان

[۲] قصص/سوره۲۸، آیه۱۵.

بوده است.
آنچه منشأ پدید آمدن اصطلاح شیعه شده، کاربرد ترکیبى «شیعه علی (علیه‌السلام)» در جریان‌هاى تاریخى – مذهبى سده نخست (هجرى قمری) بوده است؛ اما در ظاهر شکل مختصر شده این اصطلاح در همان سده نیز تداول داشته است.

۳ – توسعه امامیّه و نقش امامان

در دو دهه گذار از سده اول به سده دوم (هجری قمری)، امام محمد باقر (علیه‌السلام) به تدقیق و تفصیل تعالیم شیعه اهتمام ورزید و روایات پرشمار منقول از آن حضرت در باره فقه و دیگر تعالیم دینى نشان از آن دارد که آموزش‌هاى دینى شیعه از روزگار آن حضرت روى به تدوین و شکل‌گیرى نهاده است.
اگرچه خط اصلى تشیع پس از وفات آن حضرت، فرزند ایشان امام جعفر صادق (علیه‌السلام) را به پیشوایى مى‌شناخت، اما همزمان زید بن علی، برادر امام باقر (علیه‌السلام)نیز براى گروهى از شیعیان به عنوان امام پذیرفته شد و زمینه‌اى براى تشکل مکتبى جدید در میان شیعه با عنوان زیدیه شد.
از میانه سده دوم (هجری قمری)، تاریخ افتراق شیعه را باید در دو جریان موازى: امامیه و زیدیه، و نیز جریانى منشعب از امامیه با عنوان اسماعیلیه پیگیرى کرد.
در این میان اسماعیلیه هر زمان که به شریعت پایبند بوده‌اند و فقهى داشته‌اند، مکتب فقهى آنان پیوسته به مکتب امامیه بوده است و در صفوف زیدیه، یکى از فرق آنان با عنوان جارودیه، در طول عمر کوتاه خود، همواره از دیگر زیدیان به امامیان نزدیک‌تر بوده است.

۳.۱ – دوره امامت امام صادق (علیه‌السلام)

دوره امامت امام صادق (علیه‌السلام) از طرفى با دوره انتقال سیاسى، و در نتیجه فضایى مساعد براى فعالیت‌هاى فرهنگى، و از دگر سو با عصر تدوین علوم اسلامى مقارن بود؛ در چنین فرصتى، امام صادق (علیه‌السلام)راه تدقیق و تفصیل تعالیم مذهب را که امام باقر (علیه‌السلام) گشوده بود، ادامه داد و چنانکه از روایات بى‌شمار منقول از آن حضرت آشکار مى‌شود، او ضمن تعیین مواضع امامیه در جوانب گوناگون تعالیم دینى، مهم‌ترین نقش را در تدوین فقه امامیه ایفا کرده است.

۳.۲ – پراکندگی پیروان پس از وفات امام صادق (علیه‌السلام)

هنگام وفات امام صادق (علیه‌السلام) در ۱۴۸ (هجری قمری)، پیروان آن حضرت متفرق شدند.
گروهی که در تاریخ، اسماعیلیه نام گرفته‌اند، محمد بن اسماعیل نواده آن حضرت را به امامت شناختند که پدر او فرزند مهتر امام بوده، و در زمان حیات امام در گذشته بوده است؛ اما از دیگر پیروان، برخى عبدالله افطح فرزند آن حضرت را از باب مهترى در سال، به عنوان امام شناختند و برخى دیگر با تمسک به نص امام صادق (علیه‌السلام)، به امامت امام موسی کاظم (علیه‌السلام) باور داشتند.
در فهرستى که منابع فرقه شناسی متقدم به دست داده‌اند، در ذکر نخستین مدافعان امامت آن حضرت، از بزرگانى چون هشام بن حکم، هشام بن سالم، ابوبصیر و مفضل بن عمر نام‌برده شده است.

۳.۳ – درگذشت عبدالله افطح و وحدت پیروان

عبدالله افطح حدود ۷۰ روز پس از وفات پدر درگذشت و از آنجا که پسرى از خود بر جاى نگذاشت، پیروان او به اتفاق روی به امام کاظم (علیه‌السلام)آوردند؛ در این میان برخى آن حضرت را به عنوان امام هشتم شناخت