توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل افعال ماضی (صرف و نحو) دارای ۳۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل افعال ماضی (صرف و نحو)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل افعال ماضی (صرف و نحو) :

فعل ماضی (صرف و نحو)

منبع: فعل ماضی (صرف و نحو)

فعل ماضی از اصطلاحات ادبیات عرب، فعلی است که بر رویدادی در زمان گذشته دلالت می‌کند.

فهرست مندرجات

۱ – تعریف
۲ – ویژگی‌های صرفی و نحوی فعل ماضی
۳ – شواهد قرآنی
۳.۱ – قَالَا (سوره اعراف/سوره۷، آیه۲۳)
۳.۲ – قَتَلَ (سوره بقره/سوره۲، آیه۲۵۱)
۳.۳ – کَتَبَ (سوره مائده/سوره۵، آیه۲۱)
۳.۴ – ذَهَبَ (سوره بقره/سوره۲، آیه۱۷)
۳.۵ – اَکَلَ (سوره مائده/سوره۵، آیه۳)
۳.۶ – خَلَقَ (سوره بقره/سوره۲، آیه۲۹)
۳.۷ – جَعَلَ (سوره بقره/سوره۲، آیه۲۲)
۳.۸ – خَافَتْ (سوره نساء/سوره۴، آیه۱۲۸)
۳.۹ – ذَهَبَتْ (سوره ممتحنه/سوره۶۰، آیه۱۱)
۳.۱۰ – کَفَرْتُ (سوره ابراهیم/سوره۱۴، آیه۲۲)
۳.۱۱ – قَتَلْتُ (سوره قصص/سوره۲۸، آیه۳۳)
۳.۱۲ – عَصَیْتُ (سوره یونس/سوره۱۰، آیه۱۵)
۳.۱۳ – خَلَقْتُ (سوره مدثر/سوره۷۴، آیه۱۱)
۳.۱۴ – جَعَلْتُ (سوره مدثر/سوره۷۴، آیه۱۲)
۳.۱۵ – کَتَبْتَ (سوره نساء/سوره۴، آیه۷۷)
۳.۱۶ – فَعَلْتَ (سوره شعراء/سوره۲۶، آیه۱۹)
۳.۱۷ – کَفَرْتَ (سوره کهف/سوره۱۸، آیه۳۷)
۳.۱۸ – خَلَقْتَ (سوره آل عمران/سوره۳، آیه۱۹۱)
۳.۱۹ – قالتا (سوره فصلت/سوره۴۱، آیه۱۱)
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – تعریف

زمان فعل ماضی در اصطلاح ادبیات عرب، فعلی است که بر رویدادی در زمان گذشته دلالت می‌کند.

[۱] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۴۹۵.

[۲] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۱۷.

۲ – ویژگی‌های صرفی و نحوی فعل ماضی

۱. فعل ماضی به چهار نوع تقسیم می‌شود:

(۱) کامل: بر کاری دلالت می‌کند که به طور کامل پایان یافته و ارتباطی به کار دیگر ندارد.

[۳] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۱۸.

«بَرِئَ المَرِیضُ» (بیمار بهبود یافت).

(۲) سابق: بر کاری دلالت می‌کند که پس از کار تمام شده‌ای انجام گرفته باشد.

[۴] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۱۸.

«عُلَّتِ الصَّیْحَهُ بَعْدَ أَنْ لَفَظَ المَرِیضُ رُوحَهُ» (فریاد بلند شد پس از آنکه بیمار جان سپرد).

(۳) أکمل: بر کاری دلالت می‌کند که در زمان غیر معین و نیز پیش از کار دیگری انجام شده باشد.

[۵] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۱۸.

«کُنْتُ قَدْ کَتَبْتُ الرِّسَالَهَ» (من قبلاً نامه را نوشته بودم).

(۴) ناقص: بر کاری دلالت می‌کند که به همراه کار دیگری انجام شده باشد.

[۶] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۱۸.

«کُنْتُ أَکْتُبُ لَمَّا دَخَلَ» (در حال نوشتن بودم وقتی که وارد شد).

۲. فعل مضارع پس از «لَم» و «لَمَّای» جازم، به ماضی تبدیل می‌شود:

«زُرْتُکَ وَلَمْ تَکُنْ فِی البَیْتِ» (به تو سر زدم در حالی که در خانه نبودی).

«قَطَفْتُ الثَّمَرَهَ وَلَمَّا تَنْضَجْ» (میوه را چیدم در حالی که هنوز نرسیده بود).

۳. فعل مضارع غالباً پس از «لَو» شرطیه، به ماضی تبدیل می‌شود:

«لَوْ یَنْتَبِهُونَ إِلَی الشَّرْحِ لَاسْتَفَادُوا» (اگر به شرح توجه می‌کردند سود می‌بردند).

۴. بناء فعل ماضی: اصل در فعل‌ها بناء است و فعل‌هایى که معرب‌اند، خلاف اصل‌اند.

[۷] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

[۸] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۲۸۷.

[۹] دقر، عبدالغنی، معجم القواعد العربیه فی النحو و التصریف، ص۱۲۶.

فعل ماضى، لفظا مبنی بر فتحه است و این، علامت اصلى بناء آن است.

[۱۰] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۳۱۱.

[۱۱] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۵.

۵. فعل ماضی، مبنی بر فتحه

[۱۲] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۳۱۱.

یا ضمّه

[۱۳] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۳۱۱.

یا سکون است:

(۱) مبنى بر فتحه، در صرف آن با «هو، هما، هی»: فَعَلَ، فَعَلَا، فَعَلَتْ. (فتحه، علامت اصلی بناء است).

[۱۴] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۱۸.

(۲) مبنى بر ضمّه به جای فتحه، در صرف آن با «هم»: فَعَلُوا.

[۱۵] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۱۸.

[۱۶] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۵.

(۳) مبنى بر سکون به جای فتحه، در صرف آن با «هنّ، أنت، أنتما، أنتم، أنت، أنتنّ، أنا، نحن»: فَعَلْتَ، فَعَلْتِ، فَعَلْتُ، فَعَلْتُمَا، فَعَلْتُم، فَعَلْنَ، فَعَلْتُنَّ، فَعَلْنَا.

[۱۷] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۱۸.

[۱۸] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۳۱۱.

زیرا اجتماع چهار حرکت پى‌درپى، ناپسند است مانند: فَعَلْتَ به جاى فَعَلَتَ.

[۱۹] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۵.

۶. آمدن «تاء» در آخر فعل، علامت ماضی است:

[۲۰] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۱۷.

(۱) «تاء» تأنیث ساکن: «فَعَلَتْ».

(۲) «تاء» متحرک فاعلیت: «فَعَلْتُ».

۳ – شواهد قرآنی

در ادامه برخی شواهد قرآنی مربوط به زمان فعل ماضی ارائه می‌شود:

۳.۱ – قَالَا (سوره اعراف/سوره۷، آیه۲۳)

•

(قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَا اَنفُسَنَا وَ اِن لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَ تَرْحَمْنَا لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِینَ)

[۲۱] اعراف/سوره۷، آیه۲۳.

۳.۲ – قَتَلَ (سوره بقره/سوره۲، آیه۲۵۱)

•

(فَهَزَمُوهُم بِاِذنِ للَّهِ وَ قَتَلَ دَاوُدُ جَالُوتَ وَ ءَاتَیهُ للَّهُ لمُلکَ وَ لحِکمَهَ وَ عَلَّمَهُ مِمَّا یَشَاءُ وَ لَولَا دَفعُ للَّهِ لنَّاسَ بَعضَهُم بِبَعض لَّفَسَدَتِ لاَرضُ وَ لَکِنَّ للَّهَ ذُو فَضلٍ عَلَی لعَلَمِینَ)