توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اعلام التُّقی دارای ۵۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اعلام التُّقی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اعلام التُّقی :

وَ أعْلامِ التُّقی (زیارت جامعه کبیره)

منبع: وَ أعْلامِ التُّقی (زیارت جامعه کبیره)

مقالات مرتبط: وَ أعْلامِ التُّقی – مقاله دوم (زیارت جامعه).

وَ اعْلامِ التُّقی.

و نشانه‌های تقوا …

فراز وَ أعْلامِ التُّقی در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را به نشانه‌های تقوا معرفی می‌کند. راه تقوا نیز از راه‌های پُرخطری است که مدّعیان آن بسیارند و همه آنها راه پرهیزگاری را نمی‌سپرند و عبارت «پاورپوینت کامل اعلام التُّقی»، گواه آن است که پیمودن راه تقوا، بدون نشانه، ممکن نیست و تنها نشانه‌های آن، معصومان (علیهم‌السّلام) هستند که هماره باید به آنان چشم دوخت و هر که راهی جز این بسپارد، گرفتار مدّعیان تقوا خواهد شد و به کژراهه یا بی راهه می‌رود.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۳ – تفسیر اعلام
۴ – تفسیر تقوا
۵ – پاداش تقوا
۶ – دانش حقیقی
۷ – اهل تقوا، پُر کار و کم هزینه
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

اعْلام: جمع «عَلَم»، به معنای نشان، علامت، مناره، پرچم، اثر و نشانه‌ای که از آن به چیزی پی برده شود. «یقال لما یُبْنی فی جوادّ الطریق من المنازل یستدلّ بها علی الطّریق: اعلامٌ، واحدها عَلَمٌ».

[۱] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۲، ص۴۱۹.

التُّقی: تقوا، پرهیزگاری، پروا، خداترسی، نگهداری شیء از هر چه به آن، زیان می‌رساند. «توقّیت و اتّقیت الشیء و اتّقیه تُقیً: حَذِرتُه».

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۵، ص۴۰۲.

۲ – شرح فراز

عبارت «پاورپوینت کامل اعلام التُّقی»، یکی دیگر از مباحث امام‌شناسی در «زیارت جامعه» است که برای تبیین آن، دو واژه «اعلام؛ نشانه‌ها» و «التُّقی؛ تقوا» بررسی می‌شود. پیش از آن که درباره تقوا و اهمّیت آن، مطالبی را بیان کنیم، به شرح کوتاهی درباره «اعلام؛ نشانه‌ها» می‌پردازیم:

۳ – تفسیر اعلام

هر چند همه علامت‌ها یکسان نیستند؛ امّا تمام آنها مشارٌ الیه خود را معرّفی می‌کنند و برخی از آنها اهمّیتی دوچندان دارند؛ مانند پرچم هر کشور که نماد فرهنگ، ملّیت و سرزمین است. افزون بر اهمّیت نشانه، وجود آن در وضعیت‌های خاص، ضرور است؛ مانند علائم راهنمایی در جاده‌های خطرناک که در زندگی انسان‌ها، تاثیر ویژه‌ای دارند.
راه تقوا نیز از راه‌های پُرخطری است که مدّعیان آن بسیارند و همه آنها راه پرهیزگاری را نمی‌سپرند و عبارت «پاورپوینت کامل اعلام التُّقی»، گواه آن است که پیمودن راه تقوا، بدون نشانه، ممکن نیست و تنها نشانه‌های آن، معصومان (علیهم‌السّلام) هستند که هماره باید به آنان چشم دوخت و هر که راهی جز این بسپارد، گرفتار مدّعیان تقوا خواهد شد و به کژراهه یا بی راهه می‌رود.

۴ – تفسیر تقوا

در برگردان واژه «تقوا» به زبان فارسی، از واژه «پرهیزگاری» بهره جسته‌اند؛ امّا این واژه، معادل جامعی نیست و تمام معنای آن را در برنمی گیرد؛ بلکه پرهیزگاری، لازمه تقواست؛ ولی به دلیل شدّت تلازم، به پرهیز نیز تفسیر گردیده است، چنان‌که از امام علی (علیه‌السّلام) روایت شده است: «التَّقوی ان یَتَّقِیَ المَرءُ کُلَّ ما یُؤثِمُهُ»،

[۳] محمدی ری‌شهری، محمد، غرر الحکم، ص۱۲۵، ح۲۱۸۶.

تقوا، این است که انسان، از هر آنچه او را به گناه وا می‌دارد، پرهیز کند.
تقوا، از ریشه «وقایه»، به معنای خویشتنداری است و لازمه خویشتنداری (که حالتی ایجابی است)، پرهیز از گناهان است. سخنی دیگر از امام علی (علیه‌السّلام)، به این معنا اشاره دارد: «انَّ تَقوَی اللّه ِ حَمَتْ اولِیاءَ اللّه ِ مَحارِمَهُ»

[۴] امام علی (علیه‌السلام)، نهج البلاغه، ص۱۰۶، ترجمه دشتی، خطبه ۱۱۴.

همانا تقوای الهی، اولیای خدا را از حرام‌های او، باز داشته است.
در تفسیر دیگری، از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت شده که در پاسخ فردی که از او درباره تقوا پرسید، فرمود: «انْ لا یَفقِدَکَ اللّه ُ حَیثُ امَرَکَ وَ لا یَراکَ حَیثُ نَهاکَ»

[۵] علامه مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۷۰، ص۲۸۵، ح۸.

تقوا، این است که خداوند تو را در جایی که فرمانت داده است، غایب نبیند و در آن جایی که تو را باز داشته است، حاضر نبیند. بنا بر این تفسیر، تقوا، یعنی این که انسان، حضور و نظارت دائمی خدا را در تمامی صحنه‌های زندگی احساس کند و به سبب بیم همیشگی‌ای که از نظارت خداوند دارد، خویشتن را بپاید و اوامر الهی را بر پا دارد و از نواهی او، پرهیز کند.

۵ – پاداش تقوا

اگرچه رعایت تقوا آسان نیست؛ امّا‌اندیشیدن در پاداشی که خداوند به پرهیزگاران می‌دهد، انسان را به حرکت، وا می‌دارد. نوید قرآن کریم، چنین است:

(یَـاَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ اِن تَتَّقُواْ اللَّهَ یَجْعَل لَّکُمْ فُرْقَانًا)

[۶] انفال/سوره۸، آیه۲۹.

‌ «ای کسانی که ایمان آورده‌اید! اگر از خدا پروا داشته باشید، برای شما مایه تمیز [میان حق و باطل] را قرار می‌دهد».
هدیه الهی برای تقواپیشگان، «فرقان» است که همان نور بصیرتی است که به گاهِ تردید، راه حق را نشان می‌دهد و این، پاداش ِ پایین‌ترین مرتبه تقواست، و آنانی که به اوج تقوا دست می‌یازند، هدیه‌ای وصف ناشدنی خواهند یافت.
خداوند، در آیه شریف دیگر می‌فرماید:

(یَـاَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ ءَامِنُواْ بِرَسُولِهِ یُؤْتِکُمْ کِفْلَیْنِ مِن رَّحْمَتِهِ وَ یَجْعَل لَّکُمْ نُورًا تَمْشُونَ بِهِ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ)

[۷] حدید/سوره۵۷، آیه۲۸.

‌ «ای کسانی که ایمان آورده اید! از خداوند، پروا کنید و به فرستاده او ایمان آورید تا شما را از بخشایش خود، دو بهره دهد و برای شما، نوری قرار دهد که بدان، به راه [راست] بروید و شما را بیامرزد».
در این آیه، به ایمان دوباره به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و پرهیزگاری پیشه کردن (که همان عمل کردن به آموزه‌های دینی در عرصه زندگی خانوادگی و اجتماعی است)، تاکید شده است و ثمره چنین رفتاری، نوری است که به انسان، هدیه داده می‌شود و در وجودش متبلور می‌شود.

۶ – دانش حقیقی

روایت زیبای عُنوان بصری از امام صادق (علیه‌السّلام)، اهمّیت نور دانش را بازگو می‌کند. عُنوان بصری، پیرمرد ۹۴ ساله‌ای بود که سال‌ها در مجلس درسِ مالک بن اَنَس، از پیشوایان اهل سنّت، حاضر می‌شد؛ ولی چون محبّت امام صادق (علیه‌السّلام) در عمق جانش رخنه کرده بود، از امام (علیه‌السّلام) تقاضایِ شاگردی کرد. امام (علیه‌السّلام)، او را نپذیرفت و از وی خواست تا همچنان به مجلس درس مالک برود. او با توسّل به خداوند، در کنار قبر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) از خدا خواست که دل امام (علیه‌السّلام) نسبت به او مهربان شود و او را بپذیرد. سرانجام، به محضر امام (علیه‌السّلام) رسید و درخواست کرد تا از دانش امام (علیه‌السّلام) بهره ببرد. امام صادق (علیه‌السّلام) به او می‌فرماید:
«لَیسَ العِلمُ بِالتَّعَلُّمِ، انَّما هُوَ نُورٌ یَقَعُ فی قَلبِ مَن یُریدُ اللّه ُ (تَبارَکَ وَتَعالی) ان یَهدِیَهُ، فان ارَدتَ العِلمَ فَاطْلُبْ اوَّلاً مِنْ نَفسِکَ حَقِیقَهَ العُبُودِیَّهِ وَ اطْلُبِ العِلمَ بِاستِعمالِهِ وَ اسْتَفهِمِ اللّه َ یُفْهِمْکَ»

[۸] طبرسی، علی بن حسن، مشکاه الانوار، ص۵۶۳، ح۱۹۰۱.

[۹] علامه مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۱، ص۲۲۵، ح۱۷.

دانش، به آموختن نیست؛ بلکه نوری است که در دل هر کس که خداوند (تبارک و تعالی) خواهان هدایتش باشد، می‌افتد. بنابراین، اگر خواهان دانش هستی، پیش از هر چیز، حقیقت عبودیت را در جان خودت جستجو کن و دانش را با به کار بستن آن بجوی و از خداوند، فهم بخواه تا به تو بفهمانَد.
مقصود از دانش، در روایت یاد شده، دانش حقیقی است که به انسانیتِ انسان، سامان می‌دهد و به معنای نفی فراگیری دانش‌های مرسوم