توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اصلح ما کان فسد من دنیانا دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اصلح ما کان فسد من دنیانا،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اصلح ما کان فسد من دنیانا :

بِمُوالاتِکُمْ عَلّمنا اللّهُ مَعالِمُ دینِنا (زیارت جامعه کبیره)

منبع: بِمُوالاتِکُمْ عَلّمنا اللّهُ مَعالِمُ دینِنا (زیارت جامعه کبیره)

بِمُوالاتِکُمْ عَلّمنا اللّه ُ مَعالِمُ دینِنا و اصْلَحَ ما کانَ فَسَدَ مِنْ دُنْیانا، وَ بمُوالاتِکُمْ تَمّتِ الْکِلمَهُ وَ عَظُمَتِ النِّعْمَهُ وَ ائْتَلَفَتِ الْفُرْقَهُ، وَ بمُوالاتِکُمْ تُقْبَلُ الطّاعَهُ الْمُفْتَرَضَهُ، وَ لَکُمُ الْمَوَدَّهُ الْواجِبَهُ وَ الدَّرَجاتُ الرَّفیعَهُ وَ الْمَقامُ الْمَحْمُودُ وَ الْمَکانُ الْمَعْلُومُ عِنْدَ اللّه (عزّوجلّ) وَ الْجاهُ الْعَظیمُ وَ الشَّاْنُ الکَبیرُ وَ الشَّفاعَهُ الْمَقْبُولَه.

. خداوند، به ولایت شما، نشانه‌های روشن دین را به ما آموخت و آنچه را از دنیایمان تباه شده بود، اصلاح کرد و به ولایت شما، کلمه توحید، کامل شد و نعمت، بزرگ شمرده شد و پراکندگی و جدایی به ائتلاف و یکپارچگی تبدیل شد و به ولایت شما، اطاعت واجب، پذیرفته می‌شود و [تنها] دوستی شماست که بر همگان، واجب است، و درجات بلندمرتبه و مقامِ پسندیده شده و جایگاه مشخّص نزد خداوند عز و جل، و منزلت والا و مرتبت سِتُرگ و شفاعت پذیرفته شده، از آنِ شماست …

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۲.۱ – دین‌شناسی
۲.۲ – حلّ مشکلات مادّی
۲.۳ – کامل شدن دین
۲.۴ – اتّحاد امّت اسلامی
۲.۵ – پذیرفته شدن واجبات
۲.۶ – شفاعت اهل بیت
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

مَعالِم: نشانه‌ها، علائم، نشانه‌های ویژه. «معالم: جمع مَعْلَم و المَعْلَم: الاثَر یستدلُّ به علی الطریق».

[۱] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۲، ص۴۲۰.

اِئْتَلَفَ: به هم پیوست، یکی شد. «… یدلّ علی انضمام الشیء الی الشیء».

[۲] ابن فارس، احمد بن فارس، معجم مقاییس اللّغه، ج۱، ص۱۳۱.

الفُرْقَه: جدایی، پراکندگی. «الفرقه: مصدر الاِفتراق»

[۳] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۰، ص۳۰۰.

«و افتَرَقوا ای فارق بعضهم بعضا»

[۴] فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۵، ص۱۴۷.

«الفَرق: خلاف الجمع».

[۵] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۰، ص۲۹۹.

الدَّرجات: درجه‌ها، رتبه‌ها، مرتبه‌ها. «الدرجه: واحده الدرجات و هی الطبقات من المراتب»

[۶] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۲، ص۲۶۶.

«الدرجه: الرفعه فی المنزله».

[۷] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۲، ص۲۶۶.

۲ – شرح فراز

در این عبارات از «زیارت جامعه»، زائر، رسیدن به کمالات معنوی و برخورداری از دنیایِ نیکو را از برکات همبستگی با اهل بیت (علیهم‌السّلام) بر می‌شمرد و با جمله «بِمُوالاتِکُم»، به شمارش برکات ولایت اهل بیت (علیهم‌السّلام) می‌پردازد که از دین‌شناسیِ واقعی شروع می‌شود و به شفاعت اهل بیت (علیهم‌السّلام) پایان می‌یابد:

۲.۱ – دین‌شناسی

یکی دیگر از برکات ولایت اهل بیت (علیهم‌السّلام) و پیروی از آنان، دین‌شناسی است که با جمله ««بِمُوالاتِکُم عَلَّمَنا اللّه ُ مَعالِمَ دِینِنا»؛ خداوند، به وسیله ولایت شما، نشانه‌های دین ما را به ما آموخت»، بدان اشاره شده است. «معالمِ» دین، نشانه‌های روشن دین است؛ یعنی رهنمودهای اساسی و روشن دین را با پیروی از اهل بیت (علیهم‌السّلام) می‌توان آموخت؛ چرا که:
«اهلُ البَیتِ اَدری بِما فِی البَیتِ»

[۸] علامه مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۸۱، ص۲۷۴.

اهل خانه، بهتر می‌دانند که در خانه چیست.
ولایت اهل بیت (علیهم‌السّلام)، سبب می‌شود که رهنمودهای دینی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، تا اواسط قرن سوم هجری در جامعه اسلامی تداوم یابد، چنان‌که از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت شده که فرمود:
«حَدِیثی حَدِیثُ ابی وَ حَدِیثُ ابی حَدِیثُ جَدِّی وَ حَدِیثُ جَدِّی حَدِیثُ الحُسَینِ (علیه‌السّلام) وَ حَدِیثُ الحُسَینِ حَدِیثُ الحَسَنِ (علیه‌السّلام) وَ حَدِیثُ الحَسَنِ حَدِیثُ امیرِالمُؤمِنینَ (علیه‌السّلام) وَ حَدِیثُ امیرِالمؤمنینَ حَدِیثُ رَسولِ اللّه (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) وَ حَدِیثُ رَسولِ اللّه قَولُ اللّه عزوجل»

[۹] شیخ کلینی، الکافی، ج۱، ص۵۳، ح۱۴.

سخن من، سخن پدرم [امام باقر (علیه‌السّلام)] است و سخن پدرم، سخن جدّم [امام زین العابدین (علیه‌السّلام)] است و سخن جدّم، سخن حسین (علیه‌السّلام) است و سخن حسین، سخن حسن (علیه‌السّلام) است و سخن حَسَن، سخن امیرمؤمنان (علیه‌السّلام) است و سخن امیرمؤمنان، سخن پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) است و سخن پیامبر خدا، کلام خداوند عز و جلاست.
این سخن، بدین‌معناست که سنّت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) تا اواسط قرن سوم، استمرار داشته است و اهل سنّت واقعی، کسانی هستند که از خاندان پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) پیروی می‌نمایند.

۲.۲ – حلّ مشکلات مادّی

ولایت اهل بیت (علیهم‌السّلام)، نه تنها مشکلات دینی و معنوی جامعه را برطرف می‌کند؛ بلکه موجب سامان یافتن امور مادّی و دنیوی انسان‌هاست، چنان‌که از پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) روایت شده که فرمود:
«فَوَ اللّه ما احَبَّهُم احَدٌ الّا رَبِحَ الدُّنیا وَ الآخِرَهَ!»

[۱۰] خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین (علیه‌السّلام)، ج۱، ص۹۹.

به خدا سوگند، هیچ‌کس دوستدار آنان نشد، مگر این که دنیا و آخرت را بُرد!
افزون بر این که پیروی از اهل بیت (علیهم‌السّلام) در نظام آفرینش، به طور طبیعی برکات مادّی را برای انسان در زندگی‌اش به همراه دارد، تجربه نشان داده که بسیاری از مشکلات زندگی، با توسّل به آنها، قابل حل است.

۲.۳ – کامل شدن دین

جمله ««وَ بِمُوالاتِکُم تَمَّتِ الکَلِمَهُ وَ عَظُمَتِ النِعمَهُ»؛ به وسیله ولایت شما، کلمه [توحید]، کامل شد و نعمت [الهی]، عظیم گردید»، اشاره به این است که با ولایت اهل بیت (علیهم‌السّلام)، دین، کامل شده است؛ زیرا مراد از «کلمه» در این عبارت، کلمه توحید است که یگانگی خدا را بر بنای دین اسلام می‌داند و به عنوان نخستین شعار پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، در کلمه «لا اله الّا اللّه»، تجلّی یافته است و آنان که به کلمه توحید، باور دارند، تمام بت‌ها را نفی می‌کنند و به یکتایی خدای بزرگ، اعتراف می‌کنند.
این کلمه، با پذیرفتن ولایت اهل بیت (علیهم‌السّلام) کامل می‌شود، چنان که جابر بن عبد اللّه انصاری، راوی مشهور پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، چنین روایت کرده است: بادیه نشینی، نزد پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) آمد و گفت: ‌ای پیامبر خدا! آیا بهشت، بهایی دارد؟ فرمود: «آری». گفت: بهایش چیست؟ فرمود: «کلمه لا اله الّا اللّه که بنده صالح، آن را از روی اخلاص بگوید». گفت: اخلاص آن چیست؟ فرمود:
«العَمَلُ بِما بُعثِتُ بِهِ فی حَقِّهِ وَ حُبُّ اهلِ بَیتی» عمل کردن به آنچه برای آن، فرستاده شده‌ام و دوست داشتن اهل بیت من. گفت: دوست داشتن اهل بیت تو، از حقوق این کلمه است؟ فرمود: «اَجَلْ، انَّ حُبَّهُم لَاَعظَمُ حَقِّها»

[۱۱] شیخ طوسی، الامالی، ص۵۸۳، ح۱۲۰۷.

آری! دوست داشتن آنان، بزرگ‌ترین حقّ آن است.
همچنین، از امام علی (علیه‌السّلام) روایت شده که فرمود: «انّی وَ ذُرِّیَّتِی من شُرُوطِها»

[۱۲] قندوزی، سلیمان بن ابراهیم، ینابیع الم