توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ابومحمد عبدالوهاب بن محمد فامی دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ابومحمد عبدالوهاب بن محمد فامی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ابومحمد عبدالوهاب بن محمد فامی :

عبدالوهاب بن محمد فامی

منبع: عبدالوهاب بن محمد فامی

عبدالوهاب بن محمد فامی (۴۱۴ – ۵۰۰ هـ.ق) دانشمند و محدث شیعه در علوم حدیث، فقه، تفسیر و تاریخ بود.
او را از بزرگان علمای شافعی دانسته‌اند.
وی در مدارس نظامیه بغداد تدریس کرد.
او بیش از ۷۰ اثر تألیف، از جمله تاریخ الفقهاء، تفسیر قرآن و الآحاد دارد.
برخی در صحت نقل حدیث‌های او تردید دارند.
وی در سال ۵۰۰ (هجری قمری) در شیراز وفات یافت.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی عبدالوهاب بن محمد فامی
۲ – اساتید
۳ – شاگردان
۴ – فعالیت‌ها
۵ – مذهب
۶ – آثار
۷ – وفات
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – معرفی عبدالوهاب بن محمد فامی

ابومحمد عبدالوهاب بن محمد بن عبدالوهاب فامی شیرازی فارسی در سال ۴۱۴ (هجری قمری) متولد شد.

[۱] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۲۳۶.

[۲] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۴۲۸.

[۳] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۹، ص۲۵۱.

[۴] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۶۷.

[۵] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۱، ص۶۳۷.

او بعد از سپری کردن دوران طفولیت به تحصیل علوم پرداخت.

[۶] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۴۲۸.

[۷] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۶۷.

وی علاوه بر تفسیر در حدیث،

[۸] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۰، ص۴۳۹.

تاریخ، فقه

[۹] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۷، ص۲۰۶.

و علوم دیگر نیز متبحر

[۱۰] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۶، ص۲۲۹.

و در مذهب خود سرآمد بود.

[۱۱] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۷، ص۲۰۶.

اما ابن‌جوزی می‌گوید: در املای حدیث به دلیل نداشتن انس و الفت در این امر تحریفات ظریفی داشته است، طوری که در یک حدیث به جای عبارت «کتاب فی علّیین» آورده «کنار فی غلس ».

[۱۲] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۷، ص۱۰۴.

[۱۳] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۹۰.

[۱۴] مناوی، محمد عبدالرؤوف بن تاج‌العارفین، فیض القدیر شرح الجامع الصغیر، ج۴، ص۲۲۶.

[۱۵] ذهبی، محمد بن احمد، میزان الاعتدال، ج۲، ص۶۸۳.

[۱۶] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۲۳۳.

[۱۷] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۹، ص۲۵۰.

۲ – اساتید

فارسی نزد افرادی هم‌چون ابوبکر احمد بن حسن، محمد بن احمد بن عبدک حبّال و جماعتی دیگر کسب علم نمود.

[۱۸] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۹، ص۲۴۹.

[۱۹] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۲۳۲.

[۲۰] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۷، ص۲۰۶.

۳ – شاگردان

عبدالوهاب افرادی هم‌چون عبدالوهاب بن مبارک انماطی، ابوالفضل بن ناصر

[۲۱] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۹۰.

[۲۲] ذهبی، محمد بن احمد، میزان الاعتدال، ج۲، ص۶۸۳.

از شاگردان وی بودند و از او حدیث نقل کرده‌اند.

[۲۳] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۲۳۲.

[۲۴] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۹، ص۲۴۹.

[۲۵] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۷، ص۲۰۶.

۴ – فعالیت‌ها

ابومحمد در ربیع‌الثانی سال ۴۸۳ (هجری قمری) به خواست خواجه نظام‌الملک برای تدریس در مدرسه نظامیه

[۲۶] ذهبی، محمد بن احمد، میزان الاعتدال، ج۲، ص۶۸۳.

وارد بغداد شد

[۲۷] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۰، ص۴۳۹.

[۲۸] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۹۰.

[۲۹] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۶، ص۲۲۹.

[۳۰] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۲۳۱-۲۳۲.

[۳۱] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۹، ص۲۴۹.

[۳۲] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۷، ص۱۰۴.

[۳۳] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۱، ص۶۳۷.

و چون در این زمان حسین بن محمد طبری هم در نظامیه تدریس داشت، لذا هر کدام به نوبت در یک روز تدریس می‌کردند

[۳۴] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۷، ص۲۰۶.

تا این‌که پس از یک سال (۴۸۴ هجری قمری) از این شغل برکنار شد

[۳۵] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۴، ص۱۸۵.

[۳۶] ابن نجار بغدادی، محم