توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ابوعلی محمد بن حسن نیشابوری دارای ۲۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ابوعلی محمد بن حسن نیشابوری،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ابوعلی محمد بن حسن نیشابوری :

پاورپوینت کامل ابوعلی محمد بن حسن نیشابوری

منبع: پاورپوینت کامل ابوعلی محمد بن حسن نیشابوری

پاورپوینت کامل ابوعلی محمد بن حسن نیشابوری (م ۵۰۸ هـ.ق) مشهور به ابن فارسی، از علمای برجسته امامیه در قرن پنجم و ششم هجری قمری بود.
او به دلیل فصاحت کلام به فتال ملقب شد و در شمار بزرگان شیعه هم‌چون شیخ مفید و شیخ طوسی قرار داشت.
وی در عراق از استادانی چون شیخ طوسی و شریف مرتضی بهره برد.
او شاگردانی بزرگ از جمله ابن شهرآشوب پرورش داد.
از مهم‌ترین آثارش مونس الحزین، التنویر فی معانی التفسیر و روضه الواعظین (در دو مجلد درباره امامت و موعظه) است.
در سال ۵۰۸ (هجری قمری) به دست وزیر سلطان سنجر کشته و در نیشابور دفن شد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی پاورپوینت کامل ابوعلی محمد بن حسن نیشابوری
۲ – اساتید
۳ – شاگردان
۴ – آثار
۵ – وفات
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – معرفی پاورپوینت کامل ابوعلی محمد بن حسن نیشابوری

ابوعلی محمد بن حسن بن علی بن احمد فتال نیشابوری معروف به ابن فارسی

[۱] نراقی، ابوالقاسم بن محمد، شعب المقال فی درجات الرجال، ج۱، ص۳۰۵.

[۲] قمی، عباس، الکنی و الالقاب، ج۳، ص۱۲.

[۳] محدث نوری، حسین، خاتمه مستدرک الوسائل، ج۳، ص۹۸.

[۴] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۲۵۵.

از علمای بزرگ امامیه در قرن پنجم و ششم هجری بود.

[۵] فتال نیشابوری، محمد بن حسن، روضه الواعظین (مقدمه)، ص۳.

از سال ولادتش اطلاعی در دست نیست.
در کتب رجالی برخی او را به پدرش، حسین، برخی به پدربزرگش علی و برخی دیگر به جدش احمد نسبت داده‌اند، به همین سبب گاه تصور شده است اینان افراد متعدد هستند؛ اما بسیاری خلاف این نظر را دارند.

[۶] افندی، عبدالله بن عیسی‌بیگ، ریاض العلماء، ج۷، ص۲۱۸.

[۷] محدث نوری، حسین، خاتمه مستدرک الوسائل، ج۳، ص۹۸.

[۸] قمی، عباس، فوائد الرضویه، ج۲، ص۸۹۳.

[۹] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۲۵۳.

گفته‌اند وی را از آن رو فتال

[۱۰] محدث نوری، حسین، خاتمه مستدرک الوسائل، ج۳، ص۹۸.

(از اسامی بلبل) لقب داده‌اند که از شیوایی بیان بهره داشت.

[۱۱] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۲۶۱.

شیخ عبدالجلیل قزوینی او را در شمار علمای بزرگ شیعه هم‌چون شیخ مفید، شیخ طوسی

[۱۲] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۲۵۳.

و شریفین رضی و مرتضی قرار داده و آنان را مدرس، متکلم، فقیه، عالم، مفسر

[۱۳] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۹، ص۲۰۰.

و متدین و زاهد

[۱۴] نراقی، ابوالقاسم بن محمد، شعب المقال فی درجات الرجال، ج۱، ص۳۰۵.

[۱۵] خویی، سیدابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، ج۱۶، ص۱۹.

[۱۶] قمی، عباس، الکنی و الالقاب، ج۳، ص۱۲.

[۱۷] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۱، ص۹.

[۱۸] محدث نوری، حسین، خاتمه مستدرک الوسائل، ج۳، ص۹۸.

[۱۹] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۲۵۹.

معرفی کرده است و تفسیر فتال را ثقه

[۲۰] اردبیلی، محمد بن علی، جامع الرواه، ج۲، ص۱۵۵.

[۲۱] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۴، ص۲۹۶.

[۲۲] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۴، ص۴۷۰.

[۲۳] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۱، ص۸.

[۲۴] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۱۰۲، ص۲۷۲.

[۲۵] محدث نوری، حسین، خاتمه مستدرک الوسائل، ج۳، ص۹۸.

[۲۶] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۲۵۳.

می‌داند.

[۲۷] فتال نیشابوری، محمد بن حسن، روضه الواعظین (مقدمه)، ص۵-۶.

او پیش از سال ۴۳۶ (هجری قمری) سال‌هایی از عمر خود را همراه پدرش، در عراق به سر برد، دیاری که در این زمان محل بزرگان و علمای شیعه بود. وی از این فرصت استفاده کرده و از بسیاری از بزرگان حدیث شنید.

۲ – اساتید

فتال استادانی داشت که استادان او را علاوه بر پدرش،

[۲۸] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۴، ص۲۹۷.

مرتضی بن حسن مطهر، عبدالجبار بن عبداللّه،

[۲۹] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۴۴.

شیخ ابوجعفر محمد بن حسن طوسی (م ۴۶۰ هـ.ق) و شریف مرتضی (م ۴۳۶ هـ.ق)

[۳۰] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۴، ص۲۹۷.

دانسته‌اند.