توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ابوسعد محمد بن یحیی بن منصور محی‌الدین جَنْزی نیشابوری دارای ۴۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ابوسعد محمد بن یحیی بن منصور محی‌الدین جَنْزی نیشابوری،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ابوسعد محمد بن یحیی بن منصور محی‌الدین جَنْزی نیشابوری :

محمد بن یحیی جنزی

منبع: محمد بن یحیی جنزی

محمد بن یحیی جنزی (۴۷۶ ـ ۵۴۸ هـ.ق) فقیه، اصولی، مفسر، محدث، واعظ، شاعر و مفتی شافعی‌ مذهب بود.
پدرش از مریدان ابوالقاسم قشیری بود.
وی تحصیل علم را از جوانی آغاز کرد و نزد علمای بزرگی همچون ابوحامد غزالی، ابومظفر خوافی و اسماعیل بن عبدالغافر فارسی دانش آموخت.
او در فقه و مناظره برجسته بود و به‌عنوان استاد الفقها شناخته می‌شد.
تدریس در مدارس نظامیه نیشابور و هرات و نیز ریاست مذهب شافعی در نیشابور از جمله جایگاه‌های علمی ایشان بود.
از آثار مهم او می‌توان به المحیط فی شرح الوسیط، الإنصاف فی مسائل الخلاف، تعلیقه فی الخلافیات و دیوان اشعار اشاره کرد.
وی در سال ۵۴۸ (هجری قمری) در جریان حمله ترکان غُز به نیشابور، به طرز فجیعی کشته شد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی محمد بن یحیی جنزی
۲ – جایگاه علمی و معنوی
۳ – اساتید
۴ – شاگردان
۵ – آثار
۶ – وفات
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – معرفی محمد بن یحیی جنزی

ابوسعد (ابوسعید) محمد بن یحیی بن منصور محی‌الدین جَنْزی نیشابوری

[۱] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، التحبیر فی المعجم الکبیر، ج۲، ص۲۵۲.

[۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۳۱۳.

[۳] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۲۳.

[۴] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۵، ص۱۲۹.

[۵] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۷، ص۳۳۷.

[۶] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۷، ص۲۵.

[۷] لطفی ریاض‌زداه، عبداللطیف بن محمد، اسماء الکتب، ص۲۶۵.

[۸] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۵.

[۹] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ج۳، ص۱۶۶.

[۱۰] ذهبی، محمد بن احمد، المعین فی طبقات المحدثین، ص۱۶۳.

[۱۱] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۶، ص۳۲۰.

[۱۲] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۲.

[۱۳] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۳۰۵.

[۱۴] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۷.

[۱۵] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۴۹.

[۱۶] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۸، ص۲۴.

[۱۷] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۱۳۷.

[۱۸] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۱.

[۱۹] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۲، ص۱۱۲.

فقیه، اصولی، مفسر، محدث، واعظ، شاعر و مفتی بود.

[۲۰] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۲، ص۱۱۲.

[۲۱] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۸، ص۲۴.

[۲۲] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۳۰۵.

[۲۳] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۶، ص۳۲۰.

[۲۴] ذهبی، محمد بن احمد، المعین فی طبقات المحدثین، ص۱۶۳.

[۲۵] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۵.

[۲۶] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ج۳، ص۱۶۶.

پدرش یحیی بن منصور اهل جَنْزه (گنجه در آذربایجان) بود که به شوق دیدار ابوالقاسم قُشیری، از بزرگان صوفیه و استفاده از محضر وی از شهر خود به نیشابور آمد و در آ‌ن‌جا ساکن و مرید او گردید.

[۲۷] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۲.

یحیی بن منصور مدتی نیز مجاور مکه بود، ولی درنهایت به نیشابور بازگشت.
او در کاشمر (ترشیز) ساکن گردید و در آن‌جا بود که فرزندش محمد در سال ۴۷۶ (هجری قمری) به دنیا آمد.

[۲۸] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۵.

[۲۹] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۶، ص۳۲۰.

[۳۰] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۸، ص۲۴.

[۳۱] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۱.

[۳۲] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۱۳۷.

[۳۳] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۲، ص۱۱۱.

[۳۴] ذهبی، محمد بن احمد، المعین فی طبقات المحدثین، ص۱۶۳.

۲ – جایگاه علمی و معنوی

محی‌الدین از همان آوان جوانی به تحصیل علم و دانش روی آورد.
وی زاهد، متدین و اهل مناظره بود، سیره و روشی نیکو داشت.

[۳۵] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۵.

[۳۶] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۲.

[۳۷] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۸، ص۲۴.

از او به عنوان «استاد الفقها» یاد می‌شود،

[۳۸] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۳۱۳.

مدرسِ نظامیه نیشابور و نظامیه هرات بود.

[۳۹] اسنوی، عبدالرحیم، طبقات الشافعیه، ج۲، ص۳۱۶.

[۴۰] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۵.

[۴۱] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ج۳، ص۱۶۷.

[۴۲] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۶، ص۳۲۰.

[۴۳] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۲.

[۴۴] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۸.

[۴۵] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۸، ص۲۴.

[۴۶] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۱.

[۴۷] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۱۳۷.

ریاست مذهب شافعی در نیشابور در زمان وی به او منتهی شد.

[۴۸] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۵.

[۴۹] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ج۳، ص۱۶۶.

[۵۰] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۶، ص۳۲۰.

[۵۱] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۳۰۵.

[۵۲] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۷.

[۵۳] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۱۳۷.

[۵۴] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۲، ص۱۱۲.

[۵۵] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۴۹.

آوازه و شهرتش فراگیر گردید، به گونه‌ای که فقهای سرزمین‌های گوناگون از هر سو به سوی او می‌شتافتند.

[۵۶] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۲، ص۱۱۲.

[۵۷] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۸، ص۲۴.

[۵۸] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۴۹.

[۵۹] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۸.

[۶۰] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۲.

[۶۱] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۵.

[۶۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۳۱۳.

۳ – اساتید

ابوسعد از استادانی همچون؛ در فقه، ابوحامد غزّالی (م ۵۰۵ هـ.ق)

[۶۳] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۳۰۵.

[۶۴] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۲.

[۶۵] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۶، ص۳۲۰.

[۶۶] ذهبی، محمد بن احمد، المعین فی طبقات المحدثین، ص۱۶۳.

[۶۷] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ج۳، ص۱۶۶.

[۶۸] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۵.

[۶۹] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۱.

[۷۰] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۱۳۷.

[۷۱] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۸، ص۲۴.

[۷۲] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۴۹.

[۷۳] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۸.

[۷۴] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۲، ص۱۱۲.

و ابومظفر احمد بن محمد خوافی (م ۵۰۰ هـ.ق) است.

[۷۵] اللجنه العلمیه ف