توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ابوبکر یحیی بن سعدون بن تمام قرطبی أزدی دارای ۴۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ابوبکر یحیی بن سعدون بن تمام قرطبی أزدی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ابوبکر یحیی بن سعدون بن تمام قرطبی أزدی :

یحیی بن سعدون قرطبی

منبع: یحیی بن سعدون قرطبی

یحیی بن سعدون قرطبی (۴۸۶ ـ ۵۶۷ هـ.ق) عالم مالکی مذهب و محدث برجسته اندلسی بود.
وی تحصیلات اولیه خود را در اسکندریه آغاز کرد و سپس به مصر و بغداد سفر کرد.
او نزد استادان برجسته‌ای چون محمد بن احمد رازی و ابومحمد عبداللّه بن علی مقری به فراگیری علوم حدیث، قرائت، ادبیات و لغت پرداخت.
ایشان به بلاد مختلفی از جمله دمشق، موصل و اصفهان سفر کرد تا دانش خود را گسترش دهد.
وی شاگردانی چون ابن عساکر و ابوالحسن قطیعی داشت.
او مردی ثقه، زاهد و نیکوکار بود که احترام خاصی در میان مردم داشت.
از آثار مهم ایشان می‌توان به دلائل الاحکام، الأربعین فی الحدیث و القرطبیّه فی القرائات اشاره کرد.
وی در سال ۵۶۷ (هجری قمری) در موصل درگذشت.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی یحیی بن سعدون قرطبی
۲ – اساتید
۳ – جایگاه علمی
۴ – شاگردان
۵ – آثار
۶ – وفات
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – معرفی یحیی بن سعدون قرطبی

پاورپوینت کامل ابوبکر یحیی بن سعدون بن تمام قرطبی أزدی

[۱] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۸۱۵.

[۲] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۱.

[۳] ابن جزری، محمد بن محمد، غایه النهایه فی طبقات القراء، ج۲، ص۳۷۲.

[۴] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان و عبره الیقظان، ج۳، ص۲۸۶.

[۵] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۵۴۶.

[۶] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۶.

[۷] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۵۲۱.

[۸] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۸، ص۱۴۷.

در سال ۴۸۶ (هجری قمری)

[۹] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۲.

[۱۰] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۸۱۶.

[۱۱] ابن جزری، محمد بن محمد، غایه النهایه فی طبقات القراء، ج۲، ص۳۷۲.

[۱۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۵۴۷.

[۱۳] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

[۱۴] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۸، ص۱۴۷.

یا ۴۸۷ (هجری قمری)

[۱۵] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۲.

[۱۶] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۸۱۶.

[۱۷] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

[۱۸] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۵۲۱.

در قرطبه از شهرهای اندلس به دنیا آمد.

[۱۹] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۸۱۶.

[۲۰] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۲.

[۲۱] ابن جزری، محمد بن محمد، غایه النهایه فی طبقات القراء، ج۲، ص۳۷۲.

[۲۲] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

[۲۳] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۵۲۱.

[۲۴] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۸، ص۱۴۷.

بر پایه گزارش ابن خلکان که شرح حال مبسوطی از وی به دست داده است.

[۲۵] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۸.

ایشان در عنفوان جوانی زادگاهش را به مقصد مصر ترک کرد

[۲۶] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۱.

[۲۷] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

[۲۸] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

و در اسکندریه اقامت گزید.

[۲۹] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۱.

[۳۰] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان و عبره الیقظان، ج۳، ص۲۸۶.

[۳۱] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

ابن جزری که از او با عنوان مقری برجسته، امام و علامه یاد می‌کند.

[۳۲] ابن جزری، محمد بن محمد، غایه النهایه فی طبقات القراء، ج۲، ص۳۷۲.

[۳۳] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۵۴۷.

جال‌نویسان اهل‌سنت وی را مالکی مذهب،

[۳۴] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۵۲۱.

ثقه، متدین، نیکوکار، زاهد و دارای احترام خاصی میان مردم دانسته‌اند.

[۳۵] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۵۴۷.

[۳۶] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۱.

[۳۷] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۸۱۶.

[۳۸] ابن جزری، محمد بن محمد، غایه النهایه فی طبقات القراء، ج۲، ص۳۷۲.

[۳۹] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان و عبره الیقظان، ج۳، ص۲۸۷.

[۴۰] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

۲ – اساتید

یحیی بن سعدون گویا نخستین گام دانش‌آموزی را در این شهر اسکندریه آغاز کرد.

[۴۱] ابن خلکان،احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۱.

[۴۲] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان و عبره الیقظان، ج۳، ص۲۸۶.

[۴۳] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

وی در اسکندریه نزد محمد بن احمد بن ابراهیم رازی از محدثان بنام حدیث شنید.

[۴۴] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۱.

[۴۵] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۸۱۶.

[۴۶] ابن جزری، محمد بن محمد، غایه النهایه فی طبقات القراء، ج۲، ص۳۷۲.

[۴۷] اذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۵۴۷.

[۴۸] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

پس از مدتی اقامت در اسکندریه عازم مصر شد.
از مشایخ مصر همچون مرشد بن یحیی بن قاسم مصری،

[۴۹] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۱.

[۵۰] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۸۱۵.

[۵۱] ابن جزری، محمد بن محمد، غایه النهایه فی طبقات القراء، ج۲، ص۳۷۲.

[۵۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۵۴۷.

[۵۳] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

ابوطاهر احمد بن محمد سلفی و دیگران بهره‌مند گردید.

[۵۴] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۱.

[۵۵] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۸۱۵.

[۵۶] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

در ۵۱۷ (هجری قمری) وارد بغداد شد.

[۵۷] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۱.

او در بغداد به فراگیری علم قرائت قرآن کریم و ادبیات از جمله کتاب سیبویه

[۵۸] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

[۵۹] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۶، ص۱۷۱.

نزد استاد برجسته این فنّ ابومحمد عبداللّه بن علی مقری پرداخت.

[۶۰] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۸۱۵.

[۶۱] مقری تلمسانی، احمد بن محمد، نفح الطیب، ج۲، ص۱۱۷.

ابن جزری استادان و مشایخ بسیاری را در زمینه‌های گوناگون علمی برای وی برشمرده است.
از آن میان نام افرادی همچون خلف بن ابراهیم نحّاس،

[۶۲]