توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ابوالفضل تهرانی (تهران) دارای ۶۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ابوالفضل تهرانی (تهران)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ابوالفضل تهرانی (تهران) :

پاورپوینت کامل ابوالفضل تهرانی (تهران)

منبع: پاورپوینت کامل ابوالفضل تهرانی (تهران)

مقالات مرتبط: ابوالفضل تهرانی.

پاورپوینت کامل ابوالفضل تهرانی (تهران)

نسب‌شناسی

نام

ابوالفضل تهرانی

لقب

کلانتری

نسب

نوری

ولادت/وفات

زادروز

۱۲۷۳هـ.ق/ ۱۸۵۷م

شهر تولد

تهران

کشور تولد

ایران

محل زندگی

تهران

تاریخ وفات

۱۳۱۶هـ.ق/ ۱۸۹۸م

علت وفات

بیماری حصبه

خویشاوندان محمود خان کلانتر و حاج حسین‌علی‌خان

فرزندان

یک پسر (محمد ثقفی تهرانی) و دو دختر

اطلاعات مذهبی

دین

اسلام

مذهب

شیعه

فعالیت‌ها

مهمترین منصب

مسئول مدرسه‌ی سپهسالار

تالیفات

میزان الفلک، دیوان اشعار عربی، صدح الحمامه و غیره

ابوالفضل تهرانی ab-ol-fazl-e tehrn، فقیه، محدث، شاعر و ادیب شیعی دوره‌ی ناصری بود.
او در تهران و در خاندان علمی «نوری» زاده شد و نزد پدرش ابوالقاسم تهرانی علوم مقدماتی و ادبیات عرب را آموخت.
وی فقه و اصول را نزد استادانی چون سید محمدصادق طباطبایی و میرزا عبدالرحیم نهاوندی را آموخت.
حکمت و عرفان نزد میرزا ابوالحسن جلوه و میرزا محمدرضا قمشه‌ای فراگرفت و به اجتهاد رسید.
در (۱۳۰۰ هـ.ق) رهسپار نجف شد و پس از تحصیل نزد میرزا حبیب‌الله رشتی، به دعوت میرزای شیرازی به سامرا رفت و نزدیک یک دهه شاگرد برجست او بود. در این مدت علوم حدیث و رجال را نزد محدث نوری آموخت، اجازه روایت گرفت و آثاری نگاشت.
وی زبان‌های عبری و سریانی را نیز فراگرفت و در مناظرات علمی با سید حیدر حلّی و نماینده‌ی علمی عثمانی شهرت یافت.
ابوالفضل در (۱۳۱۰ هـ.ق) به تهران بازگشت و با فرمان ناصرالدین‌شاه، مدیریت مدرسه‌ی تازه‌ تأسیس سپهسالار را بر عهده گرفت.
او در این مدرسه به تدریس فقه، اصول، رجال و اقامه‌ی جماعت پرداخت و به مرجعیت رسید. د
در (۱۳۱۶ هـ.ق) بر اثر بیماری حصبه (و به روایتی مسمومیت) درگذشت.
در جوار حضرت عبدالعظیم حسنی (علیه‌السلام) به خاک سپرده شد.
آثار برجسته او عبارت‌اند از: شفاء الصدور فی شرح زیاره العاشور (از مهم‌ترین شروح زیارت عاشورا)، رساله الاصابه فی اصحاب الاجماع، دیوان اشعار عربی، صدح الحمامه (درباره‌ی احوال پدر)، تمیمه الحدیث (در درایه)، تنقیح المقاله فی تحقیق الدلاله، قلائد الدرر فی نظم شافیه‌ی ابن‌حاجب، منیه البصیر فی بیان الغدیر و میزان الفلک.
وی بر آثار مهمی چون المکاسب، رسائل شیخ انصاری و الاسفار ملاصدرا نیز حاشیه نگاشته است.
از او یک پسر به نام محمد ثقفی تهرانی (۱۳۱۳-۱۴۰۶ هـ.ق/۱۸۹۵-۱۹۸۶م)، فقیه برجسته‌ی تهران و پدر همسر امام خمینی (ره) و دو دختر برجای ماند.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی ابوالفضل تهرانی
۲ – تحصیلات و اساتید
۳ – اقدامات فرهنگی
۴ – سفرها
۵ – فعالیت‌های در ایران
۶ – وفات
۷ – فرزندان
۸ – آثـار
۸.۱ – چاپ دیوان
۸.۲ – ویژگی‌های شفاء الصدور
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

۱ – معرفی ابوالفضل تهرانی

ابوالفضل تهرانی فقیه، عالم و شارح دینی، شاعر و ادیب شیعی‌ مذهب (۱۲۷۳- ۱۳۱۶هـ.ق/ ۱۸۵۷- ۱۸۹۸ م) دوره‌ی قاجار است.
ابوالفضل فرزند ابوالقاسم فرزند محمدعلی فرزند هادی در تهران زاده شد.
نام او را «احمد» و کنیه‌اش را «ابوالفضل» گفته‌اند.

[۱] امین، محسن، اعیان الشیعه، ج۲، بیروت، ۱۴۰۳-۱۴۰۶ق/ ۱۹۸۳-۱۹۸۶ م، ص۳۹۸.

[۲] امین، محسن، اعیان الشیعه، بیروت، ۱۴۰۳-۱۴۰۶ق/ ۱۹۸۳-۱۹۸۶ م، ص۱۲۹.

اما پسر وی، محمد ثقفی تهرانی، آن را درست نمی‌داند؛ همچنین خود صاحب‌مدخل بر آن است که پدرش نام «ابوالفضل» را پیش از تولد، برای او برگزیده بوده است.

[۳] محدث، جلال‌الدین، مقدمه بر دیوان ابوالفضل تهرانی (له).

ابوالفضل و خاندان پدری وی به «نوری» مشهور بوده‌اند.
نسبت «نوری» به‌ خاطر سکونت جدشان، هادی، در بلده‌ی نور بوده که بعدها در زمان فتحعلی شاه به تهران آمده است.

[۴] عبرت نـائینی، محمدعلـی، مدینه الادب، چ تصویری، ج۱، تهران، ۱۳۷۶ش، ص۱۰۳.

[۵] کریمـان، حسیـن، تهـران در گذشته و حـال، تهـران، ۱۳۵۵ش، ص۴۵۶.

او لقب «کلانتری» نیز داشته که سبب آن، انتسابش به محمود خان کلانتر، دایی پدرش بوده است.
محمود خان در سال قحط به دستور ناصرالدین شاه به دار آویخته شد.

[۶] آقـابزرگ تهرانی، محمد محسن، الذریعه، ج۹، ص۴۷.

پدر ابوالفضل، ابوالقاسم (ه‌ م) (۱۲۳۶-۱۲۹۲ هـ.ق/ ۱۸۲۱-۱۸۷۵ م) از فقها و علمای بنام تهران بوده که چند کتاب هم در فقه و اصول تألیف کرده است که مطارح الانظار مهم‌ترین اثر او ست.

[۷] کریمـان، حسیـن، تهـران در گذشته و حـال، تهـران، ۱۳۵۵ش، ص۴۵۶- ۴۵۷.

[۸] آقـابزرگ تهرانی، محمد محسن، الذریعه، ج۶، ص۸۸.

دایی ابوالفضل تهرانی، حاج حسین‌علی‌خان، نیز از ادیبان روزگار خویش بوده و دیوان شعری داشته است.

[۹] حبیب‌آبـادی، محمدعلی، مکارم الآثار، ج۶، اصفهان، ۱۳۵۵-۱۳۶۴ ش، ص۲۰۴۵.

۲ – تحصیلات و اساتید

ابوالفضل تهرانی در آغاز، علوم عربی و فنون ادبی را نزد پدر خویش فراگرفت.
به‌ سبب حافظه‌ی قوی، انس با دیوان‌های عربی و فارسی، اشعار و قصاید بسیاری از حفظ کرد.
صدح الحمامه، دو منظومه در علم صرف و علم نحو و دیوان قصـاید و غزلیات

[۱۰] نک‌: دنبـاله مقاله

از آثار ابتدای دوره‌ی جوانی وی‌اند که نشان از بلوغ علمی و ادبی او دارند.

[۱۱] عبرت نـائینی، محمدعلـی، نامه فرهنگیان، چ تصویری، ص ۱۰۶، تهران، ۱۳۷۷ ش.

[۱۲] عبرت نـائینی، محمدعلـی، مدینه الادب، چ تصویری، تهران، ۱۳۷۶ ش، ص۱۰۶.

[۱۳] محدث، جلال‌الدین، مقدمه بر دیوان ابوالفضل تهرانی (لد).

ابوالفضل پس از درگذشت پدر، تحصیل فقه و اصول را در دوره‌ی سطح آغاز کرد.
دوره‌ی خارج را نزد آقا سید محمدصادق طباطبایی و آقا میرزا عبدالرحیم نهاوندی گذراند.
او در این زمان، به گفته‌ی ملا علی کنی به درجه اجتهاد رسیده بوده است.
وی عرفان، حکمت و علوم معقول را نیز در محضر آقا میرزا ابوالحسن جلوه و آقا میرزا محمدرضا قمشه‌ای آموخت.

[۱۴] عبرت نـائینی، محمدعلـی،، نامه فرهنگیان، چ تصویری، تهران، ۱۳۷۷ ش، ص۱۰۶.

[۱۵] عبرت نـائینی، محمدعلـی، مدینه الادب، چ تصویری، ج۱، تهران، ۱۳۷۶ ش، ص۱۰۳- ۱۰۴.

[۱۶] عبرت نـائینی، محمدعلـی، مدینه الادب، چ تصویری، ج۱، تهران، ۱۳۷۶ ش، ص ۱۰۶.

[۱۷] آقـابزرگ تهرانی، محمد محسن، الذریعه، ج۶، ص۸۸.

[۱۸] محدث، جلال‌الدین، مقدمه بر دیوان ابوالفضل تهرانی (هم‌).

ابوالفضل در (۱۳۰۰ هـ.ق/ ۱۸۸۳م) برای تحصیل علوم دیگر و تکمیل فقه و اصول، رهسپار عتبات عالیات شد.
وی نخست به نجف رفت و در آن‌جا به زمره‌ی فراگیران درس میرزا حبیب‌الله رشتی درآمد.

[۱۹] عبرت نـائینی، محمدعلـی،، نامه فرهنگیان، چ تصویری، تهران، ۱۳۷۷ ش، ص۱۰۶- ۱۰۷.

[۲۰] عبرت نـائینی، محمدعلـی، مدینه الادب، چ تصویری، ج۱، تهران، ۱۳۷۶ ش، ص ۱۰۶- ۱۰۴.

[۲۱] آقـابزرگ تهرانی، محمد محسن، الذریعه، ج۶، ص۸۸.

[۲۲] محدث، جلال‌الدین، مقدمه بر دیوان ابوالفضل تهرانی (هم‌ ).

پس از چندی، خبر ورود وی به میرزا محمدحسن شیرازی (میرزای شیرازی)، از مراجع تقلید شیعیان، رسید و از سوی او به سامرا دعوت شد.
ابوالفضل با آقا سید حسین قمی ــ که از تهران بـا وی همراه شده بود ــ به سـامرا آمد و نزدیک به ۱۰ سال، در حوزه‌ی درس میرزا محمدحسن شیرازی تلمذ کرد.
آن دو (ابوالفضل و حسین) در این مدت به اتفاق آقا میرزا محمدتقی شیرازی و آقا سید محمد اصفهانی، در محفلی علمی به بحث می‌پرداختند.
ابوالفضل در ایام اقامت در سامرا، نزد میرزا حسین نوری علم حدیث و رجال خواند و از شیخ محمدحسین کاظمی اجازه‌ی روایت گرفت.
او همچنین با کسب اجازه از این شیخ، آثاری چند از جمله شفاء الصدور و حاشیه بر دو کتـاب فرائد الاصول و المکاسب شیخ انصاری را به رشته‌ی تحریر درآورد.
وی برای آشنایی با منابع دست‌اول یهودیت و مسیحیت، در این سال‌ها زبان‌های عبری و سریانی را هم فراگرفت و بدون نیاز به ترجمه‌ی متون، به تحقیق و مطالعه در این ادیان پرداخت.

[۲۳] عبرت نـائینی، محمدعلـی،، نامه فرهنگیان، چ تصویری، تهران، ۱۳۷۷ ش، ص۱۰۷-۱۰۶.

[۲۴] عبرت نـائینی، محمدعلـی، مدینه الادب، چ تصویری، ج۱، تهران، ۱۳۷۶ ش، ص۱۰۴- ۱۰۶.

[۲۵] آقـابزرگ تهرانی، محمد محسن، الذریعه، ج۶، ص۸۸.

[۲۶] محدث، جلال‌الدین، مقدمه بر دیوان ابوالفضل تهرانی («لـد» ـ «لـه»، بـه نقـل از همو.

[۲۷] آقـابزرگ، مصفی المقال، ستون ۳۳، تهران، ۱۳۳۷ ش.

[۲۸] حبیب‌آبـادی، محمدعلی، مکارم الآثار، ج۶، اصفهان، ۱۳۵۵-۱۳۶۴ ش، ص۲۰۴۳.

[۲۹] «علامه میرزا ابوالفضل تهرانی»، حوزه (مل‌)، ص۱.

۳ – اقدامات فرهنگی

یکی از اقدامات فرهنگی ابوالفضل در سامرا، فراهم‌ آوردن کتابخانه‌ای مشحون از کتاب‌های نفیس خطی و چاپی بود که در نهایت به فرزندش محمد ثقفی تهرانی رسید.

[۳۰] محدث، جلال‌الدین، مقدمه بر دیوان ابوالفضل تهرانی، «ز»، «عح»، به نقل از همو، «عز»، به نقل از سید نصرالله تقوی.

گفتنی است که ابوالفضل تهرانی در همین ایام، دو مناظره‌ی علمی و ادبی با سید حیدر حلّی (شاعر بزرگ عراق) و نماینده‌ی علمی دولت عثمانی (حاکم سیاسی آن زمان عراق) داشته است که هر دو تن در برابر محفوظات وی ناتوان شده‌اند.
پس از مناظره‌ی نخست، سید حیدر حلّی قصیده‌ای در مدح ابوالفضل سرود.
در مناظره‌ی دوم، ابوالفضل به نمایندگی از میرزا محمدحسن شیرازی شرکت داشته است.
نگرانی حاکمیت سیاسی عراق از نفوذ و قدرت معنوی میرزای شیرازی به‌عنوان مرجعیت شیعه و فروکاستن قدرت وی، سبب برگزاری این مناظره بوده اسـت.

[۳۱] محدث، جلال‌الدین، مقدمه بر دیوان ابوالفضل تهرانی، «س» ـ «سـا»، بـه نقل از حـاج شیخ محمد غروی قوچانی، «سب» ـ «سج».

[۳۲] آقـابزرگ، طبقات اعلام الشیعه (قرن ۱۴ ق)، ج۱، مشهد، ۱۴۰۴ ق، ص۵۴.

[۳۳] «علامه میرزا ابوالفضل تهرانی»،حوزه (مل‌)، ص۱.

۴ – سفرها

ابوالفضل در (۱۳۰۶ ق/ ۱۸۸۹ م) به همراه حاج سید محمد صراف تهرانی به مکه رفت و پس از گزاردن حج، بار دیگر به عراق بازگشت.
وی پس از آن‌که اقامتِ بیشتر را در آن‌جا پرفایده ندانست، به خواهش گروهی از دوستداران و مردم، رهسپار تهران شد.
در اواسط محرم (۱۳۱۰هـ.ق/ اوت ۱۸۹۲) به زادگاه خویش رسید.
منابع سال بازگشت او را با اختلاف ذکر کرده‌اند.

۵ – فعالیت‌های در ایران

ناصرالدین شاه پس از آگاهی از بازگشت وی، با صدور فرمانی به خط خویش، همه‌ی امور مدرسه‌ی تازه‌ تأسیس سپهسالار (مدرسه‌ی عالی شهید مطهری کنونی) را به او واگذار کرد.
ابوالفضل نیز باقی‌مانده‌ی تعمیرات مدرسه را در همین سال (۱۳۱۳ هـ.ق/ ۱۸۹۵ م) به انجام رساند.
او که عهده‌دار زعامت و مرجعیت شرعی گشت