توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ابن ابی‌الهیجاء جاوانی دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ابن ابی‌الهیجاء جاوانی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ابن ابی‌الهیجاء جاوانی :

محمد بن علی جاوانی

مقالات مرتبط: محمد بن علی جاوانی (مقاله‌دوم).

جاوانی، ابوسعید (یا ابوعبدالله) محمد بن علی بن حمدان حِلّی عراقی (۴۶۸-۵۶۱ ق/۱۰۷۶-۱۱۶۶م)، فقیه، نحوی، ادیب و شاعر است.

فهرست مندرجات

۱ – زندگی
۱.۱ – نسب
۱.۲ – محل زندگی
۱.۳ – وفات
۲ – اساتید
۳ – شاگردان
۴ – آثار
۴.۱ – خطی
۴.۲ – یافت نشده
۵ – فهرست منابع
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – زندگی

۱.۱ – نسب

جاوانی منسوب است به جاوان، قبیله‌ای کرد که در حلّه می‌زیستند.

[۱] سبکی، عبدالوهاب، طبقات الشافعیه الکبری، ج۴، ص۸۸، بیروت، ۱۳۸۳-۱۳۹۶ق/۱۹۶۴-۱۹۷۶م.

[۲] اسنوی، عبدالرحیم، طبقات الشافعیه، به کوشش کمال یوسف حوت، ج۱، ص۱۷۹، بیروت، ۱۴۰۷ق/۱۹۸۷م.

ابن شاکر کتبی

[۳] ابن شاکر کتبی، محمد، عیون التواریخ، به کوشش فیصل سامر و عبدالمنعم داوود، ج۱۲، ص۱۳۴، بغداد، ۱۳۹۷ق/۱۹۷۷م.

او را «جوانی»، و بغدادی

[۴] بغدادی، هدیه، ج۲، ص۹۵.

وی را «کاوانی» خوانده‌اند. معلمی یمانی ، مصحح الانساب سمعانی متذکر شده است که اصل این نسبت گامرانی است و به کامرانی یا جاوانی تعریب شده است.

[۵] معلمی ‌یمانی، عبدالرحمان، حاشیه بر الانساب سمعانی، ج۳، ص۱۷۸، حیدرآباد دکن، ۱۳۸۳ق/ ۱۹۶۳م.

حاجی خلیفه

[۶] حاجی خلیفه، کشف، ج۲، ص۱۱۸۷.

نسبت او را حاوانی و حاوی آورده که احتمالاً تصحیف است. بروکلمان محل تولد وی را اربل می‌داند. نسبت حِلّی و گاه حِلّوی او نیز می‌تواند بیانگر تولد یا زندگی او در شهر حل عراق باشد.

۱.۲ – محل زندگی

جاوانی چندی در اربل اقامت داشت؛ آنگاه راهی ایران شد؛

[۷] اربلی، مبارک، تاریخ اربل، به کوشش سامی خماس صقار، ج۲، ص۹۴، بغداد، ۱۴۰۰ق/۱۹۸۰م.

[۸] سیوطی، بغیه الوعاه، به کوشش محمدابوالفضل ابراهیم، ج۱، ص۱۸۲، بیروت، ۱۳۹۹ق/۱۹۷۹م.

[۹] کمال‌الدین، هادی‌حمد، فقهاء الفیحاء، ج۱، ص۹۷، بغداد، ۱۹۶۲م.

اما از چگونگی زندگی او در ایران اطلاعی در دست نیست.

۱.۳ – وفات

جاوانی سرانجام در خُفتیان، نزدیک اربل درگذشت و پیکرش در بَوازیج (شهری نزدیک تکریت، از توابع موصل)

[۱۰] یاقوت، بلدان، ج۱، ص۷۵۰.

به خاک سپرده شد.

[۱۱] سیوطی، بغیه الوعاه، به کوشش محمدابوالفضل ابراهیم، ج۱، ص۱۸۲، بیروت، ۱۳۹۹ق/۱۹۷۹م.

[۱۲] کمال‌الدین، هادی‌حمد، فقهاء الفیحاء، ج۱، ص۹۷، بغداد، ۱۹۶۲م.

حاجی‌خلیفه

[۱۳] حاجی خلیفه، کشف، ج۱، ص۸۲۵.

وفات او را در مصر دانسته است، اسنوی تاریخ درگذشت او را ۵۶۰ ق آورده است.

[۱۴] اسنوی، عبدالرحیم، طبقات الشافعیه، به کوشش کمال یوسف حوت، ج۱، ص۱۸۰، بیروت، ۱۴۰۷ق/۱۹۸۷م.

حاجی خلیفه و سبکی تاریخ درگذشت او را ۵۱۰ ق و ۵۴۰ ق آورده اند.

[۱۵] حاجی خلیفه، کشف، ج۱، ص۸۲۵.

[۱۶] سبکی، عبدالوهاب، طبقات الشافعیه الکبری، ج۴، ص۸۸، بیروت، ۱۳۸۳-۱۳۹۶ق/۱۹۶۴-۱۹۷۶م.

۲ – اساتید

جاوانی نخست به بغداد رفت و در آن‌جا نزد محمد غزالی (د ۵۰۵ ق/۱۱۱۱م) و کیا هراسی (د ۵۰۴ ق) شاگردی کرد.

[۱۷] صفدی، خلیل، الوافی بالوفیات، به کوشش ددرینگ، ج۴، ص۱۵۵، ویسبادن، ۱۳۹۴ق/۱۹۷۴م.

[۱۸] سبکی، عبدالوهاب، طبقات الشافعیه الکبری، ج۴، ص۸۸، بیروت، ۱۳۸۳-۱۳۹۶ق/۱۹۶۴-۱۹۷۶م.

[۱۹] اسنوی، عبدالرحیم، طبقات الشافعیه، به کوشش کمال یوسف حوت، ج۱، ص۱۷۹، بیروت، ۱۴۰۷ق/۱۹۸۷م.

به گزارش منابع، وی کتاب الجام العوام غزالی را روایت کرده است.

[۲۰] سبکی، عبدالوهاب، طبقات الشافعیه الکبری، ج۴، ص۸۸، بیروت، ۱۳۸۳-۱۳۹۶ق/۱۹۶۴-۱۹۷۶م.

[۲۱] همایی، جلال‌الدین، غزالی‌نامه، ج۱، ص۲۵۳، تهران، ۱۳۱۸ش.

جاوانی در بغداد مقامات را نزد حریری (د ۵۱۶ ق/۱۱۲۲م) خواند.

[۲۲] اربلی، مبارک، تاریخ اربل، به کوشش سامی خماس صقار، ج۲، ص۹۵، بغداد، ۱۴۰۰ق/۱۹۸۰م.

[۲۳] صفدی، خلیل، الوافی بالوفیات، به کوشش ددرینگ، ج۴، ص۱۵۵، ویسبادن، ۱۳۹۴ق/۱۹۷۴م.

[۲۴] سبکی، عبدالوهاب، طبقات الشافعیه الکبری، ج۴، ص۸۸، بیروت، ۱۳۸۳-۱۳۹۶ق/۱۹۶۴-۱۹۷۶م.

از دیگر استادان او می‌توان ابوعبدالله حمیدی ، عبدالواحد قشیری ، ابوبکر شامی قاضی

[۲۵] سبکی، عبدالوهاب، طبقات الشافعیه الکبری، ج۴، ص۸۸، بیروت، ۱۳۸۳-۱۳۹۶ق/۱۹۶۴-۱۹۷۶م.

و محمد بن حسین برصی

[۲۶] سیوطی، بغیه الوعاه، به کوشش محمدابوالفضل ابراهیم، ج۱، ص۱۸۲، بیروت، ۱۳۹۹ق/۱۹۷۹م.

را نام برد.