شیعه فایل |
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۴۷
در حال بارگذاری
توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۴۷ دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است
شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.
لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.
توجه : در صورت مشاهده بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۴۷،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد
بخشی از متن پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۴۷ :
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۴۷
««نامه قبل
نامه بعد»»
فهرست
گزارش خطا
نام:
شماره موبایل :
متن پیام
ارسال
نامه ۴۷
مِنْ کِتابٍ لَهُ (عَلَیْهِالسَّلامُ):
«از نامههای آن حضرت (علیهالسلام):»
لِلْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (عَلَیْهِمَاالسَّلامُ)، لَمَّا ضَرَبَهُ ابْنُ مُلْجَمٍ، لَعَنَهُ اللهُ؛
«برای حسن و حسین (علیهماالسلام)، هنگامی که ابن ملجم (لعنهاللهعلیه) به او ضربت زد.»
«أُوصِیکُمَا بِتَقْوَى اَللَّهِ»۱
«أُوصِیکُمَا»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلثِّقَلِ؛
«فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه مقدر در آخر آن به دلیل ثقل است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوباً تَقْدِیرُهُ: أَنَا؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوبی در آن است و تقدیر آن «أنا» است»
کُمَا: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«کما: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است.»
«بِتَقْوَى»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«الباء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
تَقْوَى: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«تقوی: اسم مجرور و علامت جر آن کسره مقدر در آخر آن به دلیل تعذر است، و آن مضاف است.»
«اللهِ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أُوصِیکُمَا»؛
«و جار و مجرور به فعل «أُوصِیکُمَا» متعلقاند»
وَ جُمْلَهُ «أُوصِیکُمَا» ابْتِدَائِیَّهٌ؛
«و جمله «أُوصِیکُمَا» ابتدائیه است.»
«وَ أَلَّا تَبْغِیَا اَلدُّنْیَا وَ إِنْ بَغَتْکُمَا»۲
«وَ أَنْ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
أَنْ: حَرْفُ نَصْبٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«أن: حرف نصب مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«لا»:
حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«تَبْغِیَا»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ حَذْفُ النُّونِ؛ لِأَنَّهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛
«فعل مضارع منصوب و علامت نصب آن حذف نون است؛ زیرا از افعال خمسه است»
وَ الْأَلِفُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و الف: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع فاعل واقع شده است.»
«الدُّنْیَا»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه مقدر در آخر آن به دلیل تعذر است»
وَ الْمَصْدَرُ الْمُؤَوَّلُ مِنْ «أَنْ لا تَبْغِیَا» مَعْطُوفٌ عَلَى «تَقْوَى»؛
«و مصدر مؤول از «أَنْ لا تَبْغِیَا» معطوف بر «تَقْوَى» است.»
«وَ إِنْ»:
اَلْوَاوُ: حَالِیَّهٌ؛
«الواو: حالیه است»
إِنْ: حَرْفُ شَرْطٍ جَازِمٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إن: حرف شرط جازم مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«بَغَتْکُمَا»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الْمُقَدَّرِ عَلَى الْأَلِفِ الْمَحْذُوفَهِ لِلتَّعَذُّرِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح مقدر بر الف محذوف به دلیل تعذر است»
وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ فِعْلُ
[۱] وَ جَوَابُ الشَّرْطِ مَحْذُوفٌ دَلَّ عَلَیْهِ مَا قَبْلَهُ (لَا تَبْغِیَا).
الشَّرْطِ؛
«در محل جزم به عنوان فعل
[۲] و جواب شرط محذوف است و ماقبل آن (لا تبغیا) بر آن دلالت دارد.
شرط واقع شده است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هِیَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً در آن است و تقدیر آن «هی» است»
وَ التَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ؛
«و تاء برای تأنیث است»
کُمَا: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«کما: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است»
وَ الْجُمْلَهُ حَالِیَّهٌ؛
«و جمله حالیه است.»
«وَ لاَ تَأْسَفَا عَلَى شَیْءٍ مِنْهَا زُوِیَ عَنْکُمَا»۳
«وَ لا»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
لَا: حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لا: حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«تَأْسَفَا»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ حَذْفُ النُّونِ لِأَنَّهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛
«فعل مضارع منصوب و علامت نصب آن حذف نون است زیرا از افعال خمسه است»
وَ الْأَلِفُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و الف: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع فاعل واقع شده است.»
«عَلَى»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«شَیْءٍ»:
اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «تَأْسَفَا»؛
«و جار و مجرور به فعل «تَأْسَفَا» متعلقاند.»
«مِنْهَا»:
مِنْ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«من: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِنَعْتٍ مَحْذُوفٍ لِـ «شَیْءٍ»؛
«و جار و مجرور به نعت محذوف برای «شَیْءٍ» متعلقاند»
وَ جُمْلَهُ «تَأْسَفَا» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «تَبْغِیَا»؛
«و جمله «تَأْسَفَا» معطوف بر جمله «تَبْغِیَا» است.»
«زُوِیَ»:
فِعْلٌ مَاضٍ لِلْمَجْهُولِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛
«فعل ماضی مجهول مبنی بر فتح ظاهری است»
وَ نَائِبُ الْفَاعِلِ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و نائب فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً در آن است و تقدیر آن «هو» است.»
«عَنْکُمَا»:
عَنْ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«عن: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
کُمَا: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«کما: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «زُوِیَ»؛
«و جار و مجرور به فعل «زُوِیَ» متعلقاند»
وَ جُمْلَهُ «زُوِیَ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ نَعْتٌ لِـ «شَیْءٍ»؛
«و جمله «زُوِیَ» در محل جر نعت برای «شَیْءٍ» واقع شده است.»
«وَ قُولاَ بِالْحَقِّ»۴
«وَ قُولا»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ
[۳] وَ الْجُمَلُ (قُولَا، اعْمَلَا، کُونَا) مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ (لَا تَبْغِیَا).
؛
«الواو: عاطفه است
[۴] و جملههای (قولا، اعملا، کونا) معطوف بر جمله (لا تبغیا) هستند.
»
قُولَا: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى حَذْفِ النُّونِ لِأَنَّ مُضَارِعَهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛
«قولا: فعل امر مبنی بر حذف نون است زیرا مضارع آن از افعال خمسه است»
وَ الْأَلِفُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و الف: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع فاعل واقع شده است.»
«بِالْحَقِّ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«الباء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
اَلْحَقِّ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«الحق: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «قُولا»؛
«و جار و مجرور به فعل «قُولا» متعلقاند.»
«وَ اِعْمَلاَ لِلْأَجْرِ»۵
«وَ اعْمَلا»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
اِعْمَلَا: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى حَذْفِ النُّونِ لِأَنَّ مُضَارِعَهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛
«اعملا: فعل امر مبنی بر حذف نون است زیرا مضارع آن از افعال خمسه است»
وَ الْأَلِفُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و الف: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع فاعل واقع شده است.»
«لِلأَجْرِ»:
اَللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«اللام: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
اَلْأَجْرِ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«الأجر: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «اعْمَلا»؛
«و جار و مجرور به فعل «اعْمَلا» متعلقاند.»
«وَ کُونَا لِلظَّالِمِ خَصْماً»۶
«وَ کُونَا»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
کُونَا: فِعْلُ أَمْرٍ نَاقِصٌ مَبْنِیٌّ عَلَى حَذْفِ النُّونِ لِأَنَّ مُضَارِعَهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛
«کونا: فعل امر ناقص مبنی بر حذف نون است زیرا مضارع آن از افعال خمسه است»
وَ الْأَلِفُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ اِسْمُ «کَانَ»؛
«و الف: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع اسم «کَانَ» واقع شده است.»
«لِلظَّالِمِ»:
اَللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«اللام: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
اَلظَّالِمِ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«الظالم: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِقَوْلِهِ «خَصْماً»؛
«و جار و مجرور به قول او «خَصْماً» متعلقاند.»
«خَصْماً»:
خَبَرُ «کُوناَ» مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«خبر «کُوناَ» منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است.»
«وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً»۷
«وَ لِلْمَظْلُومِ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
لِلْمَظْلُومِ: اَللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«للمظلوم: اللام: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
اَلْمَظْلُومِ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«المظلوم: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِقَوْلِهِ «عَوْناً»؛
«و جار و مجرور به قول او «عَوْناً» متعلقاند.»
«عَوْناً»:
خَبَرٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«خبر منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است.»
«أُوصِیکُمَا، وَ جَمِیعَ وَلَدِی وَ أَهْلِی وَ مَنْ بَلَغَهُ کِتَابِی، بِتَقْوَى اَللَّهِ، وَ نَظْمِ أَمْرِکُمْ، وَ صَلاَحِ ذَاتِ بَیْنِکُمْ»۸
«أُوصِیکُما»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلثِّقَلِ؛
«فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه مقدر در آخر آن به دلیل ثقل است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوباً تَقْدِیرُهُ: أَنَا؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوبی در آن است و تقدیر آن «أنا» است»
کُمَا: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«کما: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است.»
«وَ جَمِیعَ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ
[۵] یُحْتَمَلُ أَنْ تَکُونَ الْوَاوُ لِلْمَعِیَّهِ، فَیُنْصَبُ الْفِعْلُ بَعْدَهَا عَلَى الْمَعِیَّهِ لَا الْمَفْعُولِیَّهِ، وَ الْعَطْفُ أَوْلَى، وَ لَا یَحْتَاجُ إِلَى تَوْکِیدٍ؛ لِأَنَّ الْمَعْطُوفَ عَلَیْهِ ضَمِیرُ نَصْبٍ.
؛
«الواو: عاطفه است
[۶] احتمال دارد که واو برای معیت باشد، پس فعل بعد از آن به عنوان مفعول معه منصوب میشود نه مفعول به، و عطف بهتر است، و نیازی به تأکید ندارد؛ زیرا معطوفعلیه ضمیر نصب است.
»
جَمِیعَ: مَعْطُوفٌ عَلَى الضَّمِیرِ «کُمَا»: مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«جمیع: معطوف بر ضمیر «کُمَا» است: مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است.»
«وَلَدِی»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ الْیَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و یاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است.»
«وَ أَهْلِی»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
أَهْلِی: مَعْطُوفٌ عَلَى «جَمِیعَ»: مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى مَا قَبْلَ الْیَاءِ لِاشْتِغَالِ الْمَحَلِّ بِحَرَکَهِ الْیَاءِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«أهلی: معطوف بر «جَمِیعَ» است: مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه مقدر بر ماقبل یاء به دلیل اشتغال محل به حرکت یاء است، و آن مضاف است»
وَ الْیَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و یاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است.»
«وَ مَنْ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
مَنْ: مَعْطُوفٌ عَلَى «جَمِیعَ»: اِسْمٌ مَوْصُولٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«من: معطوف بر «جَمِیعَ» است: اسم موصول مبنی بر سکون که در محل نصب مفعولبه واقع شده است.»
«بَلَغَهُ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است.»
«کِتَابِی»:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى مَا قَبْلَ الْیَاءِ لِاشْتِغَالِ الْمَحَلِّ بِحَرَکَهِ الْیَاءِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه مقدر بر ماقبل یاء به دلیل اشتغال محل به حرکت یاء است، و آن مضاف است»
وَ الْیَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و یاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ جُمْلَهُ «بَلَغَهُ» صِلَهُ الْمَوْصُولِ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«و جمله «بَلَغَهُ» صله موصول است و محلی از اعراب ندارد.»
«بِتَقْوَى»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«الباء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
تَقْوَى: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«تقوی: اسم مجرور و علامت جر آن کسره مقدر در آخر آن به دلیل تعذر است، و آن مضاف است.»
«اللهِ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أُوصِیکُمَا»؛
«و جار و مجرور به فعل «أُوصِیکُمَا» متعلقاند»
وَ جُمْلَهُ «أُوصِیکُمَا» بَدَلٌ مِنْ جُمْلَهِ «أُوصِیکُمَا» الْأُولَى؛
«و جمله «أُوصِیکُمَا» بدل از جمله اول «أُوصِیکُمَا» است.»
«وَ نَظْمِ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
نَظْمِ: مَعْطُوفٌ عَلَى «تَقْوَى»: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«نظم: معطوف بر «تَقْوَى» است: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است.»
«أَمْرِکُمْ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
کُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است.»
«وَ صَلاحِ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
صَلَاحِ: مَعْطُوفٌ عَلَى «تَقْوَى»: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«صلاح: معطوف بر «تَقْوَى» است: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است.»
«ذَاتِ»
[۷] قَالَ الْمُعْتَزِلِیُّ: ذَاتُ هُنَا زَائِدَهٌ مُقْحَمَهٌ.
[۸] معتزلی گفته است: ذات در اینجا زائده و اضافه است.
:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است.»
«بَیْنِکُمْ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
کُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است.»
«فَإِنِّی سَمِعْتُ جَدَّکُمَا صَلَّى اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ یَقُولُ:»۹
«فَإِنِّی»:
اَلْفَاءُ: تَعْلِیلِیَّهٌ؛
«الفاء: تعلیلیه است»
إِنِّی: إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَ حُرِّکَ بِالْکَسْرِ لِمُنَاسَبَهِ الْیَاءِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إنّی: إنّ: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و به مناسبت یاء با کسره حرکت گرفته است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْیَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ اِسْمُ «إِنْ»؛
«و یاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب اسم «إِنْ» واقع شده است.»
«سَمِعْتُ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لِاتِّصَالِهِ بِضَمِیرِ الرَّفْعِ؛
«فعل ماضی مبنی بر سکون به دلیل اتصال آن به ضمیر رفع است»
وَ التَّاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و تاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل رفع فاعل واقع شده است»
وَ جُمْلَهُ «سَمِعْتُ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرُ «إِنّی»؛
«و جمله «سَمِعْتُ» در محل رفع خبر «إِنّی» واقع شده است»
وَ جُمْلَهُ «إِنّی سَمِعْتُ» تَعْلِیلِیَّهٌ؛
«و جمله «إِنّی سَمِعْتُ» تعلیلیه است.»
«جَدَّکُمَا»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است»
کُمَا: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«کما: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است.»
«صلّى»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الْمُقَدَّرِ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح مقدر در آخر آن به دلیل تعذر است.»
«الله»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است.»
«علیهِ»:
عَلَى: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«علی: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «صلّى»؛
«و جار و مجرور به فعل «صلّى» متعلقاند.»
«وَ آلِهِ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
آلِهِ: مَعْطُوفٌ عَلَى الْهَاءِ فِی «علیهِ»: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ عَلَى آخِرِهِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«آله: معطوف بر هاء در «علیهِ» است: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری در آخر آن است، و آن مضاف است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ جُمْلَهُ «صلّى اللهُ علیهِ وَ آلِهِ» اعْتِرَاضِیَّهٌ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«و جمله «صلّى اللهُ علیهِ وَ آلِهِ» اعتراضیه است و محلی از اعراب ندارد.»
«یَقُولُ»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً در آن است و تقدیر آن «هو» است.»
««صَلاَحُ ذَاتِ اَلْبَیْنِ أَفْضَلُ مِنْ عَامَّهِ اَلصَّلاَهِ وَ اَلصِّیَامِ.»»۱۰
«صَلاحُ»:
مُبْتَدَأٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مبتدا مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است.»
«ذَاتِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است.»
«الْبَیْنِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است.»
«أَفْضَلُ»:
خَبَرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«خبر مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است.»
«مِنْ»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«عَامَّهِ»:
اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است.»
«الصَّلاهِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِأَفْعَلِ التَّفْضِیلِ «أَفْضَلُ»؛
«و جار و مجرور به افعل تفضیل «أَفْضَلُ» متعلقاند.»
«وَ الصِّیَامِ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
اَلصِّیَامِ: مَعْطُوفٌ عَلَى «الصَّلاهِ»: مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«الصیام: معطوف بر «الصَّلاهِ» است: مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ جُمْلَهُ «صَلاحُ ذَاتِ الْبَیْنِ…» مَقُولُ الْقَوْلِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«و جمله «صَلاحُ ذَاتِ الْبَیْنِ…» مقول قول است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است»
وَ جُمْلَهُ «یَقُولُ» حَالِیَّهٌ؛
«و جمله «یَقُولُ» حالیه است.»
«وَ اَللَّهَ
[۹] وَ فِی نُسْخَهٍ بِدُونِ الْوَاوِ (وَ اللهَ).
[۱۰] و در نسخهای بدون واو (وَ اللهَ).
اَللَّهَ فِی اَلْأَیْتَامِ»۱۱
«وَ اللهَ»:
اَلْوَاوُ: اِسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«الواو: استئنافیه است»
اَللَّهَ: لَفْظُ الْجَلَالَهِ مَفْعُولٌ بِهِ لِفِعْلٍ مَحْذُوفٍ
[۱۱] مَنْصُوبٌ عَلَى التَّحْذِیرِ أَیِ اتَّقُوا اللهَ، أَوِ الْإِغْرَاءِ.
مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«الله: لفظ جلاله مفعولبه برای فعل محذوف است
[۱۲] منصوب به دلیل تحذیر یعنی از خدا بترسید، یا اغراء.
منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است.»
«اللهَ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ تَوْکِیدٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله تأکید منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است.»
«فِی»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«الأَیْتَامِ»:
اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، بِالْفِعْلِ الْمَحْذُوفِ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، به فعل محذوف»
وَ الْجُمْلَهُ اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله استئنافیه است.»
«فَلاَ تُغِبُّوا أَفْوَاهَهُمْ»۱۲
«فَلا»:
اَلْفَاءُ: عَاطِفَهٌ؛
«الفاء: عاطفه است»
لَا: حَرْفُ نَهْیٍ وَ جَزْمٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لا: حرف نهی و جزم مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«تُغِبُّوا»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ حَذْفُ النُّونِ لِأَنَّهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛
«فعل مضارع مجزوم و علامت جزم آن حذف نون است زیرا از افعال خمسه است»
وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع فاعل واقع شده است»
وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛
«و الف فارقه است.»
«أَفْوَاهَهُمْ»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ الْجُمْلَهُ مَعْطُوفَهٌ عَلَى الْجُمْلَهِ التَّحْذِیرِ قَبْلَهَا؛
«و جمله معطوف بر جمله تحذیر قبل از آن است.»
«وَ لاَ یَضِیعُوا بِحَضْرَتِکُمْ»۱۳
«وَ لا»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
لَا: حَرْفُ نَهْیٍ وَ جَزْمٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لا: حرف نهی و جزم مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«یَضِیعُوا»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ حَذْفُ النُّونِ لِأَنَّهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛
«فعل مضارع مجزوم و علامت جزم آن حذف نون است زیرا از افعال خمسه است»
وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع فاعل واقع شده است»
وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛
«و الف فارقه است.»
«بِحَضْرَتِکُمْ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«الباء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
حَضْرَتِکُمْ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«حضرتکم: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
کُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یَضِیعُوا»؛
«و جار و مجرور به فعل «یَضِیعُوا» متعلقاند»
وَ جُمْلَهُ «لا یَضِیعُوا» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «لا تُغِبُّوا»؛
«و جمله «لا یَضِیعُوا» معطوف بر جمله «لا تُغِبُّوا» است.»
«وَ اَللَّهَ اَللَّهَ فِی جِیرَانِکُمْ»۱۴
«و اللهَ»:
اَلْوَاوُ: اِسْتِئْنَافِیَّهٌ أَوْ عَاطِفَهٌ؛
«الواو: استئنافیه یا عاطفه است»
اَللَّهَ: لَفْظُ الْجَلَالَهِ مَفْعُولٌ بِهِ لِفِعْلٍ مَحْذُوفٍ
[۱۳] مَنْصُوبٌ عَلَى التَّحْذِیرِ أَیِ اتَّقُوا اللهَ. أَوِ الْإِغْرَاءِ.
مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«الله: لفظ جلاله مفعولبه برای فعل محذوف است
[۱۴] منصوب به دلیل تحذیر یعنی از خدا بترسید. یا اغراء.
منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است.»
«اللهَ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ تَوْکِیدٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله تأکید منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است.»
«فِی»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«جِیرَانِکُمْ»:
اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
کُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِفِعْلِ التَّحْذِیرِ الْمَحْذُوفِ؛
«و جار و مجرور به فعل تحذیر محذوف متعلقاند.»
«فَإِنَّهُمْ وَصِیَّهُ نَبِیِّکُمْ»۱۵
«فَإِنَّهُمْ»:
اَلْفَاءُ: تَعْلِیلِیَّهٌ؛
«الفاء: تعلیلیه است»
إِنَّهُمْ: إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إنّهم: إنّ: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ اِسْمُ «إِنَّ»؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب اسم «إِنَّ» واقع شده است.»
«وَصِیَّهُ»:
خَبَرُ «إِنَّ» مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«خبر «إِنَّ» مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است.»
«نَبِیُّکُمْ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
کُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ الْجُمْلَهُ تَعْلِیلِیَّهٌ؛
«و جمله تعلیلیه است.»
«مَا زَالَ یُوصِی بِهِمْ»۱۶
«مَا»:
حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«زَالَ»:
فِعْلٌ مَاضٍ نَاقِصٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛
«فعل ماضی ناقص مبنی بر فتح ظاهری است»
وَ اِسْمُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و اسم آن ضمیر مستتر جوازاً در آن است و تقدیر آن «هو» است.»
«یُوصِی»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلثِّقَلِ؛
«فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه مقدر در آخر آن به دلیل ثقل است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً در آن است و تقدیر آن «هو» است.»
«بِهِمْ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«الباء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یُوصِی»؛
«و جار و مجرور به فعل «یُوصِی» متعلقاند»
وَ جُمْلَهُ «یُوصِی» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ خَبَرُ «ما زَالَ»؛
«و جمله «یُوصِی» در محل نصب خبر «ما زَالَ» واقع شده است»
وَ جُمْلَهُ «مَا زَالَ» حَالِیَّهٌ؛
«و جمله «مَا زَالَ» حالیه است.»
«حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ سَیُوَرِّثُهُمْ»۱۷
«حَتَّى»:
حَرْفُ ابْتِدَاءٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف ابتدا مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«ظَنَنَّا»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لِاتِّصَالِهِ بِضَمِیرِ الرَّفْعِ؛
«فعل ماضی مبنی بر سکون به دلیل اتصال آن به ضمیر رفع است»
وَ النَّا: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و نا: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع فاعل واقع شده است.»
«أَنَّهُ»:
أَنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛
«أنّ: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح ظاهری است»
وَ الْهَاءُ ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ اِسْمُ «أَنَّ»؛
«و هاء ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل نصب اسم «أَنَّ» واقع شده است»
«سَیُوَرِّثُهُمْ»:
اَلسِّینُ: لِلِاسْتِقْبَالِ؛
«سین: برای استقبال است»
یُوَرِّثُهُمْ: فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«یورّثهم: فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً در آن است و تقدیر آن «هو» است»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است»
وَ جُمْلَهُ «سَیُوَرِّثُهُمْ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرُ «أَنَّهُ»؛
«و جمله «سَیُوَرِّثُهُمْ» در محل رفع خبر «أَنَّهُ» واقع شده است»
وَ جُمْلَهُ «أَنَّهُ سَیُوَرِّثُهُمْ» سَدَّتْ مَسَدَّ مَفْعُولَیْ «ظَنَنَّا»؛
«و جمله «أَنَّهُ سَیُوَرِّثُهُمْ» جای دو مفعول «ظَنَنَّا» را گرفته است.»
«وَ اَللَّهَ اَللَّهَ فِی اَلْقُرْآنِ»۱۸
«وَ اللهَ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
اَللَّهَ: لَفْظُ الْجَلَالَهِ مَفْعُولٌ بِهِ لِفِعْلٍ مَحْذُوفٍ
[۱۵] مَنْصُوبٌ عَلَى التَّحْذِیرِ أَیِ اتَّقُوا اللهَ.
مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«الله: لفظ جلاله مفعولبه برای فعل محذوف است
[۱۶] منصوب به دلیل تحذیر یعنی از خدا بترسید.
منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است.»
«اللهَ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ تَوْکِیدٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله تأکید منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است.»
«فِی»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«الْقُرْآنِ»:
اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِفِعْلِ التَّحْذِیرِ الْمَحْذُوفِ؛
«و جار و مجرور به فعل تحذیر محذوف متعلقاند.»
«لاَ یَسْبِقُکُمْ بِالْعَمَلِ بِهِ غَیْرُکُمْ»۱۹
«لا»:
حَرْفُ نَهْیٍ وَ جَزْمٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف نهی و جزم مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«یَسْبِقُکُمْ»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ السُّکُونُ الظَّاهِرَهُ؛
«فعل مضارع مجزوم و علامت جزم آن سکون ظاهری است»
کُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است.»
«بِالْعَمَلِ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«الباء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
اَلْعَمَلِ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«العمل: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یَسْبِقْکُمْ»؛
«و جار و مجرور به فعل «یَسْبِقْکُمْ» متعلقاند.»
«بِهِ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«الباء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْمَصْدَرِ «الْعَمَلِ»؛
«و جار و مجرور به مصدر «الْعَمَلِ» متعلقاند.»
«غَیْرُکُمْ»:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»
کُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ جُمْلَهُ «یَسْبِقْکُمْ» اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله «یَسْبِقْکُمْ» استئنافیه است.»
«وَ اَللَّهَ اَللَّهَ فِی اَلصَّلاَهِ»۲۰
«و اللهَ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«الواو: عاطفه است»
اَللَّهَ: لَفْظُ الْجَلَالَهِ مَفْعُولٌ بِهِ لِفِعْلٍ مَحْذُوفٍ
[۱۷] مَنْصُوبٌ عَلَى التَّحْذِیرِ أَیِ اتَّقُوا اللهَ.
مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«الله: لفظ جلاله مفعولبه برای فعل محذوف است
[۱۸] منصوب به دلیل تحذیر یعنی از خدا بترسید.
منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است.»
«اللهَ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ تَوْکِیدٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله تأکید منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است.»
«فِی»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«الصَّلاهِ»:
اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِفِعْلِ التَّحْذِیرِ الْمَحْذُوفِ؛
«و جار و مجرور به فعل تحذیر محذوف متعلقاند.»
«فَإِنَّهَا عَمُودُ دِینِکُمْ»۲۱
«فَإِنَّهَا»:
اَلْفَاءُ: تَعْلِیلِیَّهٌ؛
«الفاء: تعلیلیه است»
إِنَّهَا: إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إنّها: إنّ: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ اِسْمُ «إِنَّ»؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب اسم «إِنَّ» واقع شده است.»
«عَمُودُ»:
خَبَرُ «إِنَّ» مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«خبر «إِنَّ» مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است.»
«دِینِکُمْ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
کُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ جُمْلَهُ «إِنَّهَا…» تَعْلِیلِیَّهٌ؛
«و جمله «إِنَّهَا…» تعلیلیه است»
وَ جُمْلَهُ التَّحْذِیرِ اسْتِئْنَافِیَّهٌ أَوْ مَعْطُوفَهٌ؛
«و جمله تحذیر استئنافیه یا معطوفه است.»
«وَ اَللَّه
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
