شیعه فایل |
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۳۵
در حال بارگذاری
توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۳۵ دارای ۱۰۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است
شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.
لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.
توجه : در صورت مشاهده بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۳۵،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد
بخشی از متن پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۳۵ :
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۳۵
««نامه قبل
نامه بعد»»
فهرست
گزارش خطا
نام:
شماره موبایل :
متن پیام
ارسال
نامه ۳۵
مِنْ کِتابٍ لَهُ (عَلَیْهِالسَّلامُ):
«از نامههای آن حضرت (علیهالسلام):»
إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْعَبَّاسِ بَعْدَ مَقْتَلِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی بَکْرٍ؛
«به عبدالله بن عباس پس از شهادت محمد بن ابیبکر»
«أَمَّا بَعْدُ،»۱
«أَمَّا»:
حَرْفُ شَرْطٍ وَ إِخْبَارٍ وَ تَوْکِیدٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف شرط، خبر و تأکید، مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«بَعْدُ»:
ظَرْفُ زَمَانٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ فِیهِ؛
«ظرف زمان، مبنی بر ضم در محل نصب مفعولفیه است»
وَ الظَّرْفُ مُتَعَلِّقٌ بِفِعْلٍ مَحْذُوفٍ، وَ التَّقْدِیرُ: أَمَّا بَعْدَ قَوْلِی فَأَقُولُ؛
«و ظرف به فعل محذوفی تعلق دارد، و تقدیر آن چنین است: امّا بعد از سخنم، پس میگویم»
«فَإِنَّ مِصْرَ قَدِ افْتُتِحَتْ،»۲
«فَإِنَّ»:
الْفَاءُ: رَابِطَهٌ؛
«فاء: رابط است»
إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إنَّ: حرف مشبه بالفعل، مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
«مِصْرَ»:
اسْمُ «إِنَّ» مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«اسم «إِنَّ» منصوب است و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»
«قَدِ»:
حَرْفُ تَحْقِیقٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ، وَ حُرِّکَ بِالْکَسْرِ مَنْعاً لِالْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف تحقیق، مبنی بر سکون است و برای جلوگیری از التقای ساکنین، با کسره حرکت داده شده و محلی از اعراب ندارد»
«افْتُتِحَتْ»:
فِعْلٌ مَاضٍ لِلْمَجْهُولِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مجهول، مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ نَائِبُ الْفَاعِلِ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هِیَ؛
«و نائب فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هی» است»
وَ التَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ؛
«و تاء برای تأنیث است»
وَ جُمْلَهُ «قَدِ افْتُتِحَتْ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعِ خَبَرِ «إِنَّ»؛
«و جمله «قَدِ افْتُتِحَتْ» در محل رفع، خبر «إِنَّ» است»
وَ جُمْلَهُ «إِنَّ مِصْرَ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ جَزْمِ جَوَابِ الشَّرْطِ الْمَحْذُوفِ؛
«و جمله «إِنَّ مِصْرَ» در محل جزم، جواب شرط محذوف است»
وَ جُمْلَهُ «أَمَّا بَعْدُ» ابْتِدَائِیَّهٌ؛
«و جمله «أَمَّا بَعْدُ» ابتدائیه است»
«وَ مُحَمَّدُ بْنُ أَبِی بَکْرٍ – رَحِمَهُ اللَّهُ – قَدِ اسْتُشْهِدَ،»۳
«وَ مُحَمَّدُ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
مُحَمَّدُ: مُبْتَدَأٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«محمد: مبتدای مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
«بْنُ»:
نَعْتٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«نعت مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و مضاف است»
«أَبِی»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْیَاءُ؛ لِأَنَّهُ مِنَ الْأَسْمَاءِ السِّتَّهِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن «یاء» است؛ زیرا از اسماء سته است و مضاف میباشد»
«بَکْرٍ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است»
«رَحِمَهُ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است»
«اللَّهُ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
وَ الْجُمْلَهُ دُعَائِیَّهٌ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«و این جمله دعائیه است و محلی از اعراب ندارد»
«قَدِ»:
حَرْفُ تَحْقِیقٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَ حُرِّکَ بِالْکَسْرِ مَنْعاً لِالْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ؛
«حرف تحقیق، مبنی بر سکون است و برای جلوگیری از التقای ساکنین، با کسره حرکت داده شده است»
«اسْتُشْهِدَ»:
فِعْلٌ مَاضٍ لِلْمَجْهُولِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مجهول، مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ نَائِبُ الْفَاعِلِ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و نائب فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»
وَ جُمْلَهُ «قَدِ اسْتُشْهِدَ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرٌ؛
«و جمله «قَدِ اسْتُشْهِدَ» در محل رفع، خبر است»
وَ الْجُمْلَهُ الْإِسْمِیَّهُ مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «إِنَّ مِصْرَ…»؛
«و جمله اسمیه بر جمله «إِنَّ مِصْرَ…» معطوف است»
«فَعِنْدَ اللَّهِ نَحْتَسِبُهُ وَلَداً نَاصِحاً،»۴
«فَعِنْدَ»:
الْفَاءُ: اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«فاء: استئنافیه است»
عِنْدَ: مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«عندَ: مفعولفیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف میباشد»
«اللَّهِ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الظَّرْفُ مُتَعَلِّقٌ بِالْفِعْلِ «نَحْتَسِبُهُ»؛
«و ظرف به فعل «نَحْتَسِبُهُ» تعلق دارد»
«نَحْتَسِبُهُ»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوباً تَقْدِیرُهُ نَحْنُ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوباً به تقدیر «نحن» است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است»
«وَلَداً»:
بَدَلٌ
[۱] وَلَداً: بَدَلٌ مِنْ ضَمِیرٍ فِی (نَحْتَسِبُهُ).
أَوْ حَالٌ
[۲] قَالَ ابْنُ مِیثَمٍ: وَ وَلَداً وَ عَامِلاً وَ سَیْفاً وَ رُکْناً أَحْوَالٌ، وَ فِیهِ غُمُوضٌ.
مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«بدل
[۳] ولداً: بدل از ضمیر در (نحتسبه) است.
یا حال
[۴] ابن میثم گفته است: و ولداً، عاملاً، سیفاً و رکناً حال هستند و در آن ابهامی وجود دارد.
منصوب است و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«نَاصِحاً»:
نَعْتٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«نعت منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»
«وَ عَامِلاً کَادِحاً،»۵
«وَ عَامِلاً»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
عَامِلاً: مَعْطُوفٌ عَلَى «وَلَداً»
[۵] قَالَ الْخُوئِیُّ فِی مِنْهَاجِ الْبَرَاعَهِ: وَ الْأَظْهَرُ أَنَّ عَامِلاً وَ مَا بَعْدَهُ نُعُوتٌ لِقَوْلِهِ وَلَداً.
: بَدَلٌ أَوْ حَالٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«عاملاً: معطوف بر «وَلَداً»
[۶] خویی در منهاج البراعه گفته است: و اظهر آن است که «عاملاً» و مابعد آن، نعت برای «ولداً» است.
: بدل یا حال منصوب است و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«کَادِحاً»:
نَعْتٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«نعت منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»
«وَ سَیْفاً قَاطِعاً،»۶
«وَ سَیْفاً»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
سَیْفاً: مَعْطُوفٌ عَلَى «وَلَداً»: مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«سیفاً: معطوف بر «وَلَداً» منصوب است و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»
«قَاطِعاً»:
نَعْتٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«نعت منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»
«وَ رُکْناً دَافِعاً.»۷
«وَ رُکْناً»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
رُکْناً: مَعْطُوفٌ عَلَى «وَلَداً»: مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«رکناً: معطوف بر «وَلَداً» منصوب است و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»
«دَافِعاً»:
نَعْتٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«نعت منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»
وَ جُمْلَهُ «عِنْدَ اللَّهِ نَحْتَسِبُهُ» اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله «عِنْدَ اللَّهِ نَحْتَسِبُهُ» استئنافیه است»
«وَ قَدْ کُنْتُ حَثَثْتُ النَّاسَ عَلَى لَحَاقِهِ،»۸
«وَ قَدْ»:
الْوَاوُ: اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«واو: استئنافیه است»
قَدْ: حَرْفُ تَحْقِیقٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«قد: حرف تحقیق، مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«کُنْتُ»:
فِعْلٌ مَاضٍ نَاقِصٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لِاتِّصَالِهِ بِضَمِیرِ الرَّفْعِ؛
«فعل ماضی ناقص، مبنی بر سکون به دلیل اتصالش به ضمیر رفع است»
وَ التَّاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعِ اسْمِ «کَانَ»؛
«و تاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل رفع، اسم «کَانَ» واقع شده است»
«حَثَثْتُ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لِاتِّصَالِهِ بِضَمِیرِ الرَّفْعِ؛
«فعل ماضی مبنی بر سکون به دلیل اتصالش به ضمیر رفع است»
وَ التَّاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و تاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل رفع، فاعل واقع شده است»
«النَّاسَ»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»
«عَلَى»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«لَحَاقِهِ»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف میباشد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «حَثَثْتُ»؛
«و جار و مجرور به فعل «حَثَثْتُ» تعلق دارند»
وَ جُمْلَهُ «حَثَثْتُ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ خَبَرٌ «کُنْتُ»؛
«و جمله «حَثَثْتُ» در محل نصب، خبر «کُنْتُ» است»
وَ جُمْلَهُ «کُنْتُ» اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله «کُنْتُ» استئنافیه است»
«وَ أَمَرْتُهُمْ بِغِیَاثِهِ قَبْلَ الْوَقْعَهِ،»۹
«وَ أَمَرْتُهُمْ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ
[۷] وَ جُمْلَتَا (أَمَرْتُهُمْ، دَعَوْتُهُمْ) مَعْطُوفَتَانِ عَلَى جُمْلَهِ (حَثَثْتُ).
؛
«واو: عاطفه است
[۸] و دو جمله (أمرتهم، دعوتهم) بر جمله (حثثت) معطوف هستند.
»
أَمَرْتُهُمْ: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لِاتِّصَالِهِ بِضَمِیرِ الرَّفْعِ؛
«أمرتهم: فعل ماضی مبنی بر سکون به دلیل اتصالش به ضمیر رفع است»
وَ التَّاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و تاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل رفع، فاعل واقع شده است»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است»
«بِغِیَاثِهِ»:
الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
غِیَاثِهِ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«غیاثه: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف میباشد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أَمَرْتُ»؛
«و جار و مجرور به فعل «أَمَرْتُ» تعلق دارند»
«قَبْلَ»:
مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولفیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف میباشد»
«الْوَقْعَهِ»
[۹] الْوَقْعَهِ: اللَّامُ فِیهِ لِلْعَهْدِ: أَیْ وَقْعَهِ قَتْلِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی بَکْرٍ سِرّاً.
[۱۰] الْوَقْعَهِ: الف و لام در آن برای عهد است؛ یعنی رویداد کشته شدن پنهانی محمد بن ابیبکر.
:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الظَّرْفُ مُتَعَلِّقٌ بِالْفِعْلِ «أَمَرْتُ»، أَوْ بِالْمَصْدَرِ «غِیَاثِهِ»؛
«و ظرف به فعل «أَمَرْتُ» یا به مصدر «غِیَاثِهِ» تعلق دارد»
«وَ دَعَوْتُهُمْ سِرّاً وَ جَهْراً، وَ عَوْداً وَ بَدْءاً،»۱۰
«وَ دَعَوْتُهُمْ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
دَعَوْتُهُمْ: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لِاتِّصَالِهِ بِضَمِیرِ الرَّفْعِ؛
«دعوتهم: فعل ماضی مبنی بر سکون به دلیل اتصالش به ضمیر رفع است»
وَ التَّاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و تاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل رفع، فاعل واقع شده است»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است»
«سِرّاً»:
بَدَلٌ
[۱۱] وَ هُوَ (دُعَاءٌ) وَ قَدْ حُذِفَ. أَیْ دَعَوْتُهُمْ دَعْوَهَ السِّرِّ، حَیْثُ کَانَتِ الدَّعْوَهُ بِالْقَوْلِ، وَ السِّرُّ وَ الْجَهْرُ مِنْ صِفَاتِهِ، وَ یُحْتَمَلُ النَّصْبُ عَلَى الْحَالِیَّهِ.
مِنَ الْمَفْعُولِ الْمُطْلَقِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«بدل
[۱۲] و آن (دعاء) است که حذف شده؛ یعنی آنها را به صورت پنهانی دعوت کردم، زیرا دعوت با سخن بود و پنهانی و آشکار از صفات آن است، و احتمال نصب بر حالیت نیز وجود دارد.
از مفعول مطلق منصوب است و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»
«وَ جَهْراً»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
جَهْراً: مَعْطُوفٌ عَلَى «سِرّاً»: مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«جهراً: معطوف بر «سِرّاً» منصوب است و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»
«وَ عَوْداً»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
عَوْداً: مَعْطُوفٌ عَلَى «سِرّاً»: مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«عوداً: معطوف بر «سِرّاً» منصوب است و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»
«وَ بَدْءاً»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
بَدْءاً: مَعْطُوفٌ عَلَى «سِرّاً»: مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«بدءاً: معطوف بر «سِرّاً» منصوب است و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»
«فَمِنْهُمُ الْآتِی کَارِهاً،»۱۱
«فَمِنْهُمُ»:
الْفَاءُ: تَفْرِیعِیَّهٌ؛
«فاء: تفریعیه است»
مِنْهُمُ: مِنْ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«منهم: من: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَ حُرِّکَ بِالضَّمِّ مَنْعاً لِالْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ، وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است و برای جلوگیری از التقای ساکنین، با ضمه حرکت داده شده و در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِخَبَرٍ مُقَدَّمٍ مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور به خبر مقدم محذوف تعلق دارند»
<
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
