شیعه فایل |
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۲۴
در حال بارگذاری
توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۲۴ دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است
شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.
لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.
توجه : در صورت مشاهده بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۲۴،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد
بخشی از متن پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۲۴ :
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۲۴
««نامه قبل
نامه بعد»»
فهرست
گزارش خطا
نام:
شماره موبایل :
متن پیام
ارسال
نامه ۲۴
وَ مِنْ وَصِیَّهٍ لَهُ (عَلَیْهِالسَّلَامُ)
«و از وصیتی برای او (علیهالسلام)»
بِمَا یَعْمَلُ فِی أَمْوَالِهِ کَتَبَهَا بَعْدَ مُنْصَرَفِهِ مِنْ صِفِّینَ؛
«دربار آنچه در اموالش عمل میکند، آن را پس از بازگشت از صفین نوشت»
«هَذَا مَا أَمَرَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ فِی مَالِهِ»۱
«هَذَا»:
اَلْهَاءُ: لِلتَّنْبِیهِ؛
«هاء: برای تنبیه است»
ذَا: اِسْمُ إِشَارَهٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ مُبْتَدَأٌ؛
«ذا: اسم اشاره مبنی بر سکون، در محل رفع مبتدا است»
«مَا»:
اِسْمٌ مَوْصُولٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرٌ؛
«اسم موصول مبنی بر سکون، در محل رفع خبر است»
«أَمَرَ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
«بِهِ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر، در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أَمَرَ»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «أَمَرَ» است»
«عَبْدُ»:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»
«اللهِ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله، مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
«عَلِیُّ»:
عَطْفُ بَیَانٍ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«عطف بیان مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
«بْنُ»:
نَعْتٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«نعت مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»
«أَبِی»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْیَاءُ؛ لِأَنَّهُ مِنَ الْأَسْمَاءِ السِّتَّهِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن یاء است؛ زیرا از اسماء سته است، و آن مضاف است»
«طَالِبٍ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«فِی»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«مَالِهِ»:
اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر، در محل جر به اضافه است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور متعلق به حال محذوف است»
وَ جُمْلَهُ «أَمَرَ» صِلَهُ الْمَوْصُولِ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«و جمله «أَمَرَ» صله موصول است و محلی از اعراب ندارد»
وَ جُمْلَهُ «هذَا مَا…» اِبْتِدَائِیَّهٌ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«و جمله «هذَا مَا…» ابتدائیه است و محلی از اعراب ندارد»
«ابْتِغَاءَ وَجْهِ اللَّهِ»۲
«ابْتِغَاءَ»:
مَفْعُولٌ لِأَجْلِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولٌلأجله منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است»
«وَجْهِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
«اللهِ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله، مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
«لِیُولِجَهُ بِهِ الْجَنَّهَ»۳
«لِیُولِجَهُ»:
اَللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ وَ تَعْلِیلٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر و تعلیل مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
یُولِجَهُ: فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَنْصُوبٌ بِأَنْ مُضْمَرَهٍ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«یُولِجَهُ: فعل مضارع منصوب به “أن” مضمره و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر “هو” است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم، در محل نصب مفعولبه است»
وَ الْمَصْدَرُ الْمُؤَوَّلُ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و مصدر مؤول در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أَمَرَ»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «أَمَرَ» است»
«بِهِ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر، در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یُولِجَهُ»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «یُولِجَهُ» است»
«الْجَنَّهَ»:
مَفْعُولٌ بِهِ ثَانٍ مَنْصُوبٌ
[۱] أَوْ مَنْصُوبٌ بِنَزْعِ الْخَافِضِ، أَیْ: إِلَى الْجَنَّهِ.
وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مفعولبه دوم، منصوب
[۲] یا منصوب به نزع خافض است، یعنی: به سوی بهشت.
و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»
«وَ یُعْطِیَهُ بِهِ الْأَمَنَهَ»۴
«وَ یُعْطِیَهُ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
یُعْطِیَهُ: فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَنْصُوبٌ بِأَنْ مُضْمَرَهٍ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«یُعْطِیَهُ: فعل مضارع منصوب به “أن” مضمره و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر “هو” است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم، در محل نصب مفعولبه است»
«بِهِ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر، در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یُعْطِیَهُ»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «یُعْطِیَهُ» است»
«الأَمَنَهَ»:
مَفْعُولٌ بِهِ ثَانٍ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مفعولبه دوم، منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»
وَ جُمْلَهُ «یُعْطِیَهُ» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «یُولِجَهُ»؛
«و جمله «یُعْطِیَهُ» معطوف بر جمله «یُولِجَهُ» است»
مِنْهَا:
«از آن جمله:»
«وَ إِنَّهُ
[۳] وَ فِی نُسْخَهٍ بِالْفَاءِ بَدَلَ الْوَاوِ.
[۴] و در نسخهای با فاء به جای واو آمده است.
یَقُومُ بِذَلِکَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ»۵
«وَ إِنَّهُ»:
اَلْوَاوُ: اِسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«واو: استئنافیه است»
إِنَّهُ: إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛
«إِنَّهُ: إِنَّ: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح ظاهری است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ اِسْمُ «إِنَّ»؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم، در محل نصب، اسم «إِنَّ» است»
«یَقُومُ»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
«بِذلِکَ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
ذَلِکَ: اِسْمُ إِشَارَهٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«ذَلِکَ: اسم اشاره مبنی بر سکون، در محل جر به حرف جر است»
وَ اللَّامُ لِلْبُعْدِ؛
«و لام برای دور است»
وَ الْکَافُ لِلْخِطَابِ؛
«و کاف برای خطاب است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یَقُومُ»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «یَقُومُ» است»
«الْحَسَنُ»:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
«بْنُ»:
نَعْتٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«نعت مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»
«عَلِیٍّ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ جُمْلَهُ «یَقُومُ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرُ «إِنَّ»؛
«و جمله «یَقُومُ» در محل رفع، خبر «إِنَّ» است»
وَ جُمْلَهُ «إِنَّهُ یَقُومُ» اِسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله «إِنَّهُ یَقُومُ» استئنافیه است»
«یَأْکُلُ مِنْهُ بِالْمَعْرُوفِ
[۵] فِی نُسْخَهٍ: فِی الْمَعْرُوفِ.
[۶] در نسخهای: فی المعروف.
»۶
«یَأْکُلُ»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر “هو” است»
«مِنْهُ»:
مِنْ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«مِنْ: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
اَلْهَاءُ:وَ ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«هاء: و ضمیر متصل مبنی بر ضم، در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یَأْکُلُ»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «یَأْکُلُ» است»
«بِالْمَعْرُوفِ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
اَلْمَعْرُوفِ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«اَلْمَعْرُوفِ: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ، أَوْ بِنَائِبِ مَفْعُولٍ مُطْلَقٍ، أَیْ: أَکْلاً بِالْمَعْرُوفِ، وَ جُمْلَهُ (یَأْکُلُ) حَالِیَّهٌ
[۷] (یَأْکُلُ مِنْهُ بِالْمَعْرُوفِ) حَالٌ لِلْحَسَنِ عَلَیْهِ السَّلَامُ؛ فَإِنَّ الْجُمْلَهَ الْفِعْلِیَّهَ إِذَا کَانَتْ مَبْدُوءَهً بِمُضَارِعٍ مُثْبَتٍ بِدُونِ (قَدْ) فَلَا بُدَّ مِنْ ضَمِیرٍ رَابِطٍ وَحْدَهُ، أَوْ مَعَهَا وَ مَعَ الْوَاوِ، وَ الْأُولَى کَمَا نَحْنُ فِیهِ، وَ الثَّانِیَهُ کَقَوْلِهِ تَعَالَى:
(لِمَ تُؤْذُونَنِی وَ قَدْ تَعْلَمُونَ أَنِّی رَسُولُ اَللّهِ)
الصف/سوره۶۱، الآیه۵. .
؛
«و جار و مجرور متعلق به حال محذوف، یا نائب مفعول مطلق، یعنی: خوردنی به اندازه، و جمله (یأکل) حالیه است
[۸] (یأکل منه بالمعروف) حال برای حسن علیهالسلام است؛ زیرا جمله فعلیه اگر با فعل مضارع مثبت بدون “قد” شروع شود، حتماً باید ضمیر رابط به تنهایی یا همراه با واو وجود داشته باشد. حالت اول مانند همین مورد است و حالت دوم مانند قول خداوند متعال:
(لِمَ تُؤْذُونَنِی وَ قَدْ تَعْلَمُونَ أَنِّی رَسُولُ اَللّهِ)
صف/سوره۶۱، آیه۵.
»
«وَ یُنْفِقُ مِنْهُ بِالْمَعْرُوفِ»۷
«وَ یُنْفِقُ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
یُنْفِقُ: فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«یُنْفِقُ: فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر “هو” است»
«مِنْهُ»:
مِنْ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«مِنْ: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم، در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یُنْفِقُ»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «یُنْفِقُ» است»
«بِالْمَعْرُوفِ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
اَلْمَعْرُوفِ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«اَلْمَعْرُوفِ: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ، أَوْ بِنَائِبِ مَفْعُولٍ مُطْلَقٍ مَحْذُوفٍ، أَیْ: إِنْفَاقاً بِالْمَعْرُوفِ؛
«و جار و مجرور متعلق به حال محذوف، یا نائب مفعول مطلق محذوف، یعنی: انفاق کردنی به اندازه، است»
وَ جُمْلَهُ «یُنْفِقُ» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «یَأْکُلُ»؛
«و جمله «یُنْفِقُ» معطوف بر جمله «یَأْکُلُ» است»
«فَإِنْ حَدَثَ بِحَسَنٍ حَدَثٌ وَ حُسَیْنٌ حَیٌّ»۸
«فَإِنْ»:
اَلْفَاءُ: اِسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«فاء: استئنافیه است»
إِنْ: حَرْفُ شَرْطٍ وَ جَزْمٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إِنْ: حرف شرط و جزم مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«حَدَثَ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ فِعْلُ الشَّرْطِ؛
«و در محل جزم، فعل شرط است»
«بِحَسَنٍ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
حَسَنٍ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«حَسَنٍ: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «حَدَثَ»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «حَدَثَ» است»
«حَدَثٌ»:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«وَ حُسَیْنٌ»:
اَلْوَاوُ: حَالِیَّهٌ؛
«واو: حالیه است»
حُسَیْنٌ: مُبْتَدَأٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«حُسَیْنٌ: مبتدا مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«حَیٌّ»:
خَبَرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«خبر مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
وَ الْجُمْلَهُ حَالِیَّهٌ؛
«و جمله حالیه است»
«قَامَ بِالْأَمْرِ بَعْدَهُ»۹
«قَامَ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ جَوَابُ الشَّرْطِ؛
«و در محل جزم، جواب شرط است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر “هو” است»
«بِالأَمْرِ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
اَلْأَمْرِ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«اَلْأَمْرِ: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «قَامَ»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «قَامَ» است»
«بَعْدَهُ»:
مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولفیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم، در محل جر به اضافه است»
وَ الظَّرْفُ مُتَعَلِّقٌ بِالْفِعْلِ «قَامَ»؛
«و ظرف متعلق به فعل «قَامَ» است»
وَ جُمْلَهُ الشَّرْطِ وَ جَوَابِهِ اِسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله شرط و جواب آن استئنافیه است»
«وَ أَصْدَرَهُ مَصْدَرَهُ»۱۰
«وَ أَصْدَرَهُ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
أَصْدَرَهُ: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«أَصْدَرَهُ: فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازاً تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر “هو” است»
وَ الْهَاءُ
[۹] اَلضَّمِیرَانِ فِی (أَصْدَرَهُ وَ مَصْدَرَهُ) یَرْجِعَانِ إِلَى الْأَمْرِ.
: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«و هاء
[۱۰] دو ضمیر در (أصدره و مصدره) به امر بازمیگردند.
: ضمیر متصل مبنی بر ضم، در محل نصب مفعولبه است»
«مَصْدَرَهُ»:
مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولفیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم، در محل جر به اضافه است»
وَ الظَّرْفُ مُتَعَلِّقٌ بِالْفِعْلِ «أَصْدَرَهُ»؛
«و ظرف متعلق به فعل «أَصْدَرَهُ» است»
وَ جُمْلَهُ «أَصْدَرَهُ» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «قَامَ»؛
«و جمله «أَصْدَرَهُ» معطوف بر جمله «قَامَ» است»
«وَ إِنَّ لِابْنَیْ فَاطِمَهَ مِنْ صَدَقَهِ عَلِیٍّ مِثْلَ الَّذِی لِبَنِی عَلِیٍّ»۱۱
«وَ إِنَّ»:
اَلْوَاوُ: اِسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«واو: استئنافیه است»
إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إِنَّ: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
«لِابْنَیْ»:
اَللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
اِبْنَیْ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْیَاءُ؛ لِأَنَّهُ مُثَنًّى، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اِبْنَیْ: اسم مجرور و علامت جر آن یاء است؛ زیرا مثنی است، و آن مضاف است»
«فَاطِمهَ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْفَتْحَهُ؛ لِأَنَّهُ مَمْنُوعٌ مِنَ الصَّرْفِ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن فتحه است؛ زیرا ممنوع از صرف است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِخَبَرِ «إِنَّ» مُقَدَّمٍ مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور متعلق به خبر مقدم محذوف «إِنَّ» است»
«مِنْ»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«صَدَقَهِ»:
اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
«عَلِیٍّ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ؛
«و جار و مجرور متعلق به حال است»
«مِثْلَ»:
اِسْمُ «إِنَّ» مُؤَخَّرٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مؤخر «إِنَّ» منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است»
«الَّذِی»:
اِسْمٌ مَوْصُولٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«اسم موصول مبنی بر سکون، در محل جر به اضافه است»
«لِبَنِی»:
اَللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
بَنِی: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْیَاءُ؛ لِأَنَّهُ مُلْحَقٌ بِجَمْعِ الْمُذَکَّرِ السَّالِمِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«بَنِی: اسم مجرور و علامت جر آن یاء است؛ زیرا ملحق به جمع مذکر سالم است، و آن مضاف است»
«عَلِیٍّ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِفِعْلِ (اِسْتَقَرَّ) الْمَحْذُوفِ؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل محذوف “اِسْتَقَرَّ” است»
وَ جُمْلَهُ (اِسْتَقَرَّ) صِلَهُ الْمَوْصُولِ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«و جمله “اِسْتَقَرَّ” صله موصول است و محلی از اعراب ندارد»
وَ جُمْلَهُ «إِنَّ لِابْنَیْ فَاطِمهَ…» اِسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله «إِنَّ لِابْنَیْ فَاطِمهَ…» استئنافیه است»
«وَ إِنِّی إِنَّمَا جَعَلْتُ الْقِیَامَ بِذَلِکَ إِلَى ابْنَیْ فَاطِمَهَ»۱۲
«وَ إِنِّی»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
إِنِّی: إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَ حُرِّکَ بِالْکَسْرِ لِمُنَاسَبَهِ الْیَاءِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إِنِّی: إِنَّ: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و به مناسبت “یاء” با کسره حرکت داده شده و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْیَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ اِسْمُ «إِنَّ»؛
«و یاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون، در محل نصب اسم «إِنَّ» است»
«إِنَّمَا»:
إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إِنَّ: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
مَا: اَلْکَافَّهُ؛
«ما: کافه است»
«جَعَلْتُ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لِاتِّصَالِهِ بِضَمِیرِ الرَّفْعِ؛
«فعل ماضی مبنی بر سکون به دلیل اتصال به ضمیر رفع است»
وَ التَّاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و تاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم، در محل رفع فاعل است»
وَ جُمْلَهُ «إِنَّمَا جَعَلْتُ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرُ «إِنَّ»؛
«و جمله «إِنَّمَا جَعَلْتُ» در محل رفع، خبر «إِنَّ» است»
«الْقِیَامَ»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»
«بِذلِکَ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
ذَلِکَ: اِسْمُ إِشَارَهٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«ذَلِکَ: اسم اشاره مبنی بر سکون، در محل جر به حرف جر است»
وَ اللَّامُ لِلْبُعْدِ؛
«و لام برای دور است»
وَ الْکَافُ لِلْخِطَابِ؛
«و کاف برای خطاب است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْمَصْدَرِ «الْقِیَامَ»؛
«و جار و مجرور متعلق به مصدر «الْقِیَامَ» است»
«إِلَى»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«ابْنَیْ»:
اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْیَاءُ؛ لِأَنَّهُ مُثَنًّى، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن یاء است؛ زیرا مثنی است، و آن مضاف است»
«فَاطِمَهَ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْفَتْحَهُ؛ لِأَنَّهُ مَمْنُوعٌ مِنَ الصَّرْفِ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن فتحه است؛ زیرا ممنوع از صرف است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «جَعَلْتُ»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «جَعَلْتُ» است»
وَ جُمْلَهُ «إِنِّی إِنَّمَا جَعَلْتُ…» مَعْطُوفَهٌ؛
«و جمله «إِنِّی إِنَّمَا جَعَلْتُ…» معطوفه است»
«ابْتِغَاءَ وَجْهِ اللَّهِ»۱۳
«ابْتِغَاءَ»:
مَفْعُولٌ لِأَجْلِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولٌلأجله منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است»
«وَجْهِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
«اللهِ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله، مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
«وَ قُرْبَهً إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ»۱۴
«وَ قُرْبَهً»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
قُرْبَهً: مَعْطُوفٌ عَلَى «ابْتِغَاءَ»: مَفْعُولٌ لِأَجْلِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«قُرْبَهً: معطوف بر «ابْتِغَاءَ» است: مفعولٌلأجله منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«إِلَى»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«رَسُولِ»:
اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
«اللهِ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله، مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِقَوْلِهِ «قُرْبَهً»؛
«و جار و مجرور متعلق به قول او «قُرْبَهً» است»
«صلّى»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الْمُقَدَّرِ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح مقدر در آخر آن به دلیل تعذر است»
«اللهُ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله، فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
«عَلَیْهِ»:
عَلَى: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«عَلَى: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر، در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «صلّى»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «صلّى» است»
«و آلِهِ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
آلِهِ: مَعْطُوفٌ عَلَى الْهَاءِ فِی «عَلَیْهِ»: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ عَلَى آخِرِهِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«آلِهِ: معطوف بر “هاء” در «عَلَیْهِ» است: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری در آخر آن است، و آن مضاف است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر، در محل جر به اضافه است»
وَ الْجُمْلَهُ اعْتِرَاضِیَّهٌ؛
«و جمله، اعتراضیه است»
«وَ تَکْرِیماً لِحُرْمَتِهِ»۱۵
«وَ تَکْرِیماً»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
تَکْرِیماً: مَعْطُوفٌ عَلَى «ابْتِغَاءَ»: مَفْعُولٌ لِأَجْلِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«تَکْرِیماً: معطوف بر «ابْتِغَاءَ» است: مفعولٌلأجله منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«لِحُرْمَتِهِ»:
اَللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
حُرْمَتِهِ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«حُرْمَتِهِ: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر، در محل جر به اضافه است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِقَوْلِهِ «تَکْرِیماً»؛
«و جار و مجرور متعلق ب
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
