شیعه فایل |
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۵
در حال بارگذاری
توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۵ دارای ۵۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است
شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.
لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.
توجه : در صورت مشاهده بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۵،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد
بخشی از متن پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۵ :
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۵
««نامه قبل
نامه بعد»»
فهرست
گزارش خطا
نام:
شماره موبایل :
متن پیام
ارسال
نامه ۱۵
وَ مِنْ دُعَاءٍ لَهُ (عَلَیْهِاَلسَّلَامُ)؛
«و از دعاهای آن حضرت (علیهالسلام)»
إِذَا لَقِیَ اَلْعَدُوَّ مُحَارِباً:
«هنگامی که با دشمن برای جنگ روبرو میشد:»
«اَللَّهُمَّ»۱
«اَللَّهُمَّ»:
لَفْظُ اَلْجَلَالَهِ مُنَادَى مَبْنِیٌّ عَلَى اَلضَّمِّ اَلظَّاهِرِ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ لِفِعْلِ اَلنِّدَاءِ اَلْمَحْذُوفِ؛
«لفظ جلاله، منادای مبنی بر ضم ظاهر است که در محل نصب و مفعولبه برای فعل ندای محذوف است»
وَ اَلْمِیمُ اَلْمُشَدَّدَهُ عِوَضٌ مِنْ حَرْفِ اَلنِّدَاءِ (یَا)؛
«و میم مشدّد، جانشین حرف ندا (یا) است.»
«إِلَیْکَ أَفْضَتِ اَلْقُلُوبُ»۲
«إِلَیْکَ»:
إِلَى: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«إلی: حرف جر، مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
وَ اَلْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ اَلْجَرِّ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح است که در محل جر به حرف جر قرار دارد»
وَ اَلْجَارُّ وَ اَلْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ
[۱] (إِلَیْکَ) ظَرْفٌ لَغْوٌ مُتَعَلِّقٌ بِکُلِّ وَاحِدٍ مِنَ اَلْأَفْعَالِ اَلْخَمْسَهِ قُدِّمَ تَوَسُّعاً لِلظَّرْفِ.
بِالْفِعْلِ «أَفْضَتِ»؛
«و جار و مجرور متعلق به
[۲] (إلیک) ظرف لغو و متعلق به هر یک از افعال پنجگانه است که به جهت توسعه ظرف، مقدم شده است.
فعل «أَفْضَتِ» هستند.»
«أَفْضَتِ»
[۳] یَجُوزُ أَنْ یَکُونَ لِقَوْلِهِ أَفْضَتْ مَفْعُولٌ مَحْذُوفٌ، وَ اَلتَّقْدِیرُ: اَللَّهُمَّ إِلَیْکَ أَفْضَتِ اَلْقُلُوبُ سِرَّهَا أَوْ بِسِرِّهَا.
[۴] جایز است که برای فعل «أفضت» مفعولی محذوف در نظر گرفته شود و تقدیر آن چنین است: «اَللَّهُمَّ إِلَیْکَ أَفْضَتِ اَلْقُلُوبُ سِرَّهَا أَوْ بِسِرِّهَا» (خدایا، دلها راز خود را یا با راز خود به سوی تو گشودند).
:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ اَلظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ اَلتَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ سَاکِنَهٌ وَ حُرِّکَتْ بِالْکَسْرِ مَنْعاً لِاِلْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ؛
«و تاء تأنیث، ساکن بوده و برای جلوگیری از التقای ساکنین، با کسره حرکت داده شده است.»
«اَلْقُلُوبُ»:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن، ضمه ظاهری است»
وَ جُمْلَهُ «أَفْضَتِ» جَوَابُ اَلنِّدَاءِ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«و جمله «أَفْضَتِ» جواب ندا است و محلی از اعراب ندارد»
وَ جُمْلَهُ اَلنِّدَاءِ اِبْتِدَائِیَّهٌ؛
«و جمله ندا، ابتدائیه است.»
«وَ مُدَّتِ اَلْأَعْنَاقُ»۳
«وَ مُدَّتِ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ
[۵] وَ اَلْجُمَلُ (وَ مُدَّتِ اَلْأَعْنَاقُ، وَ شَخَصَتِ اَلْأَبْصَارُ، وَ نُقِلَتِ اَلْأَقْدَامُ، وَ أُنْضِیَتِ اَلْأَبْدَانُ) مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ (أَفْضَتْ).
؛
«واو: عاطفه است
[۶] و جملههای (وَ مُدَّتِ اَلْأَعْنَاقُ، وَ شَخَصَتِ اَلْأَبْصَارُ، وَ نُقِلَتِ اَلْأَقْدَامُ، وَ أُنْضِیَتِ اَلْأَبْدَانُ) بر جمله (أَفْضَتْ) عطف شدهاند.
»
مُدَّتِ: فِعْلٌ مَاضٍ لِلْمَجْهُولِ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ اَلظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«مُدَّتِ: فعل ماضی مجهول، مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ اَلتَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ سَاکِنَهٌ وَ حُرِّکَتْ بِالْکَسْرِ مَنْعاً لِاِلْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ؛
«و تاء تأنیث، ساکن بوده و برای جلوگیری از التقای ساکنین، با کسره حرکت داده شده است.»
«اَلْأَعْنَاقُ»:
نَائِبُ فَاعِلٍ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«نائب فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است.»
«وَ شَخَصَتِ اَلْأَبْصَارُ»۴
«وَ شَخَصَتِ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
شَخَصَتِ: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ اَلظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«شَخَصَتِ: فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ اَلتَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ سَاکِنَهٌ وَ حُرِّکَتْ بِالْکَسْرِ مَنْعاً لِاِلْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ؛
«و تاء تأنیث، ساکن بوده و برای جلوگیری از التقای ساکنین، با کسره حرکت داده شده است.»
«اَلْأَبْصَارُ»:
مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است.»
«وَ نُقِلَتِ اَلْأَقْدَامُ»۵۱
«وَ نُقِلَتِ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
نُقِلَتِ: فِعْلٌ مَاضٍ لِلْمَجْهُولِ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ اَلظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«نُقِلَتِ: فعل ماضی مجهول، مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ اَلتَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ سَاکِنَهٌ وَ حُرِّکَتْ بِالْکَسْرِ مَنْعاً لِاِلْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ؛
«و تاء تأنیث، ساکن بوده و برای جلوگیری از التقای ساکنین، با کسره حرکت داده شده است.»
«اَلْأَقْدَامُ»:
نَائِبُ فَاعِلٍ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«نائب فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است.»
«وَ أُنْضِیَتِ اَلْأَبْدَانُ»۶
«وَ أُنْضِیَتِ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
أُنْضِیَتِ: فِعْلٌ مَاضٍ لِلْمَجْهُولِ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ اَلظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«أُنْضِیَتِ: فعل ماضی مجهول، مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ اَلتَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ سَاکِنَهٌ وَ حُرِّکَتْ بِالْکَسْرِ مَنْعاً لِاِلْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ؛
«و تاء تأنیث، ساکن بوده و برای جلوگیری از التقای ساکنین، با کسره حرکت داده شده است.»
«اَلْأَبْدَانُ»:
نَائِبُ فَاعِلٍ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«نائب فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است.»
«اَللَّهُمَّ»۷
«اَللَّهُمَّ»:
لَفْظُ اَلْجَلَالَهِ مُنَادَى مَبْنِیٌّ عَلَى اَلضَّمِّ اَلظَّاهِرِ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ لِفِعْلِ اَلنِّدَاءِ اَلْمَحْذُوفِ؛
«لفظ جلاله، منادای مبنی بر ضم ظاهر است که در محل نصب و مفعولبه برای فعل ندای محذوف است»
وَ اَلْمِیمُ اَلْمُشَدَّدَهُ عِوَضٌ مِنْ حَرْفِ اَلنِّدَاءِ (یَا)؛
«و میم مشدّد، جانشین حرف ندا (یا) است.»
«قَدْ صَرَّحَ مَکْنُونُ اَلشَّنَآنِ»۸
«قَدْ»:
حَرْفُ تَحْقِیقٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«حرف تحقیق، مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«صَرَّحَ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ اَلظَّاهِرِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری است.»
«مَکْنُونُ»:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و مضاف است.»
«اَلشَّنَآنِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْکَسْرَهُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ جُمْلَهُ «قَدْ صَرَّحَ» جَوَابُ اَلنِّدَاءِ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«و جمله «قَدْ صَرَّحَ» جواب ندا است و محلی از اعراب ندارد»
وَ جُمْلَهُ اَلنِّدَاءِ اِسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله ندا، استئنافیه است.»
«وَ جَاشَتْ مَرَاجِلُ اَلْأَضْغَانِ»۹
«وَ جَاشَتْ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
جَاشَتْ: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ اَلظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«جَاشَتْ: فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ اَلتَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ؛
«و تاء برای تأنیث است.»
«مَرَاجِلُ»:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و مضاف است.»
«اَلْأَضْغَانِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْکَسْرَهُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ جُمْلَهُ «جَاشَتْ» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «صَرَّحَ»؛
«و جمله «جَاشَتْ» بر جمله «صَرَّحَ» عطف شده است.»
«اَللَّهُمَّ»۱۰
«اَللَّهُمَّ»:
لَفْظُ اَلْجَلَالَهِ مُنَادَى مَبْنِیٌّ عَلَى اَلضَّمِّ اَلظَّاهِرِ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ لِفِعْلِ اَلنِّدَاءِ اَلْمَحْذُوفِ؛
«لفظ جلاله، منادای مبنی بر ضم ظاهر است که در محل نصب و مفعولبه برای فعل ندای محذوف است»
وَ اَلْمِیمُ اَلْمُشَدَّدَهُ عِوَضٌ مِنْ حَرْفِ اَلنِّدَاءِ (یَا)؛
«و میم مشدّد، جانشین حرف ندا (یا) است.»
«إِنَّا نَشْکُو إِلَیْکَ غَیْبَهَ نَبِیِّنَا، وَ کَثْرَهَ عَدُوِّنَا، وَ تَشَتُّتَ أَهْوَائِنَا.»۱۱
«إِنَّا»:
إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِی
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
