ورزشگاه بسکتبال لندن ۲۰۱۲ یکی از شاخص‌ترین پروژه‌های ورزشی بازی‌های المپیک لندن بود که با هدف ایجاد یک فضای چندمنظوره، موقت و قابل‌جابجایی طراحی شد. این بنا که توسط تیم معماری WilkinsonEyre و KSS Design Group توسعه یافت، به‌عنوان بزرگ‌ترین سازه موقت المپیک شناخته می‌شود. ویژگی بارز آن، استفاده از پوسته سفید پارچه‌ای سه‌بعدی بود که هم‌زمان نقش سازه، عایق نوری و پوست معماری را ایفا می‌کرد. این پوشش ETFE و PVC با قابلیت مونتاژ و دمونتاژ سریع، سبب شد ورزشگاه از نظر زمان ساخت و هزینه، در دسته کارآمدترین پروژه‌های ورزشی قرار گیرد. فرم پوسته بیرونی مانند حجمی بادشده به‌نظر می‌رسد و خطوط مواج آن، هویت بصری پروژه را شکل می‌دهد.
طراحان تأکید داشتند که ورزشگاه باید ضمن پاسخ‌گویی به نیازهای مسابقات حرفه‌ای، قابلیت تطبیق با سایر رویدادهای فرهنگی، هنری و ورزشی را نیز داشته باشد. به همین دلیل، ساختار داخلی با سیستم اسکلت فولادی سبک و شبکه مدولار طراحی شد تا تغییر چیدمان و تبدیل کاربری به‌سهولت انجام شود. نورپردازی داخلی یکپارچه، سطوح سفید و شدت کنترل‌شده نور مصنوعی، امکان تصویربرداری تلویزیونی حرفه‌ای را فراهم می‌کرد. در ارزیابی‌های بین‌المللی، این ورزشگاه نمونه‌ای موفق از «طراحی کم‌مصرف و قابل بازیافت» معرفی شد و به‌عنوان الگویی برای استادیوم‌های پسالمپیکی مورد توجه قرار گرفت.
به گفته گروه مرکز پروژه های دانشجویی: «ورزشگاه بسکتبال لندن، نقطه اتصال هوشمندانه میان معماری موقت، عملکرد بهینه و اقتصاد ساخت است؛ سازه‌ای که ثابت کرد معماری موقت نیز می‌تواند هویتی چشم‌نواز و ماندگار داشته باشد.»