پاورپوینت کامل وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ – مقاله دوم (زیارت جامعه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ – مقاله دوم (زیارت جامعه) دارای ۷۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ – مقاله دوم (زیارت جامعه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ – مقاله دوم (زیارت جامعه) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ – مقاله دوم (زیارت جامعه)

مقالات مرتبط: وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ‌ (زیارت جامعه).

وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ:

ترجمه: و امانت‌داران (خدای) رحمان.

اُمَناءَ الرَّحْمن از ویژگی‌ها و اوصاف ائمه (علیهم‌السلام) است که در زیارت جامعه کبیره بیان شده است و بدین معنا است که ائمّه اطهار (علیهم‌السلام) امین خدای رحمان هستند. رحمان اسم خاص خداوند است و رحمتی است عام که شامل تمامی مخلوقات می‌شود.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی أُمَناء
۲ – واژه‌شناسی الرَّحْمن
۳ – ائمّه، امنای الهی
۴ – اشارات
۴.۱ – جایگاه امانت در اسلام
۴.۲ – حق بین المللی
۴.۳ – محدوده امانت
۴.۴ – رحمت فراگیر و رحمت خاص
۴.۵ – معنای عرش
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – واژه‌شناسی أُمَناء

أُمَناء: امناء جمع امین از ریشه امن است که به معنای طمأنینه نفسانی و زوال ترس می‌آید. (طُمَأْنِینَهُ النَّفْسِ وَ زَوَالُ الْخَوْفِ)

[۱] راغب اصفهانی، حسین بن محمد،المفردات، ص۹۰.

امین صفت مشبهه است که گاهی به معنای فاعل می‌آید و گاهی به معنای مفعول، مانند: قتیل. بنابر این، امین به معنای مؤتَمِن و مؤتَمَن خواهد بود،

[۲] ابن فارس، مقاییس اللغه، ج۱، ص۱۳۴.

لیکن بیشتر موارد در مؤتَمَن، یعنی معنای مفعولی به کار می‌رود.
فرق مؤتَمَن و امین این است که مؤتمن به کسی گفته می‌شود که مورد اعتماد و اطمینان دیگران قرار گیرد، هر چند شخص خائنی باشد، امّا امین به کسی گفته می‌شود که وصف امانت در او ثبوت و استقرار پیدا کرده، واقعاً صلاحیت اعتماد و اطمینان دیگران را داشته باشد.
از این رو به کسی که مورد اعتماد و اطمینان است و امانتی راجهت حفظ و نگه‌داری به وی می‌سپارند، امین گفته می‌شود. القابی از قبیل امین الاسلام که به صاحب مجمع البیان گفته می‌شود یا امین الشریعه، امین الدین و… از آن جهت بر برخی از علما یا شخصیت‌های مهم اجتماعی اطلاق می‌شود، که مورد آزمون‌های حساس قرار گرفتند و هرگز به امّت اسلامی و جامعه بشری خیانت نکرده و نمی‌کنند. به همین لحاظ، اهالی مکه قبل از رسالت نبی اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) به آن حضرت محمّدامین می‌گفتند.

۲ – واژه‌شناسی الرَّحْمن

الرَّحْمن: رحمان همانند رحیم از ریشه رحمت است.
تفاوت این دو اسم در روایت امام صادق (علیه‌السلام) این‌گونه بیان شده است:
«الرَّحْمنُ، اسْمٌ خَاصٌّ بِصِفَهٍ عامَّهٍ؛ وَ الرَّحِیمُ، اسْمٌ عامٌّ بِصِفَهٍ خَاصَّهٍ»

[۳] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۱، ص۵۴.

[۴] عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، تفسیر نور الثقلین، ج۱، ص۱۴.

«رحمان اسم خاص خدای سبحان است (و دیگران را نمی‌توان به این اسم نامید،) لیکن بیانگر رحمت عامه است. رحیم اسم عام است (که بر دیگران نیز اطلاق می‌شود،) امّا شامل رحمت‌های ویژه‌ای می‌گردد که اختصاص به مؤمنان دارد.»

۳ – ائمّه، امنای الهی

در این جمله زیارت، ائمّه اطهار (علیهم‌السلام) به عنوان أُمناء الرحمان مطرح شده‌اند. امین رحمان بودن هر یک از امامان (علیهم‌السلام) این‌گونه قابل تبیین است:

امانت‌دارها در معرض دو آسیب هستند:
به سبب محدودیتی که در توانایی و ظرفیت دارند، قدرت پذیرفتن هر امانتی را ندارند، چنان که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها به لحاظ سنگینی و عظمت امانت از تحمل آن ابا ورزیدند؛

(أِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَهَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَیْنَ أَن یَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا)

[۵] احزاب/سوره۳۳، آیه ۷۲.

«ما امانت را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه کردیم پس از پذیرش آن سرباز زدند و ترسیدند.» هراس از خیانت در امانت دارند که مبادا آن را به نحو شایسته، به مقصد نرسانند.
هیچ یک از این دو آسیب، ائمّه اطهار (علیهم‌السلام) را تهدید نمی‌کند؛ زیرا
اوّلاً، ظرفیت وجودی آنها به قدری گسترده است که هر چه از مقام فیض ربوبی تنزل کند، آن ذوات مقدس قدرت تحمل آن را دارند. از این رو واسطه بین واجب تعالی و عالم امکان هستند و هر فیضی که از غیب تنزل می‌کند با عبور از مجرای وجودی آن انوار مقدّس به سایر موجودات می‌رسد.
ثانیاً، آن ذوات نورانی، معصوم از هر گناه و مصون از هر خطایی هستند و قصور و تقصیر در ایصال امانت از جانب آنان فرض ندارد.

با توجّه به آنچه گذشت اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) نه تنها در رساندن رحمت‌های رحیمیه واسطه فیض می‌شوند، بلکه در تنزل رحمت رحمانیه الهی نیز وساطت می‌کنند.

دشمنان خدا حتّی در دشمنی با خدا از فیض حق تعالی مدد می‌گیرند و با بهره‌گیری از نعمت‌های الهی و اذن تکوینی پروردگار عالم با او مخالفت و دشمنی می‌کنند و خداوند حتی در آن حال نیز فیض خود را از آنان قطع نمی‌کند: «ابْنَ آدَمَ!… وَ بِقُوَّتِی أَدَّیْتَ إِلَیَّ فَرَائِضِی، وَ بِنِعْمَتِی قَوِیتَ عَلَى مَعْصِیَتِی»

[۶] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۵، ص۵۶.

«با توانی که من به تو داده‌ام، واجبات مرا ادا می‌کنی و با نعمتی که من به تو بخشیده‌ام، توان معصیت مرا پیدا می‌کنی.». «عَمِلْتَ الْمَعَاصِیَ بِقُوَّتِی الَّتِی جَعَلْتُ فِیکَ»

[۷] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۵، ص۵۶.

«با توانی که من در تو قرار داد‌ام معصیت کردی.». دشمنان ائمّه اطهار (علیهم‌السلام) نیز در دشمنی با آن ذوات مقدّس از مجرای وجود آنان فیض خدا را دریافت می‌کنند و ائمّه (علیهم‌السلام) حتّی در آن حال از وساطت فیض نسبت به دشمنان خود کوتاهی نمی‌کنند.

به بیان دیگر: همان‌طور که دشمنان خدا در حال دشمنی با خدا بر خوان گسترده نعمت الهی نشسته‌اند، دشمنان ائمّه اطهار (علیهم‌السلام) نیز در حال عداوت بر سر سفره وساطت آنان نشسته‌اند و همان‌گونه که خدای سبحان برای تکیه زدن بر عرش فرمانروایی عالم با اسم مبارک رحمان جلوه می‌کند، ائمّه (علیهم‌السلام) نیز برای وساطت در فیض عام و گسترده الهی به عنوان مظهر رحمان ظاهر می‌شوند.

تذکر: البتّه روشن است کسی که امین خدای رحمان است هم در رساندن فیض به مستمندان امانت را رعایت می‌کند و هم در ارائه نیاز محتاجان و ابلاغ مسئلت سائلان، گر چه ذات اقدس خداوند در هر دو جهت اَقْرب و اَعْلم و اَقدر است، لیکن در بحث وساطت، ویژگی امین همان است که بیان شد.

۴ – اشارات

۴.۱ – جایگاه امانت در اسلام

حفظ امانت و ادای آن یکی از توصیه‌های اساسی و محوری اسلام است. قرآن کریم می‌فرماید: «اگر کسی شما را امین شمرد، باید امانت را به او برگردانید.»؛

(فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُکُم بَعْضًا فَلْیُؤَدِّ الَّذِی اؤْتُمِنَ أَمَانَتَهُ)

[۸] بقره/سوره۲، آیه ۲۸۳.

.

در برخی آیات، خیانت در امانت در کنار خیانت به خدا و رسول ذکر شده است:

(لاَ تَخُونُواْ اللّهَ وَالرَّسُولَ وَتَخُونُواْ أَمَانَاتِکُمْ)

[۹] انفال/سوره۸، آیه ۲۷.

.

خداوند نه تنها ادای امانت و ردّ آن را لازم دانسته، بلکه تلاش برای حفظ امانت و نگه‌داری از آن را ضروری شمرده است. از این رو یکی از خصال مؤمنان و نمازگزاران واقعی را حفظ امانت و تلاش برای نگه‌داری آن از هرگونه گزند و آسیب معرفی کرده است:

(وَ الَّذِینَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ رَاعُونَ)

[۱۰] مؤمنون/سوره۲۳، آیه ۸.

[۱۱] معارج/سوره۷۰، آیه ۳۲.

در بسیاری از روایات، ملاک تمایز ایمان راستین از ایمان ادعایی، ادای امانت معرفی شده است.
پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: «آن کس که امانت‌دار نیست، ایمانی ندارد.»؛ «لَا إِیمَانَ لِمَنْ لَا أَمَانَهَ لَهُ»

[۱۲] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۷۵، ص۱۱۶، ح۱۵.

نیز فرمود: به کثرت نماز، روزه، حج، زکات، کارهای نیک و طنین ناله‌های شبانه افراد نگاه نکنید، به راستگویی و ادای امانت آنان بنگرید؛ «لَا تَنْظُرُوا إِلَى کَثْرَهِ صَلَاتِهِمْ وَ صِیَامِهِمْ وَ کَثْرَهِ الْحَجِّ وَ الزَّکَاهِ وَ کَثْرَهِ الْمَعْرُوفِ وَ طَنْطَنَتِهِمْ بِاللَّیْلِ، اُنْظُرُوا إِلَى صِدْقِ الْحَدِیثِ وَ أَدَاءِ الْأَمَانَهِ»

[۱۳] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۷۵، ص۱۱۵، ح۱۰.

حضرت در حدیث دیگری، ادای امانت را از عوامل خیر دیدن امّت یاد کرد:
«لَا تَزَالُ أُمَّتِی بِخَیْرٍ مَا تَحَابُّوا وَ تَهَادَوْا وَ أَدَّوْا الْأَمَانَهَ وَ اجْتَنَبُوا الْحَرَامَ وَ قَرَوْا الضَّیْفَ وَ أَقَامُوا الصَّلَاهَ وَ آتَوُا الزَّکَاهَ، فَإِذَا لَمْ یَفْعَلُوا ذلِکَ ابْتُلُوا بِالْقَحْطِ وَ السِّنِینَ»

[۱۴] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۷۵، ص۱۱۵، ح۷.

؛ «تا زمانی که امّت من یک‌دیگر را دوست بدارند، به همدیگر هدیه بدهند، ادای امانت کنند، از حرام پرهیز داشته باشند، مهمان را گرامی شمارند، نماز را برپا دارند و زکات بپردازند بر سبیل خیر خواهند بود. امّا اگر این امور را زیر پا بگذارند گرفتار قحطی و خشک‌سالی خواهند شد.»

امام صادق (علیه‌السلام) در پیامی که برای عبدالله بن ابی یعفور فرستاد، ادای امانت و راستگویی را نردبان ترقی معرفی کرد. ابی کهمس گوید: به امام صادق (علیه‌السلام) گفتم: عبد الله بن ابی یعفور به شما سلام می‌رساند. امام (علیه‌السلام) فرمود: سلام بر تو و بر او باد. وقتی او را دیدی سلام مرا به او ابلاغ کن و به او بگو: جعفر بن محمّد به تو می‌گوید: نگاه کن و ببین که علی (علیه‌السلام) چگونه و با چه وسیله‌ای نزد رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) منزلت پیدا کرد، پس تو نیز بدان ملتزم باش. علی (علیه‌السلام) با دو خصلتِ صداقتِ در گفتار و ادای امانت، آن منزلت رفیع را نزد پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) پیدا کرده است؛ «أَبى کَهْمَسٌ قالَ: قُلتُ لِأَبى عَبْدِ اللهِ عَلَیْهِ السَّلَامُ: عَبْدُ اللهِ بْنُ أَبى یَعْفُورٍ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ. قالَ: وَعَلَیْکَ وَعَلَیْهِ السَّلَامُ، إِذَا أَتَیْتَ عَبْدَ اللهِ فَاقْرَأْهُ السَّلَامَ، وَقُلْ لَهُ: إِنَّ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ یَقُولُ لَکَ: اُنْظُرْ مَا بَلَغَ بِهِ عَلِیٌّ عَلَیْهِ السَّلَامُ عِنْدَ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ فَالْزَمْهُ، فَإِنَّ عَلِیّاً عَلَیْهِ السَّلَامُ إِنَّمَا بَلَغَ مَا بَلَغَ بِهِ عِنْدَ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ بِصِدْقِ الْحَدِیثِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَهِ.»

[۱۵] عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، تفسیر نور الثقلین، ج۱، ص۴۹۶.

امیر عارفان (علیه‌السلام) نیز ادای امانت را یکی از اسباب پیروزی، غلبه و دولت‌یابی معرفی کرده است: «سَیُدَالُونَ مِنْکُمْ … وَبِأَدَائِهِمُ الاَْمَانَهَ إِلَى صَاحِبِهِمْ وَخِیَانَتِکُمْ»

[۱۶] سید رضی، نهج البلاغه ت الحسون، خطبه ۲۵.

۴.۲ – حق بین المللی

حفظ امانت و ادای آن یکی از حقوق بین المللی اسلام است، که نه ایمان و عدالت شرط آن است، نه کفر و فسق مانع آن.

[۱۷] طوسی، محمد بن حسن، النهایه، ص۴۳۵.

البتّه شخص امین در پذیرش امانت، مختار است و می‌تواند بگوید: از غیر مؤمن، غیر مسلمان، غیر عادل یا… امانت نم