پاورپوینت کامل شهر لَواسان (تهران)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شهر لَواسان (تهران) دارای ۹۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شهر لَواسان (تهران)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل شهر لَواسان (تهران) :

منبع: پاورپوینت کامل شهر لَواسان (تهران)

پاورپوینت کامل شهر لَواسان (تهران)

اطلاعات کلی

نام‌رسمی

لواسان

عرض‌جغرافیایی

۳۵°۴۹′ شمالی

طول‌جغرافیایی

۵۱°۳۷′ شرقی

استان

تهران

شهرستان

شمیرانات

نام‌محلی

لَواسون

نام لاتین

Lavsn

نام‌های‌قدیمی

لواسان کوچک

جمعیت

حدود ۱۸۰ خانوار پیش از دوره پهلوی (آمار جدید در دسترس نیست)

رشدجمعیت

بسیار بالا پس از پهلوی

زبان

فارسی (گویش لواسانی)

مذهب

اسلام (شیعه)

اطلاعات‌جغرافیایی

مساحت

کمتر از ۵۰ کیلومتر مربع

اطلاعات‌شهری

سال‌شهرشدن

۱۳۴۹ خورشیدی

شهرداری

فعال (نام شهردار فعلی موجود نیست)

ره‌آورد

طبیعت، باغات، هوای پاک، ویلای تفریحی

لـواسان lavsn، در شمال‌شرق تهران و در دامنه جنوبی رشته‌کوه البرز واقع شده است.
این شهر از به‌هم‌پیوستن چندین روستا در دهستان لواسان کوچک در دهه (۱۳۴۰هـ.ش) شکل گرفت و در سال (۱۳۴۹ هـ.ش) به عنوان شهر شناخته شد.
این منطقه به دلیل طبیعت سرسبز، منابع آبی فراوان و نزدیکی به تهران، از دوره پهلوی اول مورد توجه خوش‌نشینان و سرمایه‌داران تهرانی قرار گرفت.
به‌تدریج از یک منطقه کشاورزی و دامداری به یک منطقه مصرفی و ویلایی بدل شد.
روستاهای متعددی مانند ناران، گلندوک، شورکاب، جائیج، احمدآباد، استلک، سبوکوچک و سبوبزرگ که در گذشته جمعیتی اندک و اقتصادی روستایی داشتند، در جریان شهرسازی، به محلات شهری لواسان تبدیل شدند.
در کنار این توسعه، ساخت‌وسازهای بی‌رویه باعث تخریب بسیاری از آثار تاریخی، فرهنگی و طبیعی منطقه شد.
با این‌حال، هنوز آثار تاریخی قابل توجهی در منطقه باقی مانده که برخی از آن‌ها، از جمله امامزاده عبدالله (جائیج)، تپه‌های باستانی شورکاب و ناظم‌آباد، در فهرست آثار ملی ثبت شده‌اند.
شهر لواسان با ۱۰ اثر ثبت‌شده، ظرفیت بالایی برای تبدیل به یک شهر توریستی ـ تاریخی دارد.
تا پیش از شهر شدن لواسان، حدود ۱۸۰ خانوار در ۲۰ نقطه مسکونی در منطقه لواسان کوچک زندگی می‌کردند.
امروزه با گسترش شهرسازی، این محلات به‌هم‌پیوسته‌اند و جمعیت ساکن به شدت افزایش یافته است.
برخی طایفه‌های اصیل بومی هنوز در محلات مختلف ساکن‌اند.
لواسان با سرانه بالای فضای سبز و منابع آبی همچنان یکی از مناطق مهم و خوش‌آب‌وهوای حاشیه تهران به‌شمار می‌رود.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی شهر لواسان
۲ – موقعیت جغرافیایی
۲.۱ – ارتفاعات شمالی و جنوبی
۲.۲ – نواحی مرکزی
۳ – روستاهای دهستان لواسان کوچک
۴ – پیشینه تاریخی منطقه
۵ – روند توسعه شهری و تغییرات اجتماعی
۶ – محلات و روستاهای شهر لواسان
۷ – محور اصلی شهر لواسان
۷.۱ – احداث پل چوبی
۷.۲ – کاروان‌سرای سرهنگ کاووسی
۷.۳ – پل حاج الله‌یار
۷.۴ – پل فلزی لشکرک
۸ – آبادی‌های مجاور جاده‌ها صلی لواسان
۸.۱ – استلک
۸.۲ – اراضی احمدآباد
۸.۳ – توک‌مزرعه
۸.۴ – ناهارخوران شاهی
۸.۵ – شورکاب
۸.۶ – مزرعه باستی
۸.۷ – جائیج
۸.۸ – گلندوک
۸.۹ – قلعه قاضی‌آباد
۸.۱۰ – ناران
۹ – آبادی‌های حاشیه رودخانه جاجرود
۱۰ – آثار تـاریخی ـ فرهنگی
۱۰.۱ – آثار ثبت‌شده در فهرست ملی
۱۰.۲ – آثار ثبت شده
۱۱ – ساختار جمعیتی و طایفه‌های بومی
۱۲ – افزایش ساخت‌وسازها
۱۳ – وضعیت منابع طبیعی و فضای سبز
۱۳.۱ – منبع تأمین آب
۱۴ – نام‌خانوادگی اهالی
۱۵ – نقش لواسان در دفاع مقدس
۱۶ – منبع

۱ – معرفی شهر لواسان

شهر لواسان بـاغ ـ شهری کـه از بـه هـم پیوستن چند روستای نزدیک هم در دهستان لواسان کوچک، در دهه (۱۳۴۰ هـ.ش) پدید آمده است.
وسعت شهر لواسان اندکی کمتر از ۵۰ ک.م است.

۲ – موقعیت جغرافیایی

این شهر که مرکز بخش لواسانات شهرستان شمیران به شمار می‌رود.
در °۵۱ و ´۳۷ طول شرقی، و °۳۵ و ´۴۹ عرض شمالی، در جنوب‌مرکزی شهرستان شمیران و شمال‌شرقی کلان‌شهر تهران جای دارد.

۲.۱ – ارتفاعات شمالی و جنوبی

سمت شمال شهر لواسان را کوه‌های نسبتاً بلندی در برگرفته که مرتفع‌ترین آن‌ها کوه ورجین است.
سمت جنوب آن به بلندی‌های هزاردره که ارتفاع چندانی ندارند، محدود می‌شود.

۲.۲ – نواحی مرکزی

نواحی مرکزی شهر لواسان را دشت نسبتاً همواری که تپه‌ماهورهای متعدد و دره‌های آبریز رودخانه‌های ناصرآباد، افجه و کوه آلون از شمال به جنوب آن را بریده‌اند، تشکیل داده است.

۳ – روستاهای دهستان لواسان کوچک

تا پیش از شکل‌گیری شهر لواسان، مهم‌ترین روستای دهستان لواسان کوچک روستای ناران بود که امروزه به عنوان محله ناران از آن یاد می‌شود.
افزون‌بر ناران، روستاها و مناطق مسکونی کوچک دیگر در پهنه دهستان لواسان کوچک پراکنده بودند که به آن‌ها اشاره خواهد شد؛ اما هیچ‌کدام بیش از ۲۰ خانوار جمعیت نداشتند.

۴ – پیشینه تاریخی منطقه

در گذشته مرکز ناحیه لواسان، روستای لواسان بزرگ بود و دارای چنان اهمیت و رونقی بود که نقش سیاسی و حاکمیت بر منطقه را برعهده داشته است.
حتى در دوره‌هایی بر مناطقی از دماوند و ورامین نیز حکم می‌رانده است.
امروزه لواسان بزرگ مرکز دهستانی به همین نام در شرق بخش لواسانات است.
از اوایل دوران حکومت پهلوی (۱۳۰۴ هـ.ش) و به دنبال احداث جاده لشکرک به شمشک که برای برداشت زغال‌سنگ از معادن شمشک و انتقال آن به تهران صورت گرفت، امکان دسترسی به مناطق لواسان کوچک و رودبار قصران (اوشان، فشم، میگون، شمشک و روستاهای اطراف آن‌ها) تسهیل شد.
لذا توجه ثروتمندان و خوش‌نشینان تهران به ییلاق‌های این منطقه جلب گردید و به سمت آن سرازیر شدند.

۵ – روند توسعه شهری و تغییرات اجتماعی

روزبه‌روز بر وسعت، جمعیت، عمران و آبادانی آن افزوده شد تا جایی که حد افراط به خود گرفت و همه منابع آبی، محیط زیست، کشاورزی، دامداری، حیات وحش، آثار تـاریخی ـ فرهنگی، منـابع طبیعـی، مـراتع و مزارع آن رو به نابودی گذاشت.
قصران داخل (لواسان و رودبار قصران) را که روزی انبار غلات و میوه، مرکز ذخایر، منابع آبی، قرق، آبشخور و چراگاه هزاران رأس دام بود و تولیدکننده محسوب می‌شد، به منطقه‌ای مصرف‌کننده بدل کرد.
هرچند این وضعیت برای منطقه لواسان بزرگ و روستاهای اطراف آن نیز وجود دارد، اما روند آن در دوره پهلوی بسیار کندتر از لواسان کوچک بود.
در نتیجه لواسان کوچک در (۱۳۴۹ هـ.ش) عنوان شهر یافت و روزبه‌روز بزرگ و بزرگ‌تر شد و لواسان بزرگ به همان صورت ماند و امروزه ده یا روستا محسوب می‌شود.
هرچند در سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی سیل جمعیت خوش‌نشین متوجه آن ناحیه نیز شد، اما روند رشد آن به اندازه شهر لواسان نیست.

۶ – محلات و روستاهای شهر لواسان

در محدوده شمال‌ شرقی شهر لواسان و پس از محله ناران، در اراضی واقع در شرق رودخانه فصلی افجه که در ناران به‌نام رودخانه ناران نامیده می‌شود.
روستاهای تیمورآباد، سبوکوچک و سبوبزرگ واقع شده‌اند.
هرچند این روستاها جزو شهر لواسان به حساب می‌آیند، اما عملاً مستقل‌اند و امورشان توسط خودشان اداره می‌شود.
بخش جنوبی شهر لواسان که در سمت جنوب رودخانه جاجرود و در دامنه‌های شمالی ارتفاعات کوه هزاردره واقع است، وضعیت طبیعی و اولیه خود را حفظ کرده و از تعرض و ساخت‌وساز مصون مانده است.
این به آن سبب است که اولاً: دریاچه سد لتیان مانعی طبیعی برای دسترسی افراد به آن ناحیه است.
ثانیاً: وجود مراکز نظامی مانند پادگان‌ها مانع توجه افراد به آن نواحی شده است.
از این‌رو، شهر لواسان بیشتر در دامنه جنوبی ارتفاعات سمت شمال دشت لواسان شکل گرفته است.

۷ – محور اصلی شهر لواسان

محور اصلی شهر لواسان خیابانی به نام امام خمینی، به درازای ۵۰۰‘۱ متر است که از دامنه گردنه قوچک و مرز روستای زردبند(دره فولادوش و پل کله‌گاوی رضا شاهی) آغاز می‌شود.
بعد از سمت جنوب لشکرک به سمت شرق کشیده و اندکی به سمت شمال منحرف می‌شود و از پل لشکرک و رودخانه جاجرود می‌گذرد.
پس از عبور از روستاها یا مناطق مسکونی قدیمی لواسان که امروزه همگی در آن ادغام شده‌اند و حکم محلات آن را دارند، مستقیماً به سمت شرق امتداد می‌یابد و به محله ناران و سه‌راهی افجه می‌رسد.
این خیابان از محله ناران به بعد باریک می‌شود و روستاهای تیمورآباد، سبوکوچک و سبوبزرگ را به یکدیگر متصل می‌سازد.
پس از آن به صورت جاده خاکی از جنگل‌های مصنوعی شمال سد لتیان عبور می‌کند و به جاده جاجرود در لواسان بزرگ متصل می‌شود.
این مسیر تا پیش از دوران حکومت پهلوی مالرو بود و از شرق به غرب در آن رفت‌وآمد می‌شد و انتهای آن در مواجهه با رودخانه جاجرود در شمال لشکرک به بن‌بست می‌رسید.
به همین سبب غربی‌ترین نقطه لواسان را «توک‌مزرعه» می‌نامیدند.
این نام بعدها در برخی از منابع به اشتباه «ترک‌مزرعه» نوشته شد، «توک = تُک» در گویش محلی مردم لواسان به معنی لبه، جلو و انتها به‌کار می‌رود، مانند توک بام به معنی لبه پشت بام. توک را گاهی نوک نیز تلفظ می‌کردند.

۷.۱ – احداث پل چوبی

رفت‌وآمد در لواسان از غرب به سوی شرق از اوایل حکومت پهلوی، و از زمانی که جاده لشکرک به شمشک برای حمل زغال‌سنگ احداث شد، متداول گردید.
در آن زمان برای فراهم کردن امکان عبور از رودخانه جاجرود در محل فعلی پل لشکرک، غلامعلی خواجه‌نوری، ملقب به نظام‌السلطان که مالک بخش عمده اراضی گلندوک بود و از ارباب‌های خوب منطقه به شمار می‌رفت و نزد مردم منطقه از احترام برخوردار بود.
کسانی را به عنوان جارچی به روستاهای منطقه لواسان کوچک می‌فرستاد و به نسبت جمعیت هر روستا عده‌ای را به عنوان «همیار» و کمک فرامی‌خواند و در روز معینی همه افراد حاضر می‌شدند، از درختان چنار لشکرک می‌بریدند و اقدام به احداث پل چوبی بر روی رودخانه می‌کردند و رفت‌وآمد از روی آن صورت می‌گرفت.
در بعضی از سال‌ها به‌سبب وقوع سیلاب‌های مکرر و تخریب پل، این اقدام چندین‌بار تکرار می‌شد.

۷.۲ – کاروان‌سرای سرهنگ کاووسی

در سمت شمال رودخانه جاجرود و ابتدای اراضی لـواسان کـوچک، جـایی کـه امـروزه مجتمع ورزشی ـ فرهنگی امام خمینی واقع است، باغی بود که به آن باغ شاهپور گفته می‌شد.
در کنار این باغ کاروان‌سرایی به نام کاروان‌سرای سرهنگ کاووسی وجود داشت.
گاهی که سیل موجب تخریب پل می‌شد، مسافران در این کاروان‌سرا اقامت می‌کردند تا شرایط عبور از رودخانه فراهم شود.

۷.۳ – پل حاج الله‌یار

پل کهن و اصلی لواسان کوچک در محل «بندک» که حدود ۵۰۰ متر بالاتر از دهانه تنگه جاجرود قرار داشت و بعدها تاج سد لتیان در آنجا احداث شد، واقع بود.
این پل توسط شخصی به نام حاج الله‌یار که از اهالی لواسان بزرگ بود، به سبک پل‌های کهن ایران با دو دهانه و طاق و تویزه احداث شده بود و پل حاج الله‌یار نامیده می‌شد.
در اواخر حکومت قاجار شخصی به نام قاسم خان، اراضی بندک را خرید و از آن به بعد آن‌جا را قاسم‌آباد نامیدند.
این پل پس از احداث پل فلزی لشکرک در اوایل حکومت محمدرضا شاه (ح ۱۳۲۵ هـ.ش) از رونق افتاد و پس از احداث سد لتیان در سال (۱۳۴۶ هـ.ش) به زیر آب رفت.
زمانی که پل حاج الله‌یار دایر بود، مسیر اصلی لواسان کوچک و روستاهای اطراف آن از همان مسیر بود.
این راه پس از عبور از پل مذکور به ناظم‌آباد می‌رسید و از آن‌جا شعبه‌ای به روستاهای سبوبزرگ و سبوکوچک و شاخه اصلی به روستای ناران می‌آمد که از بقیه مناطق مسکونی لواسان آبادتر و پرجمعیت‌تر بود و از آن‌جا به افجه امتداد می‌یافت.
افجه حاکم‌نشین منطقه بود و بر سراسر منطقه نظارت داشت.
حتى در دوره پهلوی اول در تقسیمات کشوری تبدیل به مرکز بخش شد و حاکمیت آن بر لواسان بزرگ نیز نفوذ یافت.
راهی که از پل حاج الله‌یار به ناران می‌آمد، انشعاباتی به سمت شرق لواسان داشت.
روستاهایی مانند گلندوک، شورکاب، جائیج و جز آن‌ها را به یکدیگر متصل می‌ساخت.

۷.۴ – پل فلزی لشکرک

با احداث پل فلزی لشکرک در حدود سال (۱۳۲۵ هـ.ش) چرخه حرکت در لواسان کوچک تغییر کرد و از سمت غرب به شرق رواج یافت.
این راه در ابتدا باریک و با پیچ‌وخم‌های متعدد همراه بود تا مناطق مسکونی لواسان را به یکدیگر متصل سازد.
اما از (۱۳۴۹ هـ.ش) که لواسان عنوان شهر یافت، راه قبلی به‌مرور پهن‌تر شد تا به صورت بلوار کنونی (بلوار امام خمینی) درآمد.

۸ – آبادی‌های مجاور جاده‌ها صلی لواسان

آبادی‌های مجاور جاده اصلی لواسان عبارتند از:

۸.۱ – استلک

نخستین محل شهر لواسان پس از عبور از پل لشکرک، استلک نام دارد که به غلط آن را به صورت اصطلک نیز نوشته‌اند.
استل در گویش محلی به معنی «آبگیر» و مترادف کلمه «استخر» در فارسی است و حرف «ک» در آخر، «ک» تصغیر و روی هم به معنی استل یا استخر کوچک است.
در میان مردم منطقه چنین متداول بود که آب چشمه‌هایی را که خروجی اندکی داشت، در چاله و گودال‌های بزرگی که در مظهر چشمه ایجاد می‌شد، ذخیره می‌کردند و سپس آن را به روی مزارع می‌گشودند تا آب با حجم بیشتر بتواند مزرعه زیردست را آبیاری کند.
نمون دیگر این نوع استل را با نام «استل سومه لووار» در نیکنام‌ده هم‌اکنون نیز می‌توان مشاهده کرد.

[۱] برای آگاهی بیشتر، نک‌: ه‌ د، استل.

اراضی استلک با عبور جاده از میان آن، به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم شد.
امروزه به استلک شمالی، استلک بالا و به استلک جنوبی استلک پایین می‌گویند.

۸.۲ – اراضی احمدآباد

سمت غرب اراضی استلک «احمدآباد» قرار داشت و تنها دارای ۵ خانوار جمعیت بود.
آب موردنیاز آن‌ها از دره‌ای که از دامنه جنوبی کوه ورجین و از ناحیه‌ای به‌نام اسرچال (بالاتر) سرچشمه می‌گرفت.
سپس از منطقه نوشانی (پایین‌تر) عبور می‌کرد و به احمدآباد می‌رسید، تأمین می‌شد.
اراضی احمدآباد بیشتر در سمت جنوب خیابان اصلی لواسان واقع است.

۸.۳ – توک‌مزرعه

در سمت شمال اراضی احمدآباد و نیز در شمال خیابان اصلی لواسان، توک‌مزرعه واقع است.
ساکنان توک‌مزرعه بیشتر از سادات بودند و شمار خانوار آنها از ۱۰ تا ۱۲ تجاوز نمی‌کرد.

۸.۴ – ناهارخوران شاهی

در سمت شمال توک‌مزرعه و اراضی احمدآباد و در شیب تند دامنه جنوبی کوه ورجین و در مراتعی که اسرچال و نوشانی نامیده می‌شد، منطقه‌ای بود که به آن «ناهارخوران شاهی» می‌گفتند.
پادشاهان قاجار برای تفرج بیشتر به اتفاق خدمه و حرم‌سرا به این محل می‌آمدند، خیمه و خرگاه برپا می‌کردند و شکار می‌زدند.
در دوره پهلوی نیز این منطقه مورد توجه بود و در آن‌جا ساختمان‌ها و تأسیساتی برای اقامت خاندان شاهی ساخته بودند .
پس از پیروزی انقلاب اسلامی در اختیار بنیاد مستضعفان قرار گرفت و گویا آنان نیز آن مجتمع را به بنیاد علوی واگذار کردند یا