پاورپوینت کامل قاع (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قاع (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قاع (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل قاع (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: قاع (مفردات نهج البلاغه (جلد ۲))

مقالات مرتبط: قاع (مفردات‌قرآن)، قاع (لغات‌قرآن).

قاع (به فتح قاف) یکی از مفردات نهج البلاغه به معنای زمین همواری که کوه و جنگل در آن نباشد است.
حضرت علی (علیه‌السلام) درباره قیامت و دعای استسقاء از این واژه استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای قاع
۲ – کاربردها
۲.۱ – قاعاً – خطبه ۱۹۵ (درباره قیامت)
۲.۲ – الْقِیعَانَ – خطبه ۱۴۳ (دعای استسقاء)
۳ – تعداد کاربرد‌ها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای قاع

قاع

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۸۸۴.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۴، ص۳۸۵.

به معنای زمین همواری که کوه و جنگل در آن نباشد آمده است و جمع آن «قیعان» است.

۲ – کاربردها

به مواردی که در نهج البلاغه به‌کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – قاعاً – خطبه ۱۹۵ (درباره قیامت)

امام علی (علیه‌السلام) درباره قیامت فرموده است:
«وَ یُنْفَخُ فی الصّورِ،… وَ تَذِلُّ الشُّمُّ الشَّوامِخُ، وَ الصُّمُّ الرَّواسِخُ، فَیَصیرُ صَلْدُها سَراباً رَقْرَقاً، وَ مَعْهَدُها قاعاً سَمْلَقاً»؛

[۳] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۴۹۱، خطبه ۱۹۵.

[۴] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۲، ص۱۹۵، خطبه ۱۹۰.

[۵] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۱۰، خطبه ۱۹۵.

«در صور دمیده می‌شود… کوه‌های بلند و برافراشته و کوه‌های سخت و پایدار کوبیده می‌شوند، سنگ‌های محکم آنها به صورت سراب متلالؤ و محل‌های آنها به شکل بیابان هموار در می‌آیند».

[۶] مکارم