پاورپوینت کامل صَدْر (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل صَدْر (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه) دارای ۴۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل صَدْر (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل صَدْر (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه) :

منبع: صَدْر (مفردات نهج البلاغه (جلد ۲))

مقالات مرتبط: صَدْر (مفردات‌قرآن)، صدر (لغات‌قرآن)، صدر.

صَدْر (به فتح صاد و سکون دال) از واژگان نهج البلاغه به معنای سینه است.
فعل آن اگر با «عن» متعدّی شود، به معنای رجوع و اگر با «من» باشد به معنای بروز و ظهور است.
این واژه دارای مشتقاتی است که در نهج البلاغه به‌ کار رفته است، مانند:

• صَدَرَ (به فتح صاد و دال و راء) به معنای حدوث و حصول می‌آید؛
• اِصْدار (به کسر همزه و سکون صاد) صادر کردن و رساندن و نظیر آن است؛
• صُدور (به ضم صاد و دال) به معنی روح و مرکزیّت بدن؛
• مُصْدِر (به ضم میم و سکون صاد و فتح دال) اسم مکان به معنى محل صدور و بروز و نیز محل برگشتن است.

از این ماده موارد زیادى در «نهج البلاغه» آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای صَدْر
۲ – کاربردها
۲.۱ – صَدَرَ – حکمت ۲۷ (درباره علم)
۲.۲ – صَدْرِ – حکمت ۱۶۸ (نصیحت)
۲.۳ – الصَّدْرِ – حکمت ۱۶۶ (ریاست)
۲.۴ – إِصْدارُ – خطبه ۱۰۴ (وظیفه امام)
۲.۵ – الصُّدورِ – خطبه ۱۸۹ (روح)
۲.۶ – صَدَرَتْ – خطبه ۱۵۷ (مردن)
۲.۷ – مُصْدِر – حکمت ۲۶۶ (طمع)
۲.۸ – صَدْرِ – حکمت ۷۴ (حکمت)
۲.۹ – صَدْرِهِ – خطبه ۱۹۲ (موعظه)
۲.۱۰ – صَدْری – خطبه ۲۷ (در ملامت یاران)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای صَدْر

صَدْر

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۶۳۱.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۳، ص۳۶۲.

به معنای سینه است.
فعل آن اگر با «عن» متعدّی شود، معنای رجوع می‌دهد؛ مثل «صدر عن المکان» یعنی از مکان برگشت.

[۳] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۳، ص۳۶۲.

[۴] زبیدی، مرتضی، تاج العروس، ج۱۲، ص۲۹۳.

اگر با «من» باشد به معنی بروز و ظهور است؛ مثل «صدر منه الامر» یعنی این کار از او صادر شد و بروز کرد و نیز به معنای حدوث و حصول می‌آید «صدر الامر صدورا» یعنی این کار حادث شد ایضا به معنی رجوع و ارجاع (لازم و متعدی) آمده است.

[۵] زبیدی، مرتضی، تاج العروس، ج۱۲، ص۲۹۴.

اِصْدار صادر کردن و رساندن و نظیر آن است.
صُدور به معنی روح و مرکزیّت بدن است.
مُصْدِر اسم مکان به معنى محل صدور و بروز و نیز محل برگشتن است.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – صَدَرَ – حکمت ۲۷ (درباره علم)

امام (صلوات‌الله‌علیه) در حکمت ۲۷ فرموده است:
«وَ مَنْ عَلِمَ غَوْرَ الْعِلْمِ صَدَرَ عَنْ شَرائِعِ الْحُکْمِ.»

[۶] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۷۷۵، حکمت ۲۷.

[۷] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۱۵۷، حکمت۳۰.

[۸] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۴۷۳، حکمت ۳۱.

«هر که باطن علم را بداند بر می‌گردد از احکام مستقیم یعنی حکم واقعی صادر می‌کند.»

[۹] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۷۳۹.

[۱۰] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۴۲۹.

(شرح‌های حکمت:

[۱۱] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۴۳۱-۴۳۲.

[۱۲] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمومنین، ج۱۲، ص۲۰۰-۲۰۱.

[۱۳] هاشمی خویی، حبیب الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۲۱، ص۴۷-۴۸.

[۱۴] ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۱۸، ص۱۴۲.

)

۲.۲ – صَدْرِ – حکمت ۱۶۸ (نصیحت)

حضرت در حکمت ۱۶۸ نیز فرموده:
«احْصُدِ الشَّرَّ مِنْ صَدْرِ غَیْرِکَ بِقَلْعِهِ مِنْ صَدْرِکَ.»

[۱۵] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۸۱۶، حکمت ۱۶۸.

[۱۶] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۱۹۴، حکمت ۱۷۸.

[۱۷] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ج۱، ص۵۰۱، حکمت ۱۷۸.

«شرّ و بدى را دور کن از سینه دیگرى با قلع آن از سینه خودت.»

[۱۸] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۷۷۹، حکمت ۱۷۸.

[۱۹] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۵۷۲.

(شرح‌های حکمت:

[۲۰] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۳۳۸.

[۲۱] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمومنین، ج۱۳، ص۴۱۵.

[۲۲] هاشمی خویی، حبیب الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۲۱، ص۲۵۴.

[۲۳] ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۱۸، ص۴۱۱.

)

۲.۳ – الصَّدْرِ – حکمت ۱۶۶ (ریاست)

امیرالمومنین علی (علیه‌السلام) در حکمت ۱۶۶ فرمود:
«آلَهُ الرّیاسَهِ سَعَهُ الصَّدْرِ.»

[۲۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۸۱۶، حکمت۱۶۶.

[۲۵] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۱۹۴، حکمت۱۷۶.

[۲۶] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۵۰۱، حکمت۱۷۶.

«وسیله ریاست، سعه صدر است.»

[۲۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص، حکمت۱۷۶.

[۲۸] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۵۷۱.

(شرح‌های حکمت:

[۲۹] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۵۷۱.

[۳۰] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمومنین، ج۱۳، ص۴۰۳.

[۳۱] هاشمی خویی، حبیب الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۲۱، ص۲۵۳.

[۳۲] ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۱۸، ص۴۰۷.

)

منظور از «سعه الصدر» در این‌جا سعه روح و سعه تحمل و صبر است.

۲.۴ – إِصْدارُ – خطبه ۱۰۴ (وظیفه امام)

امام (صلوات‌الله‌علیه) فرموده است:
«لَیسَ عَلَى الاِْمامِ إِلاّ ما حُمِّلَ مِنْ أَمْرِ رَبِّهِ… وَ إِصْدارُ السُّهْمانِ عَلَى أَهْلِها.»

[۳۳] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۲۳۵، خطبه ۱۰۴.

[۳۴] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه الاستقامه، ج۱، ص۲۲۰، خطبه ۱۰۳.

[۳۵] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۱۵۲، خطبه ۱۰۵.

یعنى «نیست بر امام مگر عمل به دستور حق.. و رساندن حقوق به اهل آن.»

[۳۶] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۲۲۳، خطبه ۱۰۵.

[۳۷] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج۳، ص۴۱.

(شرح‌های خطبه:

[۳۸] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج۳، ص۴۳-۴۴.

[۳۹] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمومنین، ج۴، ص۴۶۲-۴۶۳.

[۴۰] هاشمی خویی، حبیب‌الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۷، ص۲۵۰.

[۴۱] ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۷، ص۱۶۷.

)

«سُهْمان» بر وزن سبحان جمع سهم است.

۲.۵ – الصُّدورِ – خطبه ۱۸۹ (روح)

امام (صلوات‌الله‌علیه) فرموده است:
«فَمِنَ الْایمانِ ما یَکونُ ثابِتاً مُسْتَقِرّاً فی الْقُلوبِ وَ مِنْهُ ما یَکونُ عَوارىَ بَیْنَ الْقُلوبِ وَ ا