فایل کامل رمان چایت را من شیرین میکنم PDF

توجه : این فایل به صورت فایل PDF (پی دی اف) ارائه میگردد و قابل خواندن بر روی موبایل و یا تبلت می باشد

 فایل کامل رمان چایت را من شیرین میکنم PDF دارای ۴۴۹ صفحه می باشد

داستانی پر از هیجان و عشق که تا آخرین لحظه شما را به خودش وابسته می‌کند. شخصیت‌های جذاب و داستانی غیرقابل پیش‌بینی که هر خواننده‌ای را مجذوب خودش می‌کند. این رمان با نثری روان و زیبا نوشته شده و شما را به دنیای خودش می‌برد.

✨ این فایل به صورت PDF (پی دی اف) ارائه می‌گردد. دارای تنظیمات کامل و فهرست استاندارد می‌باشد و آماده پرینت یا مطالعه روی موبایل و کامپیوتر است. فایل کاملا فرمت‌بندی شده در استاندارد حرفه‌ای می‌باشد. پس فرصت را از دست ندهید و همین حالا سفارش دهید!

بخشی از متن فایل کامل رمان چایت را من شیرین میکنم PDF :

خندیدن و تفریح هم جزئی از زندگیشان بود؛ حتی سلفی های بامزه و پرشکلک هم می.گرفتند اینها تلالویی از امید در وجودم تزریق می کرد. مدتی از مسلمان شدن دانیال و عادت من به خدایش میگذشت پدر باز هم در مستی رجوی را صدا میزد و سر تعظیم به مریم بی هویتش فرود می آورد برایم هیچ اهمیتی نداشت چون دیگر احساس تنهایی و پاشیدگی کوچ کرده بود از تن افکارم بیچاره سارای خوش خیال نمیدانست ،روزگار چه ماری در آستین پرشعبدهاش مخفی کرده تا به جان آرامشش بیندازد زندگی روانی نسبی داشت.

خلاصه‌ فایل کامل رمان چایت را من شیرین میکنم PDF

کمتر با پدر درگیر میشد به مهمانی و کلوپ نمیآمد و حتی گاهی با لحنی پرمهر مرا هم منصرف میکرد برادر مهربان من مهربان تر شده بود ولی گاهی حرفهایش شبیه به تفکرات مادر میشد و این مرا میترساند من از مذهبی ها تنفر داشتم. مادرم ترسو بود و خدایی ترسوتر داشت اما دانیال خلاصه میشد در جسارت حرف زور دیوانه اش میکرد فریاد میکشید کتک کاری راه می انداخت ولی نمی ترسید اسطوره ی من نباید شبیه مادر و خدایش میشد ،دانیال باید برادرم باقی میماند باید حفظش میکردم به هر روش ممکن خودم را مشتاق حرفهایش نشان میدادم و او میگفت از بایدها و نبایدها از درست و غلط های تعریف شده از هنجارها و ناهنجارها حالا دیگر مادر کنار گود می ایستاد و دانیال میجنگید با پدر با یک شر شیطان مسلک در ثانیه های آن روزهایم چقدر انزجار موج میزد و من باید نفس به نفس زندگیشان میکردم

من بیزار از پدر و سیاست نم کشیده اش دانیال مدام افسانه هایی شیرین می گفت از خدای مادر; که رئوف است که چنین و چنان می کند و من متنفرتر میشدم از خدایی که دانیال را از میهمانی ها و خوش گذرانی های دوستانه ام گرفت این خدا کارش را خوب بلد بود هرچه بیشتر میگذشت رفتار دانیال بیشتر عوض میشد گاهی با هیجان از دوست جدید مسلمانش میگفت که خوب و مهربان و عاقل است که درهای جدیدی به رویش باز کرده که این همه سال مادر میگفت و ما نمی فهمیدیم که چه گنجی در خانه داشتیم و خواب بودیم و من فقط نگاهش میکردم شبیه یک مجسمه بی هیچ حس و حالی. حتی یک روز عکسی از آن دوست در موبایلش نشانم داد پسری کاملاً آریایی با چشم و ابرویی مشکی و موهایی سیاه که کنار گندمزار طلایی دانیال، ذوق کشت میکرد با لباسی اسپرت و لبخندی پر مهر یک مذهبی به روز.

از دیدن تصویر پسری که خدایم را رام خدایش کرده بود شعله شعله خشم و حسادت در وجودم زبانه میکشید زمان ثانیه به ثانیه میدوید دیگر از جنگ و درگیری سابق در خانه خبری نبود حالا دیگر مادر یک هم تیمی قوی به نام دانیال داشت و پدر توانی برای مبارزه و کتک زدن در خود نمیدید آتش بسی نسبی در خانه برقرار شد باید با شرایط جدید کنار می آمدم دیگر آش همین کاسه بود و هم علی رغم میل ،دانیال خودم به تنهایی به مهمانی ها و دورهمی های دوستانمان میرفتم و این دیوانه ام میکرد باید عادت می کردم به برادری که دیگر خدا داشت. حالا دیگر دانیال مانند مادر نماز میخواند به طور احمقانه ای با دختران به قول خودش نامحرم ارتباط برقرار نمیکرد در مورد حلال بودن غذاهایش دقت میکرد و; همه ی اینها از نگاه من ابلهانه به نظر میرسید. قرار گرفتن

در چارچوبی به نام اسلام آن هم در عصری که هزاران سال از ظهورش میگذشت عقب افتاده ترین شکل ممکن بود دانیال مدام از حرف ها و کتابه ای اهدایی دوستش برایم میگفت و من با بی تفاوتی به صورت بورش نگاه میکردم چشمانی سبز و زلف هایی طلایی که میراث مادر محسوب میشد. راستی چقدر برادر آن روزهایم زیبا به نظر میرسید و لبخندهایش زیباتر اصلاً انگار پرده ای از حریر دلبری هایش را دلرباتر میکرد گاهی خنده ام میگرفت از آن همه هیجان ،کودکانه وقتی از دوستش حرف میزد همان پسر تقریباً سبزه ای که به رسم مسلمان زاده ها نه ریشی تیره رنگ بر صورت مردانه اما پرحیله و فریبش داشت نمیدانم چرا اما خدایی که دانیال آن روزها حرفش را میزد زیاد هم بد نبود شاید کمی میشد در موردش فکر کرد هرچه می گذشت. ملس تری نسبت به معبود ،دانیال افکارم را به آغوش میکشید.