فایل کامل رمان شاهکار PDF

توجه : این فایل به صورت فایل PDF (پی دی اف) ارائه میگردد و قابل خواندن بر روی موبایل و یا تبلت می باشد

 فایل کامل رمان شاهکار PDF دارای ۱۷۱۵ صفحه می باشد

داستانی پر از هیجان و عشق که تا آخرین لحظه شما را به خودش وابسته می‌کند. شخصیت‌های جذاب و داستانی غیرقابل پیش‌بینی که هر خواننده‌ای را مجذوب خودش می‌کند. این رمان با نثری روان و زیبا نوشته شده و شما را به دنیای خودش می‌برد.

✨ این فایل به صورت PDF (پی دی اف) ارائه می‌گردد. دارای تنظیمات کامل و فهرست استاندارد می‌باشد و آماده پرینت یا مطالعه روی موبایل و کامپیوتر است. فایل کاملا فرمت‌بندی شده در استاندارد حرفه‌ای می‌باشد. پس فرصت را از دست ندهید و همین حالا سفارش دهید!

بخشی از متن فایل کامل رمان شاهکار PDF :

همه چیز از یک تصادف آغاز شد؛ روزی که تلخی لحظه‌هایش با خود غمی سنگین آورد، اما ارزشش را داشت. ارزش سال‌ها دویدن دنبال آرزویی که هرگز نرسیده‌ای، ارزش یک نمایشگاه پر از تابلوهای نقاشی، ارزش یک شاهکار تمام‌عیار، ارزش عشقی ناب و دست‌نیافتنی، ارزش یک زندگی رؤیایی، ارزش داشتن یک خانواده‌ی خوب. شاهکاری شکل گرفت; شاهکاری که بر تمام نقاشی‌های جهان سایه انداخت و در نهایت به عشقی پاک رسید؛ شاهکارِ زیبا;

تکه ای از فایل کامل رمان شاهکار PDF

تو خیلی بی انصافی آرش! من اون موقع هم که دختر نازدونه ی بابام بودم نازک نارنجی نبودم. به جور حرف می زنی انگار مئونمی شناسی! چندماه همه جوره دندون روی جیگر گذاشتم یا بد و خوب همه چی ساختم ولی دیگه نمی تونم بریدم نه دیگه تحمل زخم زبون شنیدن رو دارم نه دیگه میتونم زیر بار منت کسی باشم اگه تو هم نیای دنبالم از این خونه فرار میکنم و میرم یه جایی که بتونم واسه خودم زندگی کنم. فکر میکنی از پسش بر نمیام؟ من دیگه هجده سالم تموم شده! مجبور نیستم تحت سرپرستی کسی باشم دیگه اختیارم دست خودمه وقتی نمیخوام کسی نمیتونه مجبورم کنه. از دستم کلافه بود و وقتی دید که از پس آرام کردنم برنمی آید و نمی تواند به صبوری بیشتر و ادارم کند سعی کرد تصمیم مرا برای یک شب دیگر به تعویق بیندازد و برای خودش دست کم بیست و چهار ساعت دیگر زمان بخردو پس یک امشب رو هم صبر کن

تا هم من بتونم به فکری واسه خودمون بکنم هم تو بتونی وسایلت رو سر فرصت جمع کنی اما من دلم نمی خواست حتی برای یک شب دیگر زیر سقف این خانه باشم خانه ای که جای امنی برای من نبود نه دیگر از تحملم خارج بود به خصوص که قرار بود فردا پیمان از کمپ برگردد. معلوم نبود چه روزگار سیاهی در این خانه انتظارم را میکشید. ارش که از دل من خبرنداشت و نمی دانست از ترس برق مشمئز کننده ی چشمان نانجیب پیمان چه شبها که خوابم آشفته. من امشب راس ساعت دوازده که همه خوابیدن و چراغا خاموش شد از خونه می زنم بیرون. امیدوارم اون لحظه تو دم در منتظرم باشی اگه نبودی راهم رو میگیرم و میرم. اولتیماتوم آخرم بود یعنی که چه باشی چه نباشی من از تصمیمم برنمیگردم. از دستم عصبانی بود آن قدر که دیگر نمیتوانست از خودش خویشتن داری به خرج بدهد و با من مماشات کند ببین چقدر خیره سری

فقط یک شب دیگه صبر کن میگی نه پس اقلا برو خونه ی دایی تا من ببینم چه خاکی میتونم رو سر خودم بریزم. اما مرغ من یک پا داشت با از خانه ی خاله به منزل دایی رفتن چیزی عوض نمیشد. حتی ممکن بود برای من مکافات بیشتری به بار بیاورد. شاید یک جورایی مثل از چاله به چاه افتادن بود! و من مرتکب همچه خبطی نمیشدم ابدا! گذشته از این او اگر میتوانست کاری برایمان بکند تاحالا کرده بود من حتی بدون آرش هم میتوانستم خودم را از این زندگی سگی نجات بدهم. من دیگه خونه کسی برو نیستم آرش دیگه بسمه تو بگو حتی برای یک ساعت نمی خوام سربار کسی باشم می فهمی؟ نمی خوام جمله ی آخر را با بغض گفتم و صدایم که لرزید او هم تحت تاثیر قرار گرفت و خیلی زود از موضع خودش کوتاه آمد حالا داشت سعی می کرد با ملایمت از من دلجویی کند. خیلی خب عزیزم باشه تو حق داری از این وضعیت ناراحت و عصبی باشی.

همه اش تقصیر بی عرضگی منه. منم که نتونستم تو این مدت هیچ غلطی بکنم نشد. حتی به زیرزمین واسه خودمون اجاره کنم که اگه میتونستم الان حال و روزمون این نبود. من که دیدم او خودش را به باد سرزنش گرفته دلم به حالش سوخت و از این که اورا در تنگنا قرار داده بودم حس بدی داشتم. همیشه عادت داشتم شوخ و شنگ و شاداب ببینمش همان ارشی که با خیالی سربه سر گذاشت و انگار که هیچی توی این دنیا باعث ناراحتی اش نمیشد. هنوز صدای شاد خنده هاش توی گوشم بود یادگاری از روزهای خوش گذشته نمی خواستم باعث پاس و دلمردگی اش شوم و او را که خودش هم داشت در این گرداب وانفسا دست و پا میزد توی دردسر تازه بیندازم طاقت. حتی یک لحظه رنجش و نومیدی اش را نداشتم. اصلا تقصیر تو که نیست. تو هم تلاشت رو کردی آرش من میدونم ولی خب نشد دیگه. ” خب نشد دیگه ” را با اندوه و افسوس گفتم.