پاورپوینت کامل مثنوی مولوی

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مثنوی مولوی دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مثنوی مولوی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مثنوی مولوی :

۱
جهان بینى مولوى۲
روش عرفانى مولانا در مثنوى۳
الفاظ قرآن در مثنوى۴
احادیث در مثنوى۵
بیان اعتقادات در مثنوى۶
تمثیلات فقهى در مثنوى۷
شیوه مثنوى در صور مختلف خیال‌بندى۸
مضامین سیاسى، اجتماعى در مثنوى۹
تبلیغ یا دعوت پیامبر گونه در مثنوى۱۰
وابسته‌ها

برای دیگر کاربردها، مثنوی مولوی (ابهام‌زدایی) را ببینید.

مثنوى معنوى، اثر مولانا محمد جلال‌الدین محمد بلخى، شاعر و عارف فارسی‌گو است. این کتاب از ۲۶۰۰۰ بیت و شش دفتر تشکیل شده است و یکى از برترین کتاب‌هاى ادبیات عرفانى کهن فارسى و حکمت ایرانى پس از اسلام است. این کتاب در قالب شعرى مثنوى سروده شده است که در واقع عنوان کتاب نیز مى‌باشد، اگرچه قبل از مولوى، شاعران دیگر؛ مانند سنائى و عطّار هم از قالب شعرى مثنوى استفاده کرده بودند؛ ولى مثنوى مولوى از سطح ادبى بالاتر برخوردار است. در این کتاب ۴۲۴ داستان پى در پى به شیوه تمثیل داستان سختى‌هاى انسان در راه رسیدن به خدا را بیان مى‌کند. این کتاب به درخواست شاگرد مولوى، حسام‌الدین حسن چلبى، در سال‌هاى ۶۶۲ تا ۶۷۲ق نوشته شده است. مثنوى در میان قالب‌هاى شعر فارسى، جزء قالب‌هاى سهل و آسان شعرى شمرده مى‌شود. به همین لحاظ نیز شعرایى چون نورالدین عبدالرحمن جامى، عطّار نیشابورى، و ده‌ها شاعر دیگر، طبع خود را در قالب مثنوى آزموده‌اند و غالباً ً در انشاء شعر موفق بوده‌اند، لذا حجم بالاى مثنوى معنوى ظاهراً نباید موجب تعجّب و تحت تأثیر قرار دادن خواننده باشد، لیکن آنچه مثنوى را از سایر مثنوى‌ها جدا مى‌کند. روانى آن در عین خلاقیّت و نوآورى ادبى و معنى دقیق الفاظ و تعبیرات جدید آن است. انتقال معنى از مطلبى به مطلبى و از حکایتى به مضمونى دیگر و در عین حال پیوستگى و ناگسسته بودن مطالب از بدیعیّات است.

جهان بینى مولوى

براى شناخت مثنوى، نخست باید به جهان بینى خاص مولانا توجّه داشت. جهان‌بینى مولوى، یک جهان‌بینى عرفانى است و اساس و محور این جهان‌بینى، وحدت وجود و وحدت تجلّى است. در این رهیافت تمام هستى یکجا به عنوان جلوه‌اى از ذات کمال الصّفات حق تعالى است و راز این تجلّى عشق است. یکى دیگر از بنیان‌هاى معرفتى جهان‌بینى مولانا، بازگشت اشیاء به حق است، اشیاء از همان مبدایى که به وجود آمده‌اند، به همان مبداء بازمى‌گردند. چنانچه مولانا در ابیاتى به زیبایى این مسأله را ترسیم مى‌کند:

جزءها را روى‌ها سوى کل است

بلبلان را عشق با روى گل است

آنچه از دریا به دریا مى‌رود

از همانجا کامد، آنجا مى‌رود

نگاه خاص به انسان و جایگاه ویژه او در جهان‌بینى عرفانى مسأله مهّم دیگرى است که در شیوه و روش مولوى در میان حقایق انسانى موثّر بوده است، گرچه از دیدگاه عرفا هر موجودى مظهر اسمى از اسماى الهى‌اند؛ ولى انسان در این جهان‌بینى عالم کبیر است و جهان عالم صغیر. غربت انسانى از دیگر مسائل مهمّ در جهان‌بینى عرفانى است، این که انسان در این جهان یک موجود غریب و تنهاست.یک موجودى است که با اشیا، نامتجانس است؛ یعنى احساس عدم تجانس مى‌کند، با هر اشیاى دیگر. نمونه اعلاى این نگاه در ابیات آغازین مثنوى در بیان فراغ نى آمده است.در جهان بینى مولانا، جریان قوانین در جهان هستى به استمرار حفاظت خداوندى از آنهاست.

روش عرفانى مولانا در مثنوى

در روش و متد عرفانى مولانا، چیزى از جهان و انسان حذف نمى‌شود و همگى در سیر عرفان مثبت به کار مى‌روند و همه معلوماتى که از شناخت انسان و جهان به دست مى‌آورد. در استخدام یک معرفت عالى درباره دریافت آهنگ ارغنون هستى که خود موجى از آن قرار خواهد گرفت، درمى‌آورد. مسأله دیگر در روش عرفانى مولانا، شور عرفانى است. او شور عرفانى را حالت زودگذرى که در وجد و هیجان به وجود مى‌آید، محسوب نمى‌کند، بلکه این شورگرایى را محکوم کرده، آن را حال‌پرستى مى‌داند و نه خداپرستى. عرفان مولانا حرکت و تحوّل جهان و انسان را با ذوق ادبى محض، بلکه مستند به ریشه‌هاى اساسى نظم عینى جهان و موجودیّت انسان، مطرح مى‌نماید.

الفاظ قرآن در مثنوى

به راحتى مى‌توان ادّعا کرد که قرآن بر تمامى مثنوى سایه افکنده است. گذشته از این که روح قرآن حاکم بر این کتاب است، الفاظ قرآنى نیز در این کتاب موج مى‌زند. طبق شمارش کتاب «آیات مثنوى» نوشته آقاى محمود درگاهى، بیش از ۱۲۰۰ آیه، مورد استفاده مولوى قرار گرفته است. البته در مواردى فقط یک کلمه در مصراعى درج شده و گاهى دو و گاه سه و گاهى تمام یک مصراع عیناً یا با اندک اختلافى، که با وزن عروضى مثنوى هماهنگ شود، از آیه نقل شده است. براى نمونه به موارد