پاورپوینت کامل جان آسوده: سه رساله از میراث تصوف شبه قاره: راحت القلوب، وفات‌نامه شیخ شرف‌الدین منیری، وصیت‌نامه خواجه نجیب‌الدین فردوسی

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل جان آسوده: سه رساله از میراث تصوف شبه قاره: راحت القلوب، وفات‌نامه شیخ شرف‌الدین منیری، وصیت‌نامه خواجه نجیب‌الدین فردوسی دارای ۲۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل جان آسوده: سه رساله از میراث تصوف شبه قاره: راحت القلوب، وفات‌نامه شیخ شرف‌الدین منیری، وصیت‌نامه خواجه نجیب‌الدین فردوسی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل جان آسوده: سه رساله از میراث تصوف شبه قاره: راحت القلوب، وفات‌نامه شیخ شرف‌الدین منیری، وصیت‌نامه خواجه نجیب‌الدین فردوسی :

۱
ساختار۲
گزارش کتاب۳
پانویس۴
منابع مقاله۵
وابسته‌ها

جان آسوده: سه رساله از میراث تصوف شبه قاره: راحت القلوب، وفات‌نامه شیخ شرف‌الدین منیری، وصیت‌نامه خواجه نجیب‌الدین فردوسی تألیف زین بدر عربی، خواجه نجیب‌الدین فردوسی؛ این کتاب دربرگیرند سه رساله از میراث تصوف شبه‌قاره است که همگی به طریق کبروی فردوسیه پیوند می‌گیرند. نخستین رساله، راحت القلوب، یکی از ملفوظات شیخ شرف‌الدین منیری است که شاگرد و مریدش، زین بدر عربی، در ده مجلس وی گرد آورده است.

دومین رساله، وفات نامه، گزارشی از آخرین روز حیات شیخ منیری است که زین بدر عربی خود آن را به رشته تحریر در آورده است.

سومین رساله نیز وصیت نامه خواجه نجیب‌الدین فردوسی است که وقتی شیخ شرف‌الدین منیری در دهلی نو به خدمت وی رسیده است خواجه آن را به همراه خرقه خلافت به شیخ بخشیده است.

این کتاب به تصحیح سلمان ساکت و محمدصادق خاتمی از سوی انتشارات ادبیات منتشر شده است.

ساختار

کتاب از یک مقدمه و سه رساله است و در پایان کتاب تعلیقات هر کدام از رساله‌ها آمده است.

گزارش کتاب

ادبیات صوفیانه‌ای که بعدها در قالب نظم و نثر در مراکز خانقاهی شبه‌قاره پدید آمد، از جمل عرصه‌های بسیار مهم و مؤثر فکری و فرهنگی ایرانی ـ اسلامی بود که در آن سرزمین آثاری ماندگار از خود بر جای گذاشت. این آثار به دلیل نفوذ تصوف خراسان و عراق در شبه‌قاره از سده‌های پنجم و ششم هجری به بعد، اغلب از سبک و شیو آثار صوفیان خراسان و عراق متأثر بوده است. یکی از گونه‌های مهم ادبیات صوفیانه در شبه‌قاره، آثاری است با عنوان «ملفوظات/ امالی» که به صورت مکتوب و گردآورد سخنان مشایخ دربار سیروسلوک، یا امور دینی و اجتماعی است. میان نویسندگان جریان تصوف در شبه‌قاره، شرف‌الدین منیری (۶۶۱ ـ ۷۸۲ ق) پرتألیف‌ترین شیخ طریق کبروی فردوسیه در استان بهار هندوستان است که افزون بر آثار زیاد و متنوع، ده مجموع ملفوظات از او باقی مانده که «راحت القلوب» از جمل آنهاست و از جهات گوناگون درخور توجه و اهمیت است. افزون بر این یکی از مریدان خاص شیخ منیری با نام زین بدر عربی (م پس از ۷۸۲ ق) گزارش آخرین روز حیات او را در اثری با عنوان «وفات‌نامه» گردآوری کرده که ارزنده و خواندنی است. این دو رساله به همراه «وصیت‌نام» نجیب‌الدین فردوسی در سال ۱۳۲۱ ق. به شیو چاپ سنگی در مطبع مفید عام آگره منتشر شده است. از آنجا که آراء و دیدگاه‌های صوفیان شیخ منیری در مقام یکی از مشایخ طریق کبروی فردوسیه در ایران کمتر شناخته شده است، در این کتاب این سه رساله تصحیح شده‌اند.

شرف‌الدین منیری در دوران پادشاهی سه سلسل نخست از سلاطین دهلی می‌زیست؛ یعنی دورانی که به باور محققان در آن رابطه‌ای دوسویه میان اهل تصوف و حکومت دهلی شکل گرفت. شرف‌الدین نیز در دوران فرمانروایی ناصرالدین محمود از دودمان غلامان که در دهلی بر تخت بود، زاده شد. شرف‌الدین با سلاطین خلجی و تغلقیان رابط ویژه‌ای نداشته، چنان‌که در منابع نیز گزارشی از ارتباط او با پادشاهان این دو سلسله نیامده است. سال‌های پایانی عمر شیخ منیری با نخستین سلسله از سلسله‌های هفت‌گان مستقل مسلمان، یعنی «سلاطین بنگال» مصادف بود که با ضعف روزافزون قدرت سلاطین دهلی در سال ۷۳۹ تا ۸۸۴ ق. بر این ناحیه حکم راندند. بر طبق گزارش ساعات پایانی آخرین روز حیات شرف‌الدین که توسط مرید خاص او «زین بدر عربی» در رسال «وفات‌نامه» آمده، شیخ در شهر بهار سال ۷۸۲ درگذشت. با توجه به مجلس پنجم «راحت القلوب» و دیگر آثار شرف‌الدین از جمله «مکتوبات صدی» پیداست که او بر مذهب اهل سنت و جماعت و به طور ویژه اشعریان و در مذهب فقهی، پیرو ابوحنیفه بوده است.

طریق کبروی فردوسیه نسبت روحانی خود را به سیف‌الدین ب